Back Archief Columns Het leven raakt je aan

Het leven raakt je aan

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Marjan.jpg

Onlangs schreef ik een stukje over de documentaire Water Children voor mijn eigen praktijk. Spontaan kreeg ik een mail van iemand die geraakt was door de prachtige foto die erbij stond. Zelf heb ik de film nog niet gezien en ik kijk er enorm naar uit om deze in oktober in het plaatselijke filmhuis te gaan beleven.Bewust noem ik hierboven het woord beleven. 

Want op een of andere manier heeft het verhaal mij al geraakt. Ik heb de trailer bekeken en zag de beelden van de kunstenares aan het werk met het ophangen van de witte jurkjes en de documentairemaakster die geraakt was door het proces en die haar eigen weg probeerde te vinden in het verhaal. Eerst terughoudend, om zich vervolgens toch te laten zien in haar kwetsbaarheid. Met haar eigen verhaal over haar kinderwens.
Vervolgens zag ik vrouwen door het kunstwerk heen lopen, stilstaan, op de grond gaan zitten, verwondert en aangeraakt. Er ontstonden gesprekken over de betekenis van het kunstwerk.

In gedachten loop ik met de vrouwen mee. Ik zie de witte jurkjes, het symbool van onschuld, maagdelijkheid en verlangen. Ik zie de met menstruatiebloed roodgekleurde jurkjes, symbool voor vruchtbaarheid, vrouwelijkheid, seksualiteit, leven en dood. Ik bevind mij in een kathedraal van witte jurkjes. In een besloten wereld vol verlangen, vreugde en immens verdriet. Waar de witte jurkjes nog iets veiligs hebben voel ik mij bij de besmeurde jurkjes geconfronteerd met mijn onvermogen, met de dingen die er niet mogen zijn. Niet zwanger worden, miskraam en onbeschrijflijk verdriet. En wil ik opgaan in deze zee van leven en dood. Mee wiegen met de wind die de jurkjes aanraakt. Mijn gevoelens vrij te laten en gewoon hier te zijn.

Het is een ritueel, een kunstwerk en een levensverhaal die levensverhalen van bezoekers roept en er mag laten zijn. Voor het eerst uitgesproken, of in stilte beleeft. Zo mooi hoe het concept en het ervaren van dit kunstwerk vrouwen raakt in de kern van het bestaan: Het vermogen om het leven door te geven en tegelijkertijd de confrontatie met het onvermogen om het leven door te geven.

In gedachten bewegend door dit kunstwerk realiseer ik mij dat dit is wat ik doe. Een plek creëren voor vrouwen met een kinderwens. Een plek waar je welkom bent met je verhalen van vreugde en verdriet. Een veilige plek, waar je simpelweg mag zijn en kunt delen met andere vrouwen. Waar je je uitgenodigd voelt je te laten zien en te laten raken in wat het leven je gebracht heeft. Een plek om vast te pakken en los te laten.

 

Plaats reactie