Back Archief Columns Marion schrijft wekelijks - 3 maanden en de bouwvakkers

Marion schrijft wekelijks - 3 maanden en de bouwvakkers

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Na zeer heftige eerste weken waarin Marijn veel huilde zonder dat daar reden voor was zijn we, na een week of 9, eindelijk in een rustiger vaarwater terecht gekomen. Er waren 2 osteopaat bezoeken en een overstap op een andere voeding voor nodig maar we kunnen nu eindelijk met recht zeggen dat ons meiske een heel normale baby is! 

Ze komt nu 1 keer voor een voeding ’s nachts en gaat daarna weer heerlijk slapen. Ze lacht wat af en is een heerlijk makkelijk en gezellig meisje. Het genieten is volop begonnen! Wat dat aangaat is het wel weer jammer dat mijn verlof er op zit en ik aanstaande donderdag weer aan het werk moet. Aan de andere kant zie ik er ook wel weer naar uit. Ik gedij het beste op ritme en regelmaat! Bovendien gaan we weer rap op weg naar mijn meest favoriete maanden van het jaar, dus laat maar komen!

We krijgen nieuwe buren die een uitbouw maken en daardoor is ons pas aangelegd terras één grote chaos en heb ik nog maar weinig privacy door de continuë aanloop van steeds verschillende bouwvakkers. Ze maken zonder aarzeling (en zonder overleg) gretig gebruik van mijn tuin en mijn terras verzakt, en verzakt en verzakt. Gelukkig kwam de buurman net vertellen dat morgen mijn terras weer door een stratenmaker wordt hersteld.

De uitbouw is echter ook voor mijn grootste meiden een eeuwig punt van discussie. Ze zijn er namelijk heilig van overtuigd dat de Bob-de-Bouwers er heus geen dak op zullen maken. Avond na avond probeer ik ze van het tegendeel te overtuigen en zelfs navraag door de dames bij de heren bouwvakkers zelf is niet overtuigend genoeg.

Totdat er vandaag dan toch werkelijk een dakconstructie werd gebouwd en ik met een triomfantelijke glimlach het bewijs aan de dames liet zien. Er werd wat weifelend naar het bouwwerk gekeken. Hier en daar werd er een wenkbrauw gefronst en ook keken ze elkaar onderzoekend aan. Uiteindelijk zei Sascha, na nog een laatste blik op de constructie kwam ze met een resoluut repliek: “nee, het is géén dak!”. “ Huh?” , antwoordde ik vol verbaasd. “nee, het is geen dak” zei ze stellig. “Want een dak heeft een punt!”

Mijn kind, eigenwijs? En dat zou ze van mij hebben? WELNEE!!!!!

Plaats reactie