Back Archief Columns Lydia's column - Hormonen zijn rare dingen

Lydia's column - Hormonen zijn rare dingen

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Eindelijk, mijn zwangerschap zit er weer op! En ja, dat lucht me vreselijk op. Ten eerste omdat ik nu eindelijk dat kleine wezentje uit mijn buik echt kan leren kennen en oh, wat is ze lief! Ten tweede omdat ik gewoon een hekel heb aan zwanger zijn.

Er is niets ergs gebeurd tijdens mijn zwangerschappen waardoor ik dat vind. Julia groeide goed in mijn buik en zelf had ik ook geen vervelende lichamelijke klachten. Maar beide keren voelde ik me totaal niet mezelf. Ik was steeds zó moe dat ik niet meer logisch kon denken en had last van flinke zwangerschapsdementie. Ik herkende mezelf niet meer terug en dat is knap lastig voor een controlefreak zoals ik. In verwachting van Matthijs presteerde ik het zelfs om benzine in een dieseltank te gooien (heel gek, de auto reed daarna niet meer), bij Julia stopte ik zelfs met autorijden omdat ik me niet meer kon concentreren op het verkeer.

In plaats van een doortastende meid werd ik een twijfelend meisje, nauwelijks in staat om beslissingen te nemen en voor mijn gevoel was ik continue op het randje van tranen. Als me een vraag werd gesteld, moest altijd nadenken over een antwoord en waarschijnlijk zijn er mensen die nog steeds niets van me gehoord hebben. Mijn omgeving zag een totaal andere Judith. Als ik me al liet zien, want ik bleef zoveel mogelijk thuis. Dit alles zorgde ervoor dat ik op mijn werk ook niet normaal functioneerde en dat leverde veel onbegrip op. Er werd gedacht dat ik de kantjes er vanaf liep (mijn proeftijd was ook nog maar net voorbij toen ik zwanger bleek van Julia). Ik vond het vreselijk om niet begrepen te worden, tegelijkertijd begreep ik het zelf eerlijk gezegd óók niet zo goed. Ik vond vaak dat ik niet zo raar moest doen en probeerde mezelf steeds weer op te peppen, maar veel effect had dat niet. De hormonen waren de baas en lieten zich niet zomaar wegjagen.

Vond ik dan helemaal niets leuk aan mijn zwangerschappen? Jawel, van beide keren herinner ik me nog die overweldigende vreugde bij het zien van (eindelijk) een positieve test. Vreugde en ongeloof tegelijkertijd, want het besef dat er een klein wezentje in me groeide kon ik haast niet bevatten. Zelfs de tweede keer niet, hoewel ik het al een keertje had meegemaakt. Ik herinner me de echo’s, die bevestigden dat het écht waar was. Wat prachtig, het beeld van zo’n klein mensje dat al helemaal compleet is en zich steeds verder ontwikkelt om geboren te kunnen worden. Ik herinner me de bewegingen in mijn buik. Eerst heel zachtjes, zodat ik me afvroeg of ik nu mijn kindje voelde of mijn darmen. Later steeds duidelijker, waardoor het soms heel herkenbaar was of er een voetje of handje voorbij kwam. Dat zijn de momenten waar ik met vertedering aan terug denk en die me, ondanks alles, het ‘ik-wil-nog-een-keer’-gevoel geven.

Maar het doel van de zwangerschappen maakte het pas echt waard voor mij: twee prachtige kinderen met ieder hun eigen, unieke eigenschappen. Twee heerlijke mensjes die zich veilig voelen bij mij, die me vergeven dat ik niet perfect ben en mijn ochtendhumeur voor lief nemen. Daarvoor zou ik zo weer negen maanden van vermoeidheid en labiliteit willen doorstaan! Tja, die hormonen zijn rare dingen.

Plaats reactie