Back Archief Columns Julia's column - Stapje voor stapje

Julia's column - Stapje voor stapje

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Hoe meer mijn zwangerschap vordert, hoe meer ik eraan raak gewend. Spannend en leuk, een kindje erbij! Nu 16 weken zwanger en ik merk dat ik verander, mijn lichaam verandert (weer). En mijn humeur én gezin merken het ook. Hans: ‘Maar dat vind je normaal altijd erg lekker’.

 Ik: ‘Ja, maar nu -even- niet!’ Sterker: ‘Ik haat het! Mijn algehele misselijkheid kan hier zéker mee te maken hebben. Ongelooflijk. Ik ben opeens ‘uit het niets’ dag en nacht misselijk. Dat verzin je niet? Het zou toch ochtendmisselijkheid moeten zijn? Ik herken het totaal niet van mijn vorige twee zwangerschappen.

Donderdag 4 november begon het. Tot en met 27 november om precies te zijn. Zonder overdrijven, 24 uur per dag, 7 dagen per week misselijk... Uitdaging én prioriteit nummer één: zoeken naar de oorzaak. Oftewel; zoeken naar een speld in een hooiberg. Een te volle maag dat is de ‘trigger’. Of toch niet? O nee, een te lege maag dan… Of laatst, na een –behoorlijk grote- mok thee, alles eruit gegooid. Geen thee meer, dus. En ga zo nog maar even door. De lijst groeit met de dag; geen elastiek op mijn buik, maar ook geen knopen, niet te snel drinken en zeker niet te snel autorijden.

Maar een wonder geschiedde. Van de één op andere dag was het verdwenen..? Het was op een zondagmorgen, herinner ik mij. Ik was voor de verandering niet eerst moed aan het verzamelen om mijn tanden te poetsen (talk about ‘trigger’). Zonder problemen een tandenpoetssessie overleefd, inclusief flossen.. Vreemd, uiterst vreemd. Voor de zekerheid toch nog maar tot morgen wachten. Dit moet een fout zijn in mijn systeem. Maar nee, twee dagen werden drie, vier…Yes! Dit is geweldig! Maar goed, niet te vroeg juichen, Juul .

Mijn bekende bekkeninstabiliteit heeft natuurlijk allang zijn intrede gedaan. ‘Hallo daar, surprise, daar ben ik weer’, leek het te zeggen. Onverwachts van standbeen veranderen is er niet meer bij. Of ’s ochtends uit bed springen en direct op twee benen landen. Mwah, dat deed ik toch al niet. Ik ben niet zo’n snelle ‘opstaander’..Dus so far, geen schrikbarende veranderingen. Maar goed, langzamer fietsen misschien wel. En te zware boodschappen tillen ga ik dit keer echt niet riskeren. Boodschappen worden in twee rondes naar binnen getild. En daarbij heb ik mijn jongste dochter geleerd –in de drukke ochtendspits- om zelfstandig de bakfiets in te klimmen. Kost wat extra tijd. Zij is er eentje -net als haar moeder- met een ochtendhumeur en weinig geduld .. Maar goed, ik heb steeds meer geduld vandaag de dag. Dat moet wel na twee zwangerschappen..Wijsheid komt met de jaren zeggen ze toch.. ?

Plaats reactie