Back Archief Columns Lydia's column - Geweldig, als opvoeder ontwikkel je jezelf gewoon mee

Lydia's column - Geweldig, als opvoeder ontwikkel je jezelf gewoon mee

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Sinds december gaat Anna Sofie naar school. Ze gaat 2 hele dagen en 3 ochtenden. Het ophalen is altijd een feest, want dan vindt het grote "Mag Ik Met Die Of Die Spelen Festijn" (MIMDODS-festijn) plaats.

Het is een uitwisseling van vriendjes en vriendinnetjes, moeders en soms vaders lopen met rode hoofden het geheel van halen, brengen en al dan niet spelen te coördineren. Toen mijn dochter na een maandje school ineens ook ergens wilde spelen was ik het daar helemaal mee eens. Natuurlijk, doen, maak vrienden! Ik sprak met de moeder van het meisje dat ik haar aan het einde van de middag op zou halen en zo gezegd zo gedaan. Het leek allemaal zo simpel. Zo makkelijk om aan te bellen, haar te zeggen dat de schoenen aan moesten en haar op de fiets te zetten.

Niet waar dus. Het liep totaal uit de hand. Ze wilde nog wat drinken. Ze wilde iets mee. Ze wilde blijven eten. Ze wilde zelf naar huis fietsen op de fiets die ik niet had meegenomen. Ze wilde niet achterop het zitje. Ze krijste, ze brulde, en de hele straat keek mee. De vader van het vriendinnetje hield mijn fiets in de houdgreep en ik poogde het kind in het zitje te krijgen. Geen resultaat. Ik probeerde goed na te denken. Wat zou ik tegen andere ouders zeggen? Juist: doorzetten en het kind in het zitje zetten en direct naar huis.

Een goed advies, werkelijk.
Je kunt er niets op tegen hebben. Het probleem alleen is dat zo'n advies helemaal niet zo goed werkt als een kind Bijzonder Boos is. Dan gaat zo'n kind zich uitstrekken, dan schopt en zwaait het kind met alle mogelijke ledematen en dan kán zo'n kind niet eens in een zitje worden gezet. Niet zonder je te bezeren.
En dat laatste gebeurde. In haar woede haalde ze uit en 2 tellen later voelde ik het stromen. Tand door mijn lip. Overal bloed. En toen deed ik iets heel gemeens, helemaal niet pedagogisch maar het was zeer effectief. Ik dwong haar naar mijn gezicht te kijken en trok mijn lip naar beneden zodat ze het bloed kon zijn. En toen schrok ze. Ze werd stil, en ik kon haar direct in het zitje zetten. Snel ben ik naar huis gefietst.

Achteraf maakte ik voor mezelf de balans op.
Het was haar eerste keer ergens spelen en dan ook nog bij iemand die ze niet heel goed kende Ze was 2 keer naar school geweest en dus moe. Ik had niet aangekondigd dat ik haar precies om half vijf op kwam halen. Ze had me gemist. Dat verzin ik niet want ze vertelde het me in tranen toen we eenmaal thuis waren. Ze had gedacht dat ik ook zou komen. Bij het dagelijkse MIMDODS-festijn hanteer ik tegenwoordig een aantal regels.

Niet spelen als je 2 keer naar school gaat. Niet zeuren als ik je op kom halen. Doe je het wel dan kan je de volgende keer niet meer spelen. Mama kan je altijd op komen halen als er iets is. Ze weet waar je bent en de mama van het vriendje/vriendinnetje heeft ons nummer. Scheelt mij weer een bloedneus... 

Plaats reactie