Back Archief Columns De columns van Iris - Dilemma’s in de speeltuin

De columns van Iris - Dilemma’s in de speeltuin

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ken je ze ook? Die situaties waarin de oermoeder in je naar boven komt, maar dat dat niet altijd even goed uitkomt? Als je bijvoorbeeld dat ene kind duidelijk wilt maken dat hij jouw kleine, arme voorbeeldige, lieve dreumesje met rust moet laten? Maar dat zijn moeder ook op gehoorafstand staat? Zoals die ene middag in de speeltuin…

Wwoeshhhh, blies de wind. Roos kneep nog wat harder in haar lichtgroene spongebob bal. Wat een wind! Maar mijn kleine meid gaf er niks om. Met bal en al klom ze in het speelhuisje, klauterde ze richting de knalgele glijbaan en..roetsssjjj. De bal rolde van de glijbaan. Wat een lol! Nog een keer! Roos vermaakte zich prima. Totdat de bal voor de vijfde keer van de glijbaan afrolde en… stopte bij twee jongensgympies met half vergane veters en versleten neuzen. Het volgende moment grepen 10 vieze kindervingertjes de bal beet en tilden hem omhoog. Boven de bal twinkelden twee ondeugende oogjes uit. Roos, die nog op de glijbaan zat, keek ontdaan en beteuterd naar het tafereel.

Daar stond een uit de kluiten gewassen peuter met kleine pretoogjes en blonde haren, geknipt naar het laatste bloempotmodel. Een dikke gele snottebel bungelde uit zijn linker neusgat. Hij had haar bal gepakt. Háár bal. Haar favoriete Spongebob bal. Zag ik nou bliksemschichtjes in haar ogen? Hoe durfde hij, leek ze te denken. Maar Roos zei niets. Niet tegen haar rivaal, tenminste. Wel tegen mij. “Mamaaaaaa! Hij pakt mijn bal af!”.

Daar kwam ook de moeder van bloempot aan.
“Mag hij even met de bal spelen?”, vroeg ze vriendelijk. Ik draaide me naar Roos en keek haar voorzichtig aan. Het antwoord waar ik al bang voor was, volgde.
“Neeeee”, zei Roos zachtjes. “Míjn bal”.
“Ja, maar jij bent toch op de glijbaan?”, probeerde ik voorzichtig.
“Maar hij mag hem niet van mij afpakken”.
“Maar mag hij heel even dan? Jawel toch...mag wel toch? Toch?”

Ik wierp even een snelle blik op mama van bloempot en zag nog altijd een vriendelijke glimlach. Maar Roos bleef hardnekkig volhouden. “NEE!”, en sloeg vastberaden haar armen over elkaar. Dat betekende meestal maar één ding: END of discussion. Punt. Onderwerp afgesloten. Klaar. Bloempots moeder draaide zich naar haar zoon. “Lieverd, het meisje wil zelf met de bal spelen”, zei ze tegen hem. Ze tilde bloempot op haar arm en liep naar de wip, in een poging zijn gedachten op iets anders te brengen. Een onheilspellende stilte… tjirpende krekels….en toen….een oorverdovend lawaai! Bloempots wereld verging en liet dat de rest van de speeltuin, en zo mogelijk ook heel de wijk, weten. “Ik wil de baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal!”.

Tja, daar stond ik dan. Dilemma’s! Niet één..niet twee, nee, zelfs drie. Dilema 1: mijn kind wilde haar bal niet uitlenen. Dat was toch haar goed recht, of niet soms? Maar daar doemde dilemma 2 al op: ik moest daar misschien wel boven staan en Roos leren te delen. Zwoeshhh, daar maakte dilemma 2 alweer plaats voor nummer 3: mama van bloempot. Tegenover haar moest ik toch een sterk standpunt innemen. Mijn kind wil niet dat hij met haar bal speelt. Zeg dat gewoon. Niet gaan twijfelen. Ook niet haperen. Nee, zeggen wat je vindt!

Eindelijk! Bloempot stopte met zijn gebrul. Maar de reden van die stilte werd al snel duidelijk. Die reden wandelde namelijk net voorbij. Die snotkop liep nu niet met de bal onder zijn arm, maar paradeerde triomfantelijk met de knalroze gestipte poppenwagen van Roos door de speeltuin! Alsof hij de vlaggendrager van Nederland was op de Olympische Spelen! Als hij niet uitkeek, dan werd dat voor hem de Paralympics!, dacht ik geïrriteerd. Wat nu? Weer gebrul! Maar nu ingezet vanaf de rechterflank. Het was Roos. “MIJN poppenwahahahagen!”

AARGH! Pfff… Morgen weer werken. Soms best even lekker! 

Plaats reactie