Back Archief Columns Astrid's column - Onvergetelijk

Astrid's column - Onvergetelijk

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Er zijn van die momenten die je nooit meer vergeet. Momenten in je leven, waarvan je later haarfijn kan terug halen waar je was, wat je deed, hoe het rook en wat je dronk of at. De aanslag op het WTC bijvoorbeeld, of de aanslag op Pim Fortuyn.

Maar zulke momenten hoeven niet op wereldniveau te gebeuren. Zulke momenten kunnen zich zomaar in je eigen kleine wereldje voordoen en je zult ze altijd bij je dragen.Voordat mijn zoon Dean geboren werd, twee jaar geleden, had ik leuk contact met twee moeders die ook een kindje verwachtten in dezelfde periode. Dit contact ging via een internetforum en we voelden ons echt vriendinnen, ondanks dat we elkaar nog nooit hadden gezien. Het was gezellig, samen kletsen over het wel en wee van de zwangerschap, over klachten, de echo’s, de vorderingen van de kamertjes. We waren alle drie onbevreesd in onze moederschap, mede doordat we al kinderen hadden. 

Twee weken voor de geboorte van Dean was één van de andere moeders bevallen van haar derde zoon, Rik, en twee weken na Dean beviel de andere moeder van een dochter, Nina. Het contact bleef leuk. We wisselden foto’s uit. Dean en Rik waren dezelfde soort mannetjes, anders kon ik het niet verwoorden. Zelfs mijn vriend zei het. Nina was superschattig om te zien, echt een meisje. We planden een gezellig uitje, dat plaats moest vinden in mei. Van dat uitje is het nooit gekomen.

Het was 18 januari. Deze dag zou ik nooit meer vergeten. Na een drukke zondag hadden we ’s avonds de kinderen naar bed gedaan en ik plofte op de bank met de laptop op schoot. Mijn vriend schonk koffie voor ons in en keek voetbal op tv. Ik logde in op “ons” forum en kreeg direct een pop-up in mijn scherm, waardoor ik wist dat er een persoonlijk bericht voor me was. In dat bericht stond één zin. Ik las het meerdere keren en riep: ‘Nee!’ Mijn vriend vroeg direct wat er was.

Ik las de zin nog een paar keer, al hoofdschuddend. Die ene zin uit dat berichtje stond op mijn netvlies gegrift. “Rik is overleden, heb je het niet gehoord?” Het kwam vanuit het niets en veegde mijn veilige wereldje voor mijn voeten weg. Ik was lamgeslagen. Hoe kon dit? Er was niets met de kleine man aan de hand! Rik was levenloos in zijn bedje gevonden. Ze hebben zijn hartje weer aan de gang gekregen, maar het zag er niet goed uit. De volgende dag, 19 januari, is hij overleden.

Rik*, vier en een halve maand oud, was overleden aan wiegendood. Onze onbezorgde bubbel spatte uiteen. We probeerden onze vriendin te troosten, maar wat moet je zeggen? Wat kan je doen om een verdriet zo groot en zo diep te verzachten? We stonden allemaal met onze mond vol tanden. Niemand wist iets te zeggen.

Na de begrafenis zijn we bij onze vriendin geweest. Ze opende de voordeur en het verdriet stroomde voelbaar het pad af. Het hing in de lucht, zwaar en bijna zichtbaar. Dat was niet hoe we onze eerste ontmoeting hadden bedacht. Alles wat ik zei voelde zo onbelangrijk en volgens mij heb ik niet zoveel gezegd. Als woorden tekort schieten, krijg ik er letterlijk niets meer uit. Gelukkig werd het bezoek gewaardeerd, al voelde ik me machteloos dat er niets was wat ik kon doen.

Ergens in mijn achterhoofd dacht ik dat de vriendschap tussen ons drieën afgelopen was. We konden onze vriendin het toch niet aandoen om te moeten toekijken hoe onze kinderen opgroeiden? Dat zou een marteling zijn! Vooral ik voelde me er verantwoordelijk voor dat Dean er nog was. Dat gevoel is nooit weggegaan. Maar ondanks het onmenselijke verdriet bleef ze contact houden. We probeerden haar te steunen, al was het maar met een paar woorden. De woorden “ik denk aan je” en “sterkte” voelden zo loos, zo leeg. Het was frustrerend.

Ze bleef interesse tonen in onze kinderen en dat is iets waar ik haar zeer voor bewonder. De kracht die zij en haar man hebben om verder te gaan, om voor hun andere kinderen te zorgen is werkelijk waar uniek. Daar heb ik niets anders dan respect voor. Rik* heeft ondertussen een zusje gekregen, een prachtig snoezig meisje. Ik weet zeker dat hij super trots is op zijn zusje en ik hoop dat ze met haar weer een klein beetje geluk voelen.

We zijn ondertussen vele ontmoetingen en koffieochtendjes verder. Het contact is leuk gebleven, ondanks dat onze vriendin nog steeds veel verdriet heeft. Dean neem ik weinig mee naar de ontmoetingen, omdat ik mijn vriendin probeer te beschermen. Misschien niet helemaal eerlijk, want ze wil hem graag zien. Maar het is met de beste bedoeling, want als ik hem meeneem en hij speelt samen met Nina, bekruipt me dat gevoel weer. Dat gevoel dat het niet eerlijk is. Ze hadden met zijn drieën moeten spelen! Ik denk dat dat gevoel voor eeuwig blijft.

Rik* vergeet ik nooit meer. Als ik naar mijn kleine man kijk, denk ik ook aan Rik*. Voor mij zijn ze voor eeuwig met elkaar verbonden. 

Plaats reactie