Back Archief Columns Marion schrijft wekelijks - 3 weken oud

Marion schrijft wekelijks - 3 weken oud

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Sascha en Senna hadden raket starten. Binnen korte tijd herkenden we hun ritmes en konden we hun huiltjes ‘lezen’. De eerste weken verliepen met ons allemaal op een enorme roze wolk waar we geen van allen met tien stokken vanaf te meppen waren. 

De nachten waren prima te doen doordat ze na hun voedingen direct weer lekker gingen slapen. De dagen waren heerlijk ontspannen en volop genieten.

Met Marijn gaat dit hele verhaal niet erg op. De kraamweek was geweldig. We werden allemaal heerlijk in de watten gelegd en er werd goed voor ons gezorgd. Marijn deed het goed en was een relaxte baby. Maar op zondag kwam de omslag. Ze werd onrustig en begon veel te huilen. Troosten was onbegonnen werk want niets hielp. Laten huilen is voor mij, bij een baby die zo klein is, beslist geen optie en dus had ik mijn handen nauwelijks vrij. Dag en nacht die onrust, die ontevredenheid. Ze wilde continue drinken. Elk uur. Maar effectief dronk ze slecht. Haar zuigbehoefte was enorm. Ik begon met inbakeren, dikkere voeding, matrasjes omhoog zetten, rust, ritme, regelmaat.

Na wat googelen en advies inwinnen op het forum kreeg ik het vermoeden dat ze wellicht een verborgen reflux zou kunnen hebben. De volgende ochtend besloot ik mijn huisarts te bellen. Hij had nachtdienst gehad vertelde zijn voicemail me. Ik kon elke andere arts naar keuze bellen. Ik startte de telefoongids.nl op en begon boven aan de lijst met Emmeloordsche huisartsen. Bij nummer 8 kreeg ik dan eindelijk een levend persoon aan de lijn. De assistente plande me, na mijn relaas te hebben aangehoord, voor een half uurtje later in. De huisarts sloeg direct spijkers met koppen en stuurde me door naar de kinderarts. Deze luisterde aandachtig naar mijn verhaal en keek ons grietje van top tot teen na. Ze ging mee in mijn vermoeden en schreef zantac voor. Opgelucht weer naar huis en meteen gestart met de medicijnen.

Het werd duidelijk dat Marijn geen pijn meer had en het drinken ging keurig terug naar volledige voedingen om de drie uur. Maar de onrust bleef. Het huilen bleef. Het niet even alleen kunnen zijn, bleef… En wij liepen op ons tandvlees, en doen dat nog steeds.

Het enige dat we nog kunnen doen is een bezoek aan de osteopaat. En die afspraak staat dan ook voor over twee dagen. We concludeerden dat we zullen moeten accepteren dat het is zoals het is. Dat we er niet veel meer aan kunnen doen. Dat alle opties de revue hebben gepasseerd en dat de osteopaat echt het laatste is.

En dus probeer ik het met heel mijn hart te accepteren. En ondertussen dat knagende gevoel te negeren. Dat knagende gevoel dat zegt: Marijn is mijn laatste kindje. Ze is maar zó kort zó klein. En straks is dat hele tere er van af en komt het nooit meer terug, terwijl ik niet volop heb kunnen genieten. Gemeen vind ik dat… Maar het is nu eenmaal zo.. Veranderen kan ik het niet.

Ik moet maar gewoon in haar prachtige kraaloogjes kijken en dankbaar zijn voor het feit dat dit ‘alles’ is.

Plaats reactie