Back Archief Columns Lydia's column mei 2006 - Konijn

Lydia's column mei 2006 - Konijn

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Midden in de nacht stapt er een meisje ons bed in. Van alle dingen op de wereld ben ik vooral gesteld op mijn nachtrust en hoe lief, hoe warm, hoe knuffelig ze ook is, eigenlijk tolereer ik geen kinderen in mijn bed. 

Maar tegen de tijd dat ik me dat heb gerealiseerd, slaapt zij al en ben ik te slaperig om haar op te tillen en haar in bed te leggen. Bovendien krijg ik het dan koud en kou vind ik ’s nachts nog bijna erger dan een slapende prinses in ons bed. Dus laat ik haar liggen. Ik maak me ook geen illusies dat mijn man haar dan wel even naar haar kamer zal brengen. Hij bevindt zich op duizenden lichtjaren van het bewustzijn en vertrekt geen spier.

De rest van de nacht verloopt onrustig. Ze draait wat, gromt wat en snurkt. Zo nu en dan slaat ze een wilde kreet (“Dat lust ik echt niet!” en: “Nee, dat wil ik niet.”) en slaapt daarna weer vrolijk snurkend verder. ’s Morgens aan de ontbijttafel voeren we een heel gesprek.

“Waarom kom jij toch steeds je bed uit als het nacht is?” Ze kijkt me aan alsof ik de domste moeder bem die er bestaat.

“Dat doet mijn konijn toch?!” “Oh? Brengt konijn je steeds naar onze kamer?” “Nee mam..” Licht geergerd kijkt ze me aan. “Konijn springt altijd uit bed. En dan word ik wakker. En dan loopt hij zo naar jullie toe.” “Aha! Ik begrijp het. En dan moet jij er achter aan?” Ze begint enthousiast te knikken. “Ja! Want hij zegt dan dat hij bij jullie wil liggen en ik zeg dan dat hij stil moet zijn omdat jullie slapen. Maar dat doet hij niet.” Nee, dat doet hij vast niet. Straks gaat ze me nog vertellen dat konijn snurkt. Dat konijn het is die me midden in de nacht een por in mijn zij geeft.

“Weet je, vanavond zal papa wel even met hem praten. Dan weet konijn dat hij gewoon in zijn eigen bed moet blijven liggen. Dat zal vast wel helpen. Dan kun jij rustig blijven slapen, goed?”

Ze knikt. Het is goed. De dag verloopt zo kleuterachtig als het maar zijn kan. We gaan naar school, we eten brood, ze speelt met haar poppen, ze is prinses, ze kleurt wat en kijkt televisie. En dan gaan we avondeten. “Mám! Konijn lust helemaal geen aardappels.” Zucht.

“Dan eet konijn maar een wortel. Daar zijn ze tenslotte goed in.”  “Hebben we dan wortels?” Natuurlijk niet. Maar aangezien het konijn volgens mij geen echt kloppend hart heeft kunnen we net zo goed doen alsof wij wortels hebben. Dat konijn doet ook al dagen alsof, dus wat hij kan kunnen wij ook. “Dan doen we net alsof.” “Dat vind konijn niet leuk. Hij wil ook geen vlees.”

Het liefst dekt mijn dochter de tafel voor vier. Mama, papa, kleuter en konijn, maar hoe ver wij ook mee willen gaan met haar fantasie, hier ga ik niet aan beginnen. Dan kunnen we morgen een peuterbestekje kopen en een peuterbordje, plus een extra tripptrapp en dat voor een knuffelbeest met bijzondere kwaliteiten.“Dat is jammer schat. We hebben alleen maar vlees. En jij eet het ook gewoon op.” “Konijn lust trouwens wel vla.”

Aaaaaaargh. En dan komt papa. De papa van de eeuw. Hij vult een bak met vla en stopt konijn met hoofd en haar in de vanillevla. “Konijn wil in bad geloof ik.” En eindelijk heb ik een reden om de geliefde knuffel in de wasmachine te gooien. Heerlijk. Hij was vast toe aan een warm bad. Reservekonijn zit al op de reservebank te wachten, de komende nachten mag hij invallen. Hopelijk heeft hij andere eigenschappen. Of houdt hij een winterslaap… 

Plaats reactie