Back Archief Columns Maaike's Column - Spaghetti legs

Maaike's Column - Spaghetti legs

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ze is nu zestien maanden, ze zou toch al moeten lopen?!’. Een vriend van ons maakt zich enigszins zorgen. ‘Joh, niets om je druk over te maken, komt vanzelf’ of ‘Elk kind leert op z’n eigen tempo: de een pikt het lopen sneller op dan gemiddeld, de ander het praten’, zo’n reactie ligt voor de hand. 

Maar vlak andere reacties niet uit….‘Nou, mijn dochter loopt zeker voordat ze 1 jaar oud is’, roept een andere vriend gedecideerd. Behalve dat deze reactie getuigt van een ietwat onderontwikkeld inlevingsvermogen – een greintje medeleven had niet misstaan – is het een schoolvoorbeeld van een ouder met hooggespannen verwachtingen. Een ouder slaat zichzelf (ook nog eens voorbarig) op de borst voor de ‘loopprestatie’ van zijn dochter.

Ronduit stupide en intriest. Waarom? Om zoveel redenen…. Ten eerste: lopen een prestatie? Doe niet zo belachelijk. Ken jij een (gezond) kind dat niet is gaan lopen? Ik niet. Dus om nou met dit onvoorziene, verbluffende talent te koop te gaan lopen: nogal misplaatst. Daar komt bij: als ouder mag je jezelf wel eens achter de oren gaan krabben als je vaker bewijsdrang over de rug van je kind vertoont. Zelf mogelijk (een stortvloed aan) tekortkomingen?

En bovenal: wat doe je je kind aan?! De kleine is de luier nog niet ontgroeid of de verwachtingen zijn al hooggespannen. En dit is pas het begin, straks moet het kind fraaie zinnen formuleren op z’n tweede, fietsen voor zijn vierde. In ieder geval alles veel sneller en beter dan de gemiddelde peuter en kleuter. Het is het type ouder dat op hoge poten naar de directeur van een basisschool marcheert om te melden dat zijn kind kost wat het kost naar het gymnasium moet. Ook al adviseert de school vmbo. Vmbo, je ziet het gezicht van die ouder vies wegtrekken en hoort ‘m denken: ‘Dat onderwijstype waar al die oerdomme kinderen naar toegaan die voor galg en rad opgroeien. Nee, bedankt, daar hoort mijn kind met zijn verfijnde stel hersentjes niet thuis.’

Er lijken nogal wat ouders besmet met het ‘mijn kind moet een hele hoop heel snel en heel goed-virus’. Hoogleraar kinderfysiotherapie Paul Helders beklaagt zich over al die hooggespannen verwachtingen van ouders in De Volkskrant (15 november 2010). Slechts een kwart van de 1800 nieuwe patiënten die jaarlijks voor een kinderfysiotherapeutische behandeling naar het UMC Utrecht komt, heeft naar zijn schatting behandeling nodig. De reden is voor hem zo klaar als een klontje: veel kinderen mankeert niets, ouders vragen en verwachten simpelweg veel te veel van hun kinderen. “Het lijkt alsof het kind al vanaf de verlostafel zijn fietsje moet pakken of zijn rolschaatsen moet aantrekken. Geef dat kind nou eens de tijd.” En onlangs sprak pedagoog en psycholoog Louis Tavecchio in de nrc.next (4 maart 2011) nog over de ‘prinsjes en prinsesjes van deze generatie’. “Er mag weinig misgaan, hè. Men heeft maar één of twee kinderen en verwacht er veel van.”

Het virus waart rond. Hoe behoed je je ertegen? Ik denk aan onze dochter. Gekscherend noemden we haar benen: ‘spaghetti legs’. Een jaar oud en geen aanstalten maken tot staan. Zitten dat was haar specialiteit. Tot ze ons ineens verraste met haar spierloze sliertjes: ze kon er toch op staan. Ik claim niet volledig immuun te zijn voor het ‘mijn kind moet een hele hoop heel snel en heel goed-virus’. De spot drijven met je eigen tekortkomingen en die van je kind: dat is de antidosis die ik mezelf blijf toedienen. In één woord: ‘spaghetti legs’!

Plaats reactie