Back Archief Columns Monique's columns - Zindelijkheid

Monique's columns - Zindelijkheid

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Wat is goed, actief stimuleren of reactief meegaan? De ene ouder kiest voor een actieve zindelijkheidstraining de andere doet het liever wat rustiger aan. Wij behoren meer tot de laatste categorie. Je moet niks willen forceren. 

Maar dan is er toch altijd druk van buiten af, ander ouders wiens kinderen al lang en breed zindelijk zijn, of althans geen luier meer om hebben. Over alle ongelukjes en vele wasjes die hiermee gepaard gaan hoor ik altijd veel minder mensen.

Onze oudste dochter was laat zindelijk! of althans op een paar maanden na drie, is dit laat? Afhankelijk met wie het onderwerp zindelijkheid ter sprake komt, was ze toch wel erg laat?? Wij zagen in die tijd helemaal geen noodzaak om haar te stimuleren. Er was ons immers vertelt dat bij een grote gebeurtenis als de geboorte van een broertje, kinderen weer terug vallen in hun oude gewoonte… de luier.

Maar wonder boven wonder ging het heel goed met haar. De hele zindelijkheid was ook in één week gepiept, een mooi door ons zelf geknutseld beloningsbord voor de stickers en cadeaus bij vijf stikkers, kosten ons al snel een vermogen. ‘s Nacht nog lekker een luier om, voor papa en mama ook makkelijk, hoeven we er ’s nacht niet uit. Ik geef eerlijk toe, met nog twee kinderen hebben we al genoeg gebroken nachten, dus een schuld gevoel hoeven we hier niet over te hebben.

Ons zoontje is nu ook bijna drie. Jongetjes zijn altijd veel later, dus voor zijn derde hadden we er niet op gerekend. Op een dag vertelt hij ons dat hij echt geen luier meer om wil. En als hij iets wil dan …. Maar naar een paar dagen is hij dit toch zat en wil weer een luier om. Wij doen niet moeilijk, we zaten immers op het principe, je moet niks willen forceren. Dus de luier gaat weer om. We hebben wel heel sterk het gevoel dat hij het wel kan. We halen de kleurtjes weer te voorschijn, maken een prachtige beloningsbord. Dit mag deze keer niet echt helpen. ’s Ochtends is er grote hectiek, meneer wil echt een luier om, om vervolgens zonder luier van het kdv terug te komen. Daar drukken ze ons op het hart, dat het echt verwarrend is voor hem, dan wel een luier en dan niet. Hij wordt hier onzeker van. In hun beleving kan hij prima zonder luier, dus de vraag hem ’s ochtends geen luier om te doen.

Uit eindelijk zwichten we en gaan het gevecht aan. Met soms vier vieze broeken op een dag, draait de wasmachine overuren. ’s Ochtends is het soms nog wat strijd, maar we zetten door. En na een paar weken gaat het eigenlijk heel erg goed.
Dan de nachten. Nu hij de smaak te pakken heeft, vindt hij dat hij s nachts ook wel zonder luier kan. Nou ja, dat moet dan maar. De zeiltjes worden te voorschijn gehaald en we gaan het proberen. Zijn oudste zus voel nu ook wel enige druk,ze is tenslotte anderhalf jaar ouder. De eerste paar nachten gaat het goed. Dan is het meerdere dagen achter elkaar raak. Zijn hele bed is nat. We krijgen echt het idee dat hij per toeval droog blijft, net als we willen opgeven, is het s nachts om vier uur raak. Hij roept dat hij naar de wc moet. Super trots zijn we, dus we zetten door.
Nadat het weer een tijdlang mis gaat willen we weer bijna opgeven, we vragen ons af of onze aanpak van niet forceren toch niet beter is. .. maar elke keer als we dat punt bereiken is het ‘s nachts raak en roept meneer heel hard … PAPA, MAMA!!!!!!!!!!!

Monique 

Plaats reactie