Back Archief Columns Kitty's columns - Oefening baart kunst!

Kitty's columns - Oefening baart kunst!

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu is het dan toch eindelijk zo ver: Julian loopt! Het is een enorme sprong voorwaarts in zijn ontwikkeling, maar ook in die van mij als moeder zijnde... 

Want leren lopen is een proces, van veel vallen en opstaan. En dat hebben we geweten! Tand door de lip, bloedneus, schaafplek hier, dikke bult daar. Oja, en de blauwe plekken niet te vergeten!

Niet de leukste fase wat mij betreft. Nog niet zo lang geleden was zijn huidje nog zo mooi gaaf, nu wordt het gesierd door schrammetjes, krasjes en rode plekken. Het hoort er allemaal bij, maar toch houd je je hart vast als je kleine Neil Armstrong voorover valt en op een haar na de hoek van de tafel of kast mist!

Julian lijkt er zelf niet zo veel om te geven, een dikke knuffel en kus doen wonderen. Gelukkig!
Het is al even geleden dat Julian voor het eerst zelf ging staan en de laatste weken doet hij niets liever dan lopen. Ik heb al ontelbaar veel rondjes door het huis gelopen en ieder grasprietje van de tuin gezien. In tegenstelling tot mama, krijgt Julian er maar geen genoeg van. Met zijn kleine vingertjes stevig om mijn wijsvinger geklemd, loopt hij al wijzend de richting van zijn vinger achterna.

Afgelopen zondag was het moment daar en legde hij de link tussen alle handelingen. Opstaan, lopen, vallen, opstaan en weer verder lopen in plaats van kruipen! En dat onder toeziend oog van zowel mama als papa! Alle valpartijen vergeten! Totdat Julian steeds harder begint te lopen omdat hij de controle over zijn benen kwijt begint te raken en zijn evenwicht dreigt te verliezen in de buurt van de plantenbakken...

Plaats reactie