Back Archief Columns Ineke's column - Waar blijft de tijd!

Ineke's column - Waar blijft de tijd!

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Uiteindelijk zo goed als hersteld van de operatie, eindelijk. Het litteken en daaromheen blijft nog iets gevoelig maar verder gaat het weer naar wens. Er maar niet bij stilstaan dat er nu een cyste rechts aan het groeien is. Alhoewel waneer deze even rechts uitschakelt krijg ik alleen maar eitjes links. 

2,5 jaar inmiddels de wens om zwanger te worden en te blijven. Een intensieve periode van hoop, blijdschap, vrees, verdriet, pijn, en weer hoop. De hoop die we nu voelen is toch met een heel dubbel gevoel, verstandelijk proberen we de hoop niet te groot te laten zijn, het wat naar de achtergrond te duwen om niet weer zo teleurgesteld te worden.

Toch wanneer ik in bad lig en mijn hand op mijn buik leg, voelt het zo fijn en tegelijk zo emotioneel. Mogen we nog hoop hebben? Is dit reëel of moeten we echt ons leven verder leven zonder kindje? Durf niet eens meer te typen ‘kinderen’.

Zou er stiekem toch nu iets in ontwikkeling zijn. Zou de ooievaar die we het vorig weekend zagen een teken zijn? Is het nu de tijd voor ons om zwanger te worden of al te zijn? Vandaag dag 21.. 6 dagen na de IUI! Op dag 11 zag de gyn een eitje LINKS! Wat geweldig hij en ik waren zo enthousiast. De volgende dag leken het er zelfs 2 te zijn.

Natuurlijk ging het nu te voorspoedig want de dag daarna had ik een andere gyn en die vond mijn ei (inmiddels weer 1) er niet goed uitzien qua vorm en spanning??? Ik vroeg een paar keer waar hij dan aan dacht maar daar gaf hij geen antwoord op. Ik mocht me weer aankleden en in de spreekkamer zei hij dat we dan toch maar door moesten gaan met de IUI zoals ik met mijn eigen gyn afgesproken had.

Hij zei:”niet geschoten altijd mis..’ Erg bemoedigend en ik voelde ook helemaal geen blijdschap dat het nu eindelijk zou gaan gebeuren. Een IUI, een beetje extra hulp voor eitje en zaadjes.

Het vertrouwen in mijn lichaam dat ik 2 dagen weer terug had gehad was even weer helemaal weg. En wat een vervelende gyn! Zonder gevoel, zo zakelijk. Totaal geen rekening houden met mij als persoon i.p.v. mijn lichaam als medisch iets. Een afkeurende blik toen hij mijn litteken zag en ik nu ál’ voor IUI wilde gaan. Geen antwoord geven op mijn vragen etc. De hele dag hield het me bezig en voelde ik me enorm kl*ten. 

Die avond moest ik naar het ziekenhuis voor een hormoon injectie (pregnyl) om mijn eisprong (of mogelijke eisprong) te stimuleren. Op de kraamafdeling wisten ze niet dat ik kwam en ik moest hen vertellen hoeveel eenheden en waar ik de injectie moest hebben. (tenminste volgens de info die ik niet van de gyn had gekregen maar natuurlijk al lang van het internet had gehaald). Uiteindelijk besloten we het maar zo te doen en mocht ik mee naar de verloskamer om de injectie te krijgen……

De volgende dag besloot ik toch een mondige patiënt te zijn en heb de secretaresse van de gyn gebeld en om een extra afspraak gevraagd na mijn verhaal gedaan te hebben. Deze keer wel empathie en ze probeerde om dit voor mij te regelen. Op de dag van de IUI mocht ik ’s ochtends nog even langskomen bij mijn eigen gyn en ook hij zou de IUI gaan doen.

Die dag heeft de gyn nog even naar mijn ei gekeken en hij kon op de echo zien dat mijn follikel aan het leeglopen was en ik dus op dat moment een eisprong had, er moest maar snel een zaadje naar toe aldus de gyn! En dat is gelukt!

Nu afwachten of het zaadje het eitje bereikt heeft en zich een weg gebaand heeft door de schil, zijn staart afgebroken is en mijn en marcel’s genen zich gedeeld hebben en zich nu elke minuut verder delen, veilig ingenesteld in mijn baarmoeder…. Zo moet het zijn en wat een romantisch idee. Ookal is een IUI dat niet echt…maar we hebben zelf daarna natuurlijk ook nog even ‘de liefde bedreven’, dus is het vast 1 van die zaadjes gelukt. Dat is het positieve scenario.

Uit bescherming voor mijzelf probeer ik niet teveel aan dit scenario te denken maar ga ik ervan uit dat het niet gelukt is. Maar stiekem… Wat zou het geweldig zijn! Nog een weekje afwachten en leven tussen hoop en vrees. Bij deze wil ik wel alvast alle vrouwen die meewerken aan ‘moeders voor moeders’ heel erg bedanken! Dankzij hen kon ik die pregnyl- injectie krijgen en iets meer kans hebben op een zwangerschap.

Wanneer ik toch zwanger mag worden door IUI dan zal ik mij er zeker voor inzetten dat ook hier in het hoge Noorden een inzamelpunt komt (als dat lukt natuurlijk) zodat nog meer vrouwen kunnen meewerken aan dit goede doel!

Hoop in mijn volgende column met fantastisch nieuws te komen! Jullie lezen het wel (en horen natuurlijk, zussen!).

Plaats reactie