Back Archief Columns Judith's column - We hebben het er maar druk mee

Judith's column - We hebben het er maar druk mee

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Julia is een echte dreumes. Ze kan lopen en dat doet ze dus ook het liefste de hele dag. Kinderwagens zijn voor baby’s vindt ze en daarom overstrekt ze zich zodra ik haar erin probeer te zetten. Maar als ze wel zelf mag lopen, begint ze meteen te stralen en glimlacht ze op haar aller-charmantst naar me.

Ze waggelt dan als een kleine pinguïn rond in de speeltuin en af en toe struikelt ze waardoor ze voorover valt. De eerste paar keren dat dit gebeurde begreep ze trouwens nog niet dat ze met haar handjes de val kon breken waardoor ze een paar weken achter elkaar met een geschaafde neus rondliep. Vooral als ze net gehuild had zag dat er heel sneu uit. Achgos, haar neusje was dan knalrood en haar oogjes stonden vol met tranen.

Julia liet zich hierdoor echter niet weerhouden, de wereld moet immers ontdekt worden. En dus stond ze snel weer op om als een kleine Marco Polo op ontdekkingsreis te gaan en kennis te maken met de bosjeskinderen naar wie ze net zo charmant lacht als naar mama. Die kinderen spreken een heel eigen taal, maar dat maakt haar niet uit. Ze leert ze vol geduld haar eigen taal en lacht met ze mee als ze haar dreumestaaltje grappig vinden.

Nog zo’n dreumeseigenschap is haar veelvuldige gebruik van het woordje ‘nee’. Ze leerde het toen ze ziek was en paste het meteen vol overgave op elke situatie toe. En zo zijn we erachter gekomen dat ‘nee’ uit haar mondje heel ferm kan klinken, maar ook heel drammerig, heel zeurderig, héél hard, heel zielig en zo nu en dan heel grappig. Dit alles gaat trouwens gepaard met de nodige gezichtsuitdrukkingen en hand- en voetgebaren. Als de drift heel hoog zit bonkt ze met haar bevallige kopje op de grond, maar wel met beleid want anders doet het zeer.

Haar speelgedrag past ook precies bij haar leeftijd. Alles moet namelijk overhoop. Haar speelgoed, het speelgoed van broer Matthijs, maar ook de wasmand, de lade waarin we de plastic bakjes bewaren, ons beddengoed, noem maar op. Wat ik ook opruim, achter mijn rug wordt er weer eenzelfde hoeveelheid omgekieperd. Er zijn dagen dat ik er niet eens meer aan wil beginnen, omdat ik er toch niets mee lijk op te schieten. Gelukkig helpt ze ook heel graag en dus stofzuigen we tegenwoordig lekker samen, helpt ze met stoffen en haalt ze zonder mopperen alle kleren uit de wasmachine zodat ik ze kan ophangen. Ze heeft het er maar druk mee. En ik ook. Maar stiekem geniet ik er met volle teugen van, ondanks mijn gemopper.

Plaats reactie