Back Archief Columns Lydia's Column - Zonneschijn

Lydia's Column - Zonneschijn

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Een leuke manier om mijn man te irriteren is om met domme oneliners te komen als: “na regen komt zonneschijn” en: “tel wat je hebt, niet wat je mist”. Het is inmiddels een sport om te meest foute oneliners te bedenken. 

Wat te denken van: Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen. Daar krijg ik mijn man echt mee op de kast. Nu is het misschien wel een cliché, maar het is eigenlijk ontzettend waar.

Toen onze dochter nog een kleine baby was, toen maakten we ons druk om hele kleine dingen. Van die dingen die achteraf niet eens de moeite waard waren. Zo zijn we eens naar het inloopspreekuur gerend van het consultatiebureau omdat ze schurftachtige plekjes achter haar oren had. We dachten eigenlijk niks, maar ons mooie gladde kindje was ineens niet meer zo mooi en glad. Het was natuurlijk ook eigenlijk niet echt iets. Er volgde wel eczeem op, maar het was goed te behandelen en niets om je zorgen om te maken.

Of de eerste keer dat ze spuugde, een paar weken jong en een straal schoot uit haar mondje. Snel een vriendin gebeld, die kraamverzorgster was en daar zeker verstand van moest hebben. “Ze spuugt, is dat normaal? “ Ja Lydia, dat is normaal.

En er bleek wel meer normaal. Krampjes, heel normaal. Luieruitslag, komt vaker voor.
Allemaal kleine zorgen, maar als nieuwbakken moeder kun je daar best nachten van wakker liggen, als je dat toch al niet deed vanwege een niet doorslapend kindje.

Inmiddels is onze baby getransformeerd in een eigenzinnige kleuter van 4. En ik lig nog wel eens wakker. Want er staat in een boek dat kinderen van 4 best zelf buiten kunnen spelen. En ik vraag me af of ik nou een goede moeder ben omdat ik haar lekker veilig binnen laat, of dat ik een slechte moeder ben omdat ik haar zelfstandigheid ontneem.

Ik vraag me ’s nachts af of ik het wel zo leuk vind dat ze ineens dingen zegt als: potverdorie en shiiiiiiiiiittt..! Dat stond toch niet in onze huisvocabulaire?? Ik vraag me af of ik wel blij moet zijn met de vriendinnetjes waar ze mee speelt. Die niet helemaal mijn type zijn. Maar blijkbaar wel die van mijn dochter en is mijn dochter dan wél mijn type? Ik vraag me af of mijn dochter straks met zwemles wel zal blijven drijven. Niet dat ik niet weet dat het zwemLES is… Ik denk na over dingen als goed meekomen op school, al dan niet gepest worden. Ik maak me druk om wel of geen Jetix en wel of geen barbie.

We hebben het geluk een gezonde mooie dochter te hebben, en nu ze zo groot is hoef ik me niet meer zo druk te maken om de juiste voeding. Ze eet met ons mee en wij eten (meestal…) gezond en zij dus ook. Ik hoef haar niet continu te wegen, of haar in te smeren met olie, ik hoef geen luiers meer te verwisselen. De kleine zorgen zijn met de kleutertijd mee ontwikkeld naar de wat grotere zorgen.

Daar zal je dan wel moeder voor zijn. En ik denk dat het nog wel even zal duren.
Want ze is nog geen 12.
Of 14. Ze roept af en toe wel dat ik niet lief ben, maar niet zoals een puber dat kwetsend kan roepen.
Of 16. Ze wil nog geen scooter.
Of 18. Ze heeft nog geen vriend.
Of 21. Ze woont nog niet op kamers.

Voorlopig maar even genieten van de kleine grote zorgen. Ik kan me nog lang genoeg druk maken! 

Plaats reactie