Back Archief Columns Ineke's column - Van gyn. Naar oncoloog!!

Ineke's column - Van gyn. Naar oncoloog!!

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Niet te bevatten en niet te begrijpen. Ik heb lang niet geschreven. Toch is er zoveel gebeurd en gebeurd er nog steeds zoveel! De IUI die ik in september vorig jaar heb gehad is niet gelukt. Een maand later had ik een mooi eitje links maar bij een 2e ziekenhuisbezoek was deze opeens al gesprongen. Wat baalde ik verschrikkelijk!

Thuis gekomen toch nog maar geprobeerd om het eitje te benutten, alles behalve romantisch, terwijl ons dit toch meestal wel lukt. Maar goed. Groot was onze verbazing dat ik opeens weer een positieve test in handen had. Deze deed ik in een impulsieve actie (hoe kan het ook anders) terwijl ik alleen thuis was. De onzekerheid maakte me gek en dacht dat de test me rust zou geven wanneer ik zou zien dat het weer niet zo zou zijn.

Maar toch kwam en bleef er een 2e streepje! Zou 3x nu scheepsrecht zijn, hoopten we maar we durfden niet blij te zijn. Voor altijd zal dat verdwenen zijn, het alleen maar blij kunnen zijn met een positieve test, elkaar alleen maar grijnzend aan blijven kijken terwijl we een groot geheim met ons mee dragen. Zwijmelen over hoe het zal zijn. Helaas zit dat er niet meer in na 2 doorgemaakte miskramen.

Het werd er ook niet beter op dat ik een week later alweer bloedverlies had. Gelukkig mocht ik meteen in de auto stappen en komen. Een echo werd gemaakt en er zat een zwangerschap in mijn baarmoeder. Het bloedden kwam van mijn baarmoedermond en zou onschuldig zijn. Wat een opluchting. Een week later mochten we opnieuw komen.

Wat een mooie echo zagen we toen. Er was nog geen hartje maar een duidelijk vruchtzakje, een dooierzakje en iets wat ons kindje moest gaan worden. Het beeld zie ik nog steeds voor me. Zover waren we nog nooit geweest!

Wel knaagde het aan me dat ik volgens de gyn nog maar 6 weken zou zijn, terwijl in mijn eigen berekening ik toch echt al een dikke week verder was. Ik wist immers precies wanneer het eitje gesprongen was? 2 weken daarna mochten we opnieuw terug komen en dan zou er een hartje te horen zijn aldus de gyn.

We kregen wat meer hoop en durfden een beetje te genieten en het wat rond te vertellen. Helaas, helaas 2 weken later was het beeld van de echo onveranderd. Geen knipper-lichtje. Weer geen kindje. Een missed-abortion deze keer. Nou dat hadden we nog niet gehad. Abortus-pillen had ik ook nog nooit gehad en hoop ik ook nooit meer nodig te hebben!

Wat een ellende. Liep ik daar met weeën door het huis. Kon ik niet op de bank zitten en stond ik te wiegen onder de douche en moest mijn lieve vriend me alleen laten. Fijn, rugweeën. Uiteindelijk kwam ‘de bevalling’, op gang en werd de lichamelijke pijn langzaam minder. Geestelijk had het weer langer nodig.

3 maanden moesten we wachten van de gyn. Dat deden we natuurlijk niet. We gebruikten weer ovulatie-testen en hebben geregeld dat we toch een maandje eerder weer mochten komen voor een nieuwe IUI-poging nu met extra hormonen.

Bij de 1e follikelmeting dacht de gyn te zien dat ik rechts 2 follikels had en links 1. Een goede oogst dus. Ik zou op zondagavond de hormonen moeten spuiten zodat ik op de dinsdag erna voor IUI zou komen. Op zaterdagavond kreeg ik steeds wat buikpijn en dacht ik te weten dat mijn eitjes al gesprongen waren. Ik mocht op zondag langskomen voor een extra echo. De gyn die dienst had keek en zei dat het geen follikels waren in mijn rechtereierstok maar ‘cysten’, met weefsel erin dat er niet in hoorde en die er eigenlijk uit zouden moeten. Wat een ellende en wat een ander bericht dan waarvoor we kwamen.

Ik baalde dat ik opnieuw geopereerd moest worden. Hoopte dat dit dan maar snel zou kunnen zodat we weer verder konden.

Om een lang verhaal kort te maken zat ik een aantal dagen later in het Universitair Medisch Centrum omdat de gyn mijn dossier eens goed bestudeerd had en de ‘cyste’, die in augustus vorig jaar verwijderd was geen ‘cyste’, bleek te zijn maar een zogenaamde ‘borderline-tumor’!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dit heb ik nooit geweten! Het zou een a-typische cyste geweest zijn waarvan ze niet wisten wat het was maar het zou goedaardig zijn.

Nu heb ik waarschijnlijk opnieuw van deze tumoren (tenminste ik hoop dat het om dezelfde vorm van eierstokkanker(!) gaat dan toen). Deze keer in en op mijn rechtereierstok. Opnieuw dus een grote operatie met erg veel onzekerheid. Ben nog niet bij de oncoloog geweest, dat gaat komende week gebeuren. De operatie zal over 2 weken volgen.

Zoals ik al zei, veel onzekerheid nu met name over mijn eigen gezondheid. Onze grote kinderwens staat opeens op een 2e plaats. Niet te bevatten hoe het voelt wanneer je opeens hoort dat je een vorm van kanker hebt, hoe onduidelijk alles ook nog is. Je naar een oncoloog moet.

We proberen het maar positief te zien en er vertrouwen in te hebben dat het goed gaat komen en de rampscenario’s die af en toe door ons hoofd zijn niet zullen gaan kloppen.

Ik de plantjes in de tuin gewoon zal zien gaan bloeien. De kampeervakantie naar Corsica gewoon door zal gaan. En we nog heel veel jaren samen zullen zijn met oh ja…misschien ook nog wel een kindje.

Plaats reactie