Back Archief Columns Astrid's column - Mama

Astrid's column - Mama

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Moeders hebben het maar zwaar. Ze moeten opgewassen zijn tegen alle grillen van hun kinderen. Natuurlijk zijn ze lief en moet je om ze lachen. En natuurlijk hou je van ze, maar het valt niet mee negatief gedrag te negeren en rustig te blijven als meneer of madam weer eens een driftaanval heeft.

Vooral Gwen is daar goed in. Ze test mijn geduld tot het uiterste en stapt zeer regelmatig buiten de grenzen. Gwen is niet alleen maar opstandig, ze kan ook heel lief zijn, gezellig en vol overgave liedjes zingen. Maar ze wordt zo snel groot, zo snel wijs. Haar eerste dag op school laat me met een litteken op mijn hart achter. Mijn meissie gaat naar school! Het kost me weken om er aan te wennen. Alleen buitenspelen is ook al zoiets. Tot de lantaarnpaal en dan weer terug, heb ik haar verteld. Ze doet dat heel goed en vindt het geweldig dat ze dat mag.

‘Dag mama!’ Daar gaat ze op haar fietsje. Ze zwaait nog een keertje, laat de bel nog eens horen. Ik zwaai terug en lach als een boer met kiespijn. Als ze maar niet tegen een auto aan rijdt… of valt… of iemand haar meeneemt… of… of… Jeetje, ze wordt veel te snel groot. Als ik haar weer eens ophaal van school, vertelt ze wat ze gedaan hebben die ochtend. Nee, ze kleuren en plakken niet, ze maken werkjes. Of ik dat verschil maar even in de gaten wil houden.

Terwijl ze haar drinken neer zet en ik een slok van mijn koffie neem, zegt ze: ‘Mam-’ De rest van de zin ontgaat me. Verbijsterd staar ik naar dat blonde koppie. Zei ze nou “mam”? Wat is er met “mama” gebeurd? In mijn beleving zeggen kinderen van acht of negen “mam”, geen koters van vier en zeker niet mijn kleine meid! In mijn beleving zeggen ze eerst “mama”, dan rond het tiende jaar wordt het “mam”, dan “ma” en dan, tja, dan komen ze bij je op bezoek op zondagochtend met de kleinkinderen. Mam… ik kan toch niet al aan die tweede fase zitten?

‘Maaaaa-aaaam!!’ Geïrriteerd kijkt ze me aan. Ze zei het weer! Verder dan ‘wat, lieverd?’ kom ik niet. ‘Mam, mag ik nou een snoepje?’ zegt ze nog steeds geïrriteerd. ‘Je mag best mama zeggen, hoor,’ zeg ik geschokt. ‘Dat doe ik toch, mam?’ Jeetje! Wéér dat woord! Ik pak een snoepje uit de kast, geef het aan haar en bekijk haar gezichtje. Ze is pas vier. Ze heeft twee staartjes en maatje 104. Ze kan soms nog niet eens haar laarzen dicht krijgen en komt huilend naar me toe als ze gevallen is. Nee, ik ben nog niet klaar voor de “mam-fase”.

‘Weet je,’ begin ik voorzichtig, ‘je mag best nog gewoon mama zeggen.’
‘Dat doe ik toch?’ zegt ze met volle mond en onschuldige blauwe ogen.
‘Ja, maar je zei mam. Je kunt ook gewoon mama zeggen,’ antwoord ik rustig.
Haar antwoord slaat in als een bom: ‘Nee. Ik zeg gewoon mam.’
Ik open mijn mond om iets terug te zeggen, maar ze is me voor.
‘Mag ik buiten spelen? Ik wil fietsen.’

Daar sta ik dan, voor het keukenraam te kijken hoe ze op haar roze fietsje klautert en met zwiepende staartjes wegfietst. Kleine meisjes worden groot. Mam… Ik geloof dat ik er maar aan moet wennen. 

Plaats reactie