Back Archief Columns Judith's column - Absoluut niet jaloers!

Judith's column - Absoluut niet jaloers!

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Toen Matthijs ’s nachts uit zijn bed geplukt werd om bij opa en oma verder te slapen, wist hij al genoeg: eindelijk komt de baby!!! We hadden afgesproken hem dat niet zo direct te vertellen, maar dat was helemaal niet nodig, die conclusie trok hij zelf al. Maar toen hij ’s ochtends wakker werd bij opa en oma, was hij wel een beetje verbaasd dat de baby er nog niet was.

En na eventjes gespeeld te hebben, was de baby er nog steeds niet. Eindelijk, om zes uur ’s avonds belde papa naar oma: Julia is geboren! Met rode konen en al sprong hij op en stak zijn handen in de lucht: Hoera!

Eenmaal thuis vond hij zijn zusje geweldig, hij wilde met haar kroelen en kusjes geven. Het was haast vechten wie haar vast mocht houden, want hij had haar het liefste de hele dag op schoot. Hij pakte speelgoed voor haar en vertelde haar hoe ze daarmee kon spelen en als we gingen wandelen vertelde hij iedereen: “Hij heet Julia!” Ik was natuurlijk helemaal trots op mijn grote knul, en wist zeker dat hij ab-so-luut niet jaloers was. Want hij vond zijn zusje toch helemaal geweldig?

Tegelijkertijd werd Matthijs steeds brutaler en luisterde hij nauwelijks nog naar me. Vooral als ik bezig was met Julia, deed hij de raarste dingen. M’n pas gevouwen was ging weer ondersteboven, hij klom bovenop de rugleuning van de bank, sloeg me met speelgoed. Ik kon waarschuwen wat ik wilde, maar hij luisterde niet. “Tja, hij is nou eenmaal een peuter.”, dacht ik en probeerde maar zo consequent mogelijk te blijven. Steeds vaker liep het uit de hand en zat ik tijdens het voeden of het badderen m’n zoon steeds luider te corrigeren, in de hoop dat hij door m’n stemvolume begreep dat het nu écht menens was. Zelfs als ik Julia weglegde en hem naar zijn kamertje bracht, was dat niet voldoende, want zodra ik weer met haar zat, rende hij doodleuk zijn kamertje uit!

Een vriendin van mij opperde op een gegeven moment dat Matthijs misschien tóch wel jaloers was en gaf me de tip speciaal tijd voor hem vrij te maken en dit ook zo aan hem uit te leggen. Ik volgde haar advies meteen op en ging lekker zitten kleuren met zoonlief. Dat deed ik natuurlijk wel vaker, maar nu vertelde ik hem dat ik speciaal tijd voor hem had en dat ik later weer even speciaal tijd voor Julia zou hebben.

Het was een schot in de roos! Matthijs begreep het helemaal en tegenwoordig is mijn tijd duidelijk ingedeeld. Er is tijd voor Matthijs, tijd voor Julia en tijd om te werken. Hij houdt het minutieus in de gaten en laat dat ook regelmatig weten. Natuurlijk gaat het nog weleens mis, hij is en blijft een peuter, maar het loopt niet meer zo uit de hand. Behalve wanneer ik me niet aan deze tijdsindeling houd, dan word ik meteen weer met mijn neus op de feiten gedrukt!

Plaats reactie