Back Archief Columns Sabine's columns - De bevalling

Sabine's columns - De bevalling

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

De bevalling, keizersnede of toch maar een gewone bevalling proberen? Ik ben een beetje vroeg met mijn 23 weken, maar ik begin me nu toch maar alvast druk te maken over de bevalling. In deze fase kijk ik hier namelijk nog vrij rationeel tegenaan en denk ik, in tegenstelling tot de laatste maand, nog niet dat ik alles wel aankan. 

Mijn eerste zwangerschap eindigde in een spoedkeizersnede, omdat de baby onverwacht met zijn voeten beneden lag. Het schijnt zelden te gebeuren dat een verloskundige dat over het hoofd ziet, mijn verloskundige zei ongeveer 1 keer per jaar, en dat was in 2008 dus bij mij. Ik had wel meerdere keren aangegeven dat ik de toch wel erg vaak flinke trappen helemaal onderin voelde. Maar toch werd mij verzekerd dat de baby, op de tast weliswaar, precies lag zoals het hoorde. Goed, dat gebeurt mij dus ook geen tweede keer meer. We gaan sowieso voor de liggingsecho deze keer.

Maar hoe gaat nu de komende bevalling lopen? Een onverwachte stuit is geen reden om direct een tweede keizersnede te adviseren. Maar omdat je toch een minimaal risico loopt door je opgelopen litteken, mag ik dit keer als het ware kiezen. Of een gewone bevalling of toch een keizersnede. Omdat ik een halfjaar na de geboorte van ons zoontje een hernia heb gekregen, waar ik tot op de dag van vandaag nog rugklachten van heb, was ik op de een of andere manier nog banger voor een normale bevalling. Bij de eerste bevalling schoten de weeen namelijk meteen in mijn rug en dat idee maakt me nu al niet goed. Maar goed, een keizersnede is op zichzelf ook niet niks en het herstel daarvan is de eerste paar dagen ook echt niet prettig.

Met dit verhaal in mijn achtergrond zat ik afgelopen maandag bij de gynaecoloog. Ergens had ik een soort rare hoop dat deze gynaecoloog, dr Mozes genaamd notabene, mijn dilemma geheel van me over zou nemen en gewoon zou zeggen 'Meisje, met jouw achtergrond is het gewoon het beste dat we alles lekker gepland gaan doen. Zeg maar, wanneer schikt het, 1 november?'. Veel moeders vinden dit wellicht een rare hoop van mijn kant, maar ik zag ook bij de eerste bevalling de keizersnede bijna als een geschenk uit de hemel, een soort strohalm die me ineens in de verloskamer werd toegeworpen, zo van 'hier, doe dit maar, dan is al deze ellende in 10 min voorbij'. Wie wil dat niet? Ok, het geeft wat meer gedoe achteraf, maar het vooruitzicht dat het op dat moment (ik was in 3 uur tijd naar volledige ontsluiting gegaan) alleen maar nog erger ging worden, leek mij gewoon niet te doen.

Dit terwijl sommige vrouwen juist de ontsluitingsfase het ergste schijnen te vinden, dus voor het zelfde geld was het daarna niet veel erger meer geworden. Ik weet het ook niet en het is ook allemaal achteraf gepraat. Bovendien lag Teun niet gunstig om de stuit natuurlijk te doen. Back to the future! Wat nu?

Een aantal argumenten op een rij: 1. ik haat pijn en 2. ik weet bijna zeker dat ik de uitdrijvingsfase ook haat (dat is het enige stuk wat ik overgeslagen heb de vorige keer). Maar, ik vind een keizersnede voor het herstel daarna weldegelijk nadelen hebben, zeker met een eerste kind erbij. De gynaecoloog begon gelukkig meteen over pijnbestrijding en leek daarbij aan te geven dat ze daar in principe niet moeilijk over deden, afgezien van de ruggeprik dan. Aangezien ik een aardige nerd te noemen ben, startte ik daarom gisterenavond direct met mijn deskresearch.

Ik heb ongeveer alle moedersites bezocht en mijn conclusie is als volgt: ik ga toch maar een normale bevalling proberen. Als dat lukt, dan is dat naderhand wel het fijnste. Maar dan wil ik wel pijnbestrijding, en liefst geen ruggeprik. Het feit dat je na een ruggeprik 2 tot 3 keer zoveel kans hebt op een kunstverlossing (tang, pomp of keizersnede) en dat je hierdoor het hele natuurlijke proces kan ontregelen en vertragen, lijkt me niet goed. Maar wat voor pijnbestrijding dan? Uit mijn analyse komt naar voren dat pethidine (prik in het bovenbeen) eigenlijk ouderwets is en dat ongeveer 30% van de moeders hier heel misselijk van wordt en je hier super suf, high en van de wereld van raakt. Ik ben zelf zeer lichtgevoelig voor medicatie, dus dat gebeurt bij mij dus zeker. Bovendien werkt het middel niet kortdurend (2-4 uur) en komt het ook bij het kind terecht dat hiervan in ademnood kan raken. Dat lijkt me dus ook geen optie. En wat blijft er dan nog over? Het laatste hulpmiddel: het morfine- of pijnstillingspompje met het middel remifentanil, eigenlijk de moderne tussenvariant. Even goed of misschien zelfs beter tegen de pijn dan pethidine (minder dan de ruggeprik uiteraard), maar heel belangrijk de werking is kortdurend (9 min) en kan zelf gedoseerd worden. Je moet het dan dus alleen de laatste 10 min helemaal alleen doen, dan is het ook veilig voor het kindje. Bovendien ben ik de vorige keer al tot volledige ontsluiting gekomen zonder enige verdoving, dus met iets moet dat zeker weer lukken, dan alleen fase 2 nog :-(
Kortom, dr Mozes, ik ben eruit, Remifentanil it is!

Groeten,

Sabine 

Plaats reactie