Back Archief Columns Kitty's columns - Zomaar een dag

Kitty's columns - Zomaar een dag

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Een tijdje geleden was het zo ver, we moesten op handen en voeten het huis door om te kijken wat babyproof was en wat niet... Sinds Julian kan staan en lopen langs de meubels, is zijn wereld ineens stukken groter en moet werkelijk elk meubelstuk eraan geloven.

De boeken worden zorgvuldig uit de boekenkast verwijderd, fotolijstjes van het dressoir geveegd en boodschappen worden van de eettafel gegrist. Inmiddels is de woonkamer zo ingericht dat onze kleine ontdekkingsreiziger zich helemaal uit kan leven, zonder iets kapot te maken of zich zeer te doen. Maar als ik evenlater gebonk hoor op de trap, blijkt dat meneer alweer uitgekeken is op zijn nieuwe speelparadijs... Snel ga ik naar het plek des onheils. Maar onze durfal heeft zijn techniek verfijnd en staat al op de één na laatste tree van de trap. Bovenaan wel te verstaan. En trots dat hij is! Traphekjes... Ze stonden al op onze ‘to-do-list’, maar nu staan ze bovenaan geschreven in vetgedrukte letters!

Evenlater zijn we samen aan het opruimen, ik ruim de vaatwasser uit en Julian de mand met kookboeken... Wat stinkt het toch! Misschien heeft Julian een vieze luier, maar als dat zo ruikt, dan is er iets goed mis! Snel check ik zijn luier: schoon. Ik kijk nog eens goed naar zijn gezicht en dan gaat er ineens een belletje rinkelen. Snel ga ik een kijkje nemen in de kamer en jawel hoor: de vloer is grotendeels bedekt met een laagje visvoer. Wat een lucht! En de boosdoener is overduidelijk, de restjes visvoer zitten nog aan zijn mond en wangen geplakt...

Als alles schoon is besluit ik dat het tijd is om zoonlief maar even ‘uit te laten’. We gaan een stuk fietsen en daarna mag hij zich uitleven in de zandbak. Ik ga met een kop thee op het gras zitten, even bijkomen! Ik kijk toe hoe Julian zichzelf helemaal ondersmeert met het net iets te natte zand, maar hij is heerlijk aan het spelen dus dat is het me wel waard! En dan besluit onze ‘kleine spruit’ dat het weer tijd is voor iets nieuws: hij gaat staan zonder zich aan iets vast te houden! En nou is het mama die glimt van trots! Wat een dag!  

Plaats reactie