Back Archief Verhalen Hoe mijn zwangerschap to stand kwam

Hoe mijn zwangerschap to stand kwam

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Het verhaal over hoe mijn zwangerschap tot stand is gekomen is bijvoorbeeld al ontzettend leuk om te beschrijven: in juni 1999 zijn Jeroen (40) en ik getrouwd. Toen waren we inmiddels al 7 maanden bezig om zwanger te worden. Helaas heb ik toen in september een burn-out en een depressie gekregen en hebben we het zwanger worden op een laag pitje gezet. 

Met Pasen in 2001 waren we in Parijs en hebben toen de pil weg gegooid. In september 2002 was ik nog steeds niet zwanger.

Dus naar de huisarts en die stuurde ons door naar het fertiliteitcentrum in Utrecht. Op 29 oktober 2002 hadden we daar ons intakegesprek. Omdat de dag erna waarschijnlijk mijn eisprong zou zijn moesten we toen komen voor een samenlevingstest (de avond ervoor heb je dan gemeenschap en in het ziekenhuis bekijken ze of het sperma en het baarmoederslijm samengaan). Grote schrik, want dit was negatief. Ook deden ze een echo en we zagen een mooi ei. De andere eileider was niet zo heel duidelijk. De volgende dag moesten we dus weer terug komen voor een samenlevingstest. Die was toen wel goed. 's Avonds ging ik met een vriendin naar een concert van Marco Borsato en toen hij "Binnen" zong, legde ik mijn handen op mijn buik en hoopte vurig dat er inderdaad iets binnen was. Twee weken later had ik yoga les en we moesten op ons buik liggen. Jeetje, wat deden mijn borsten zeer en verder voelde ik me helemaal een beetje, hoe zal ik het zeggen raar. En ''s avond riep ik zomaar tegen Jeroen: "Ik weet zeker dat ik zwanger ben!"

Zaterdags ging ik met de trein naar mijn geboortedorp voor een reünie van de MAVO. Ik had een boek gekocht en daar stond een verhaaltje van een vrouw in die dacht dat ze zwanger was. O.a. vertelde ze dat haar borsten
net twee blauwe plekken waren. Ik zei het nog net niet hardop, maar dacht: "Ja, zo voelt het bij mij ook!"

Zondags was het vier weken na mijn laatste menstruatie. Ik kon daar de klok echt niet gelijk op zetten, want soms was mijn cyclus 21 dagen en soms wel 42 dagen. Maar die maandag was ik nog niet ongesteld en ik hield het niet meer, dus een test gekocht. Eigenlijk heb ik daar altijd romantische ideeën bij: met zijn tweeën wachten op de uitslag. Maar ik kon gewoon niet wachten tot Jeroen thuis was. De test was dus positief. Ik ben wel honderd keer naar de deur gelopen om te kijken of hij kwam en toen ik hem zag lopen, ben ik naar buiten gerend en hem in zijn armen gevlogen. Hij wist genoeg! Ik kon niet meer stil zitten. Liep de hele tijd door de kamer heen. Vond eigenlijk dat ik nog niet niemand mocht vertellen, de norm is toch 3 maanden wachten? Nou, bij mij niet. Ik heb mijn ouders gebeld en toen Jeroen die van hem natuurlijk ook.
In het ziekenhuis zou ik bij mijn eerstvolgende menstruatie terugkomen om bloed te laten afnemen, zodat ze dit konden onderzoeken. Maar ja, dat was natuurlijk niet meer nodig. Ze vroegen of ik ter afsluiting voor een echo wilde komen. Dit was op een maandag en inmiddels was ik behoorlijk misselijk geworden. Eerst wilde ik daar niet aan toe geven; dat zou mij niet overkomen. Ik wilde een super-zwangere zijn (misschien een leuk onderwerp voor een column), maar dat hield ik niet lang vol; flauw gevallen op mijn werk en ziek geworden. En zelfs het hele weekend voor de echo niet anders gedaan dan overgeven. Niets hield ik binnen en terwijl ik al 2 kilo afgevallen was, viel ik nu nog eens drie kilo af. Op weg naar het ziekenhuis was ik telefoontjes aan het voorbereiden: ik kom niet werken, want ik ben zo ontzettend ziek, het hele weekend overgegeven. Maar ik heb ook goed nieuws want we krijgen een tweeling. Jeroen verklaarde me compleet voor gek. Ik antwoordde dat ik ook niet wist waarom ik dat dacht. Al had ik zoiets van: het is gewoon zo. In het ziekenhuis zat ik vreselijk te huilen, gewoon van ellende en de echografiste wist niet wat ze met me aanmoest, dacht dat ik net een miskraam had gehad. Maar ik zei dat ik gewoon een beetje emotioneel was, doordat ik zo ziek was geweest. En toen lag ik op de behandeltafel en keek op het scherm en mijn ogen werden heel groot. De echografiste vroeg nog: "Ziet u het?" En ik: "Het zijn er echt twee, he?" Jeroen viel bijna van zijn stoel! Maar gelukkig dat we waren. Helemaal niet geschrokken, zoals je wel meer hoort, maar gewoon ongelooflijk blij. Ik ben natuurlijk al 37 en ik had al zitten denken over wanneer je dan aan een tweede begint en of dat wel goed voor me zou zijn, enzovoorts. Natuurlijk meteen iedereen weer gebeld. En iedereen reageerde enthousiast. Mijn vriendin die ik al bijna 25 jaar heb vertelde me dat ik vroeger altijd al zei: "Doe mij maar een tweeling, dan ben ik er in 1 keer vanaf". Nooit meer aangedacht. Ik had ook niet verwacht dat mij dat zou overkomen, want dat zit helemaal niet in onze familie.
Zo dat was het verhaal over de "ontdekking".

Susan van Kuijk 

Plaats reactie