Back Archief Columns Julia's column - Wekelijkse spanningen

Julia's column - Wekelijkse spanningen

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Goh wat een week achter de rug. Wat zeggen ze nu altijd. Wanneer je zwanger bent, niet te heftige films kijken of té wereldschokkend nieuws op je in laten werken. Het kan je namelijk volledig van je stuk brengen. En dat is weer niet goed voor jou en jouw ongeboren baby.

Ten eerste; ben je toch al een beetje anders als zwangere, onder invloed van hormonen. Altijd weer die verrekte hormonen! En kun je ten tweede, ‘anders’ (lees: emotioneler) reageren op situaties. Zo is vorige week van de één op de andere dag de crèche van onze jongste failliet verklaard. Zomaar. Van het één op andere moment. Voor het weekend werd het in een email meegedeeld én na het weekend was het een feit?

Nu is ze gelukkig over twee weken vier jaar en inmiddels begonnen met ‘wen-dagen’ op de lagere school. Maar het eerste waar ik aan dacht was: ‘Ach, arm kind, nu kan ze geen afscheid nemen (met traktaties) op haar crèche’. Dé plek waar ze de eerste vier jaar van haar leven veel heeft doorgebracht. Waar ze heeft leren spelen met andere kinderen, waar ze zich veilig voelde. Ik ben er even helemaal van ondersteboven. En deze verwarrende gevoelens maken al gauw plaats voor boosheid, agressie (hhmmm..) en een soort van leeuwinnengedrag. Wie mijn jong iets aan doet, pak ik aan en zal ik persoonlijk een lesje leren. Met dit laatste doel ik op de onmachtverhouding die er ondertussen is ontstaan tussen de verschillende partijen.

Met grote onmachtige partij: de groep ouders. Die ongewild achterblijft zonder opvang voor hun kroost. In een stad waar de wachtlijsten voor kinderopvang gemiddeld twee jaar zijn. Wat nu? Ik moet eerlijk toegeven dat wij nog enigszins de dans zijn ontsprongen. Wij zouden slechts twee weken geen opvang hebben. Andere gedupeerde ouders, met bijvoorbeeld twee kleine kinderen op de crèche, stonden er veel slechter voor. Gelukkig blijkt nu, na veel bellen en mailen dat er voor veel ouders oplossingen gevonden zijn.

Maar goed, tel deze gebeurtenis op bij onze zeer recente huis-ontwikkeling. Ja, het is waar. We willen de hoofdstad van Nederland inruilen, om buiten te gaan wonen. Wat burgerlijk, vreselijk burgerlijk, ik weet het. We lijken de statistieken aan handje te helpen. Maar we staan er helemaal achter. En zo zijn wij sinds deze week –van de één op de andere dag- exclusief in onderhandeling over een buitenspeelplaats, een carport, een huis. Ook hier ben ik –redelijk- van ondersteboven.

Rusteloos en slapeloos, kun je wel stellen. En zo lagen mijn man en ik gisteren in bed. ‘Jij kunt ook al niet slapen? Vreemd, wat zou het zijn? Is het volle maan ofzo’. Waarop mijn man antwoordt: ‘Thuh, schatje…we zijn exclusief in onderhandeling’. Ik: ‘Huh, o ja dat is waar ook’. Grappig hoe dat nu werkt bij mij. Als het even iets teveel wordt…

Plaats reactie