Back Archief Columns Ineke's column - En dan mag je voor ivf

Ineke's column - En dan mag je voor ivf

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Soms...soms, lig ik in bad en maak ik een 'zwangere buik', van badschuim. Gewoon om even te zien hoe ik er dan uit zou zien. Erg tevreden ben ik dan met het resultaat en leg mijn handen op het schuim. Maar dan verdwijnen onder mijn vingers de belletjes 1 voor 1 tot ze weer allemaal verdwenen zijn en mijn buik weer plat is..... 

Soms geef ik mij er even aan over om te dagdromen over hoe het zou zijn en hoe het geweest zou zijn.

Ik denk dan terug aan de 1e keer dat we het deden zonder voorbehoedsmiddelen. Ik stelde mij voor hoe het zaadje de weg naar het klaarliggende eitje vond en deze zou bevruchten. Vervolgens zou het bevruchte eitje zijn reis beginnen naar mijn baarmoeder en zich daar heerlijk innestelen. 2 maanden later leek dit scenario zich in mijn buik te hebben afgespeeld. Hoe heerlijk hebben we die 2 weken genoten van dit idee. Liepen we rond met een grijns op onze gezichten, dagdromen over onze toekomst en over op wie ons kindje zou lijken.

Ik denk dan terug aan die dag dat ik met handschoenen aan de tuin in ging. Goed op de hoogte was wat je als zwangere vrouw wel en niet mag en mag doen. Helaas zat ik een paar uur later als verdoofd op de bank, de woorden van de verloskundige nog nagalmend in mijn hoofd. 'bloedverlies is nooit normaal...ik zie alleen maar een leeg vruchtzakje'. Ik gooide de papieren die ik had meegekregen bij het oud papier, had er geen behoefte aan om te lezen over percentages en miskramen. Dit was niet zoals het scenario bedoeld was! Zo ook niet de 2e en 3e positieve test en de 4(!) operaties die volgden.

Ik denk terug aan de afgelopen 4 jaar, 4 jaar alweer! Niet te bevatten. Eigenlijk denk ik er liever niet aan terug en wil vooruit denken. Dat zou de juiste houding moeten zijn. Doorgaan, hoop houden erop vertrouwen dat het vast dit jaar wel zal aan lukken. Er 'minder', mee bezig zijn. Ervan genieten dat we nu nog zoveel vrijheid hebben en de financiele middelen. Er van genieten dat ik 3x per week, als ik wil, ongestoord in bad kan gaan om 'zwangere buiken', van badschuim te maken.

In de loop van de tijd ben ik me aan gaan sluiten bij forums met lotgenoten. Zovelen met mij die dit verdriet kennen. Deze wanhoop, onzekerheid, frustraties, teleurstelling, onbegrip. Zovelen met mij maar ieder met zijn eigen verhaal. We proberen elkaar te steunen, te adviseren en moed in te praten. Zo fijn om dit met elkaar te delen. Maar toch moet je zelf de beslissingen nemen, waar ligt de grens? De grens waarvan je nooit gedacht had deze ooit te bereiken en te passeren.

Het romantische plaatje van het klaarliggende eitje lijkt plaats te maken voor een eitje in een bakje onder een microscoop, zaadjes in een potje die door een andere mannen of vrouwenhand bij het eitje gebracht worden. En dan is er toch nog 'de natuur', de natuur die zijn werk nu echt moet gaan doen en het deze keer goed af moet maken. Natuurlijk is het zo fijn dat deze mogelijkheid bestaat. Maar ook dit biedt geen zekerheid. En wederom spelen er zoveel emoties en stress mee en ook de hormonen doen hun best.

Het is geen gemakkelijke keus om tot deze beslissing te komen. Je in te schrijven op de fertiliteitspoli van het ziekenhuis, de beelden te zien van hoe het in zijn werk gaat. De recepten mee te krijgen, vrij te regelen van je werk en wanneer je op je werk bent te proberen dat een ander zo min mogelijk last heeft van jouw onzekerheden en afwezigheid. (en je humeur dat te wensen over laat door alle emoties en de hormonen). Het romantische aspect wat te relativeren.
Maar hebben we een keus? Ja, we hebben de keus om er voor te gaan en een keus om dit niet te doen via het medisch traject. Maar om te kiezen voor 'kinderloosheid...' ? Dat is toch geen keus die je wilt maken wanneer je zo graag een kindje wilt, ouders wilt worden, een gezin wilt vormen? Voor iedereen is deze keus persoonlijk. De keus om te stoppen of door te gaan, naar andere manieren te kijken. Je grenzen te verleggen of te accepteren dat je je grens bereikt hebt.

Sommige vrouwen spreken over de trein waar je in zit, soms stap je er even uit voor een onderbreking en dan stap je toch maar weer in. Hopende dat je je bestemming zult bereiken. Of dat je misschien via andere wegen op je bestemming aan komt.

Hoe zal onze reis eruit gaan zien?
We hadden het zo goed voorbereid maar zullen onze plannen moeten wijzigen en besluiten of we verder willen met deze reis. Of zullen we moeten accepteren dat we onze bestemming hebben bereikt, ookal is deze anders dan we hadden bedacht? Misschien moeten we ons laten verrassen door de reisleider en zelf niet teveel meer plannen en het op ons af laten komen. De tussenstations aandoen en kijken of we zo verder komen? We zijn er nog niet helemaal over uit en hebben onze verdere reis even uitgesteld. In de tussentijd proberen we te genieten van de bestemming waar we momenteel zijn en van elkaar natuurlijk. En kijken terug naar de reis die we al afgelegd hebben en waar we toch ook veel van geleerd hebben.

Toch zullen we uiteindelijk weer op de trein stappen en onze reis afmaken.
Hopende dat ik op een dag in de badkuip kan klimmen en mijn eigen 'zwangere buik', boven het schuim uit zal steken.

Plaats reactie