Back Archief Columns Judith's column - 40 Weken

Judith's column - 40 Weken

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Nog heel, heel even en dan zijn de 40 weken weer vol. Misschien ben ik zelfs al bevallen tegen de tijd dat je deze column leest. Ik kan niet anders zeggen dan dat de tijd enorm snel is gegaan. Ik heb niet eerder zo’n bijzonder, maar ook hectisch jaar achter de rug als het afgelopen jaar. 

En deze decembermaand vormt het hoogtepunt waarin alles samenkomt. Naast de traditionele feestdagen vieren we de vierde verjaardag van Matthijs, de eerste verjaardag van Julia en verwachten we onze kleine verrassing. Soms weet ik niet meer waar ik mijn aandacht aan moet besteden, het is allemaal even bijzonder.

Zo overweldigd en overdonderd als ik was op het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger was ben ik niet meer, maar ik heb wel regelmatig het gevoel in een soort roes te leven. De zorg voor een baby is al best intensief en dat combineren met een zwangerschap en een driejarige peuter vind ik af en toe echt een uitdaging. Ik voelde me soms alsof ik geen controle meer had over de vaart waarmee mijn leven doordenderde met nauwelijks tijd om lucht te happen. Niet eerder was ik zo laat klaar met het uitzoeken van de babykleertjes en het bestellen van de geboortekaartjes. De vorige zwangerschappen lagen de geschreven enveloppen voor de geboortekaartjes met week 36 allang klaar, nu (anderhalve week voor de uitgerekende datum) moet ik er nog steeds aan beginnen.

Ik besef soms ook nauwelijks dat het echt bijna gaat gebeuren. Negen maanden lang heb ik geroepen: “We zien wel hoe het gaat tegen de tijd dat het zover is!”, maar daardoor heb ik blijkbaar een beetje het gevoel gekregen dat het nooit zover zal komen. Ik zei dat natuurlijk uit zelfbescherming, zodat ik mezelf niet zou verliezen in het bedenken van duizend-en-één doemscenario’s. Dat is in iedere situatie nutteloos, maar in deze situatie leek me dat het juiste recept om in een diepe depressie te schieten. Dat is gelukkig ook niet gebeurd, ik heb juist volop genoten! Maar toch voelt het soms alsof het niet om mijn leven gaat, alsof ik het niet echt meemaak en alsof het me helemaal niet gaat overkomen. Ik weet het wel, maar ik voel het niet.

Hoe dan ook ben ik benieuwd naar onze kleine meid. Zal ze net zoveel en zulke donkere haartjes hebben als Matthijs en Julia? Zal ze net zo makkelijk en rustig zijn als Julia of meer het pittige karakter hebben van haar broer? Komt ze, net als haar broer en zus, een paar dagen na de uitgerekende datum of kiest ze haar eigen tijd? Er zijn zoveel mogelijkheden, alles ligt nog open. En het gekke is, over uiterlijk een maand weet ik het antwoord. Maar het kan ook morgen zijn, of volgende week… De volgende column zal vast over onze nieuwe baby gaan, hou me maar in de gaten!

Plaats reactie