Back Archief Columns Julia's column - Nummer 3 is een keihard en aangenaam feit

Julia's column - Nummer 3 is een keihard en aangenaam feit

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Gisteren met manlief naar het ziekenhuis voor de 2e echo. We hebben al twee lieve, vrolijke, onweerstaanbare, eigenzinnige, wereldverbeterende kinderen. Een jongen van 5 en een meisje van 3 jaar oud. Een koningskoppel , zoals dat ook wel wordt genoemd. 

En uiteraard zijn alle clichés waar. Wij zijn hartstikke verliefd op ze! En nee, een derde zat niet bepaald in onze planning.

Precies 11 weken en 1 dag geleden werd er opnieuw leven in mij gevormd –wordt later duidelijk via de echo-afspraak van vandaag- . Shock, was de eerste emotie die in mij opkwam bij het zien van de positieve test. Twee werkende ouders, twee peuter/-kleuter puberende kids en een overvolle agenda, die onuitputtelijk lijkt. ‘Hoe kan dat nou; ondanks anticonceptie tóch zwanger geraakt. Hoe gaan we dat doen?’. Vanaf het eerste moment is mijn man Hans meteen vol van het idee én kan hij niet ophouden met romantische oneliners op te sommen. Ik word er duizelig van. Het enige waar ik aan kan denken is; 20 maal een (pijnlijker tijdens een zwangerschap en moeilijker te bestrijden) blaasontsteking, bekkeninstabiliteit, vanwege mijn hypermobiele gewrichten, spit, hooikoorts (heftige vorm van) onderdrukken zonder de o-zo nodige medicijnen, dikke voeten, armen en neus. Laatste is toch lastig, aangezien ademhalen aanzienlijk wordt bemoeilijkt. Strompelen en waggelen in plaats van (hard)lopen en rennen voor een tram..en ga nog maar even zo door. We kibbelen wat voordat we vertrekken, omdat we naar alle waarschijnlijkheid zenuwachtiger zijn dan we eigenlijk willen toegeven.

Tien uur hebben we een afspraak. Aangekomen bij de afdeling Gynaecologie, zie ik meteen een bekende… Onze ‘bekende’ buurvrouw, met wie we regelmatig borrelen en buurtfeestjes organiseren. ‘Nee toch, dit is niet waar’. Verstoppen is mijn eerste gedachte. En tegelijkertijd besef ik dat dat natuurlijk belachelijk is. Hans parkeert ondertussen de auto in de garage van het ziekenhuis. En ik doe wat er in tweede instantie in me opkomt: ‘Hey Marjolein, dat is nou ook toevallig, wat doe jij hier?’ (ahum…aandacht niet op mijzelf richtend). Waardoor zij natuurlijk vrij snel antwoordt met: ‘Wat doe jij hier?’ Ik: ‘Tja… ik…ik… uh.. ben zwanger, haha’. Gelukkig komt Hans net aangelopen en doet hij wat mannen zo goed kunnen. Eerlijk en oprecht reageren, zonder dubbele lagen of achterliggende gedachten. Ze feliciteert ons hartelijk en is oprecht heel blij voor ons. We kletsen verder en hebben het over onze ‘niet geplande’ aangename verrassing. Die na vandaag een keihard, ogenschijnlijk gezond feit is!

Plaats reactie