Back Archief Verhalen Kindje op komst, eindelijk.

Kindje op komst, eindelijk.

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ik zit momenteel in mijn "klus" kleding even een broodje te eten, en ondertussen neus ik even heerlijk op de site van Kindje op Komst.... Kindje op Komst.... ik droom weer weg en kan weer niet mijn ogen droog houden. Een kindje op komst, ja bij ons ook. En wat voor een kindje....Wat hebben we lang moeten wachten, 7 jaar! Oh, wat was het allemaal spannend toen ik stopte met de pil. 

Nu zou ik zo zwanger kunnen zijn en wat zou er dan veel veranderen. Ik had in mijn hoofd al 100x een babykamer ingericht. Maar helaas elke maand weer opnieuw een teleurstelling. Toen volgde er een lange medische weg van onderzoeken, operaties en diverse KI en IVF behandelingen en jammer genoeg allemaal zonder resultaat.

Het zag er dan ook naar uit dat wij met z'n tweetjes verder zouden gaan. Jammer en heel verdrietig, maar we zijn hartstikke gelukkig met elkaar, dus dat zou best gaan, gewoon anders.... Tot we iemand leerde kennen die samen met zijn vrouw een kindje gingen adopteren. Zijn verhalen, zijn enthousiasme en vooral het geluk wat hij uitstraalde, zette ons op een ander spoor. Tuurlijk is een kindje van ons samen prachtig, maar is een niet biologisch kindje wat wel bij ons opgroeit minder ons kind? Nee, dat vinden wij niet, een kind te mogen zien opgroeien met alle voor- en nadelen is toch een heel kostbaar iets! Na een lange weg van cursussen, onderzoeken door de Raad van Kinderbescherming, een gigantische papierwinkel met allemaal stempeltjes en handtekeningen en heeel veel geduld, zijn onze documenten op 5 december 2000 naar China gegaan.

Vanaf dat moment zijn we officieel "Adoptie"zwanger.....zwanger.....zwanger.... Eindelijk! en hoe??? We mogen van deze zwangerschap extra lang genieten, een olifantsdracht zou je bijna kunnen zeggen. Nou genieten, dat doen we zeker. We kopen heel voorzichtig een eerste speentje, een rompertje een jurkje..... ja, het gaat een meisje worden... een klein chinees meisje. Het lijkt wel of we niet meer op deze wereld zijn... wat kan alles mooi zijn, zelfs op een regenachtige dag. En nu na al 8 maanden gewacht te hebben kregen we bericht dat er vertraging is. In plaats van November/December, kan het wel eens Januari/Februari worden voordat we kunnen afreizen.... even een teleurstelling. Maar ach, wat maken nu een paar maandjes uit, ons vooruitzicht blijft hetzelfde, WE KRIJGEN EEN DOCHTER!!

Nu zijn we bezig met de babykamer, we willen zoveel mogelijk zelf doen. We willen van ieder moment genieten om het maar tot ons door te laten dringen dat we toch echt bezig zijn met een babykamer voor ons eigen kindje! Ja, ik ben gelukkig en een zeer bevoorrecht mens dat wij de zorg en de verantwoording krijgen van een kindje van 2 mensen die, om welke reden dan ook, niet voor haar konden zorgen. Wij zullen altijd met deze 2 mensen verbonden blijven d.m.v. een rode draad, zij hebben het mogelijk gemaakt dat wij ouders mogen worden! Jammer genoeg zullen we ze nooit leren kennen, maar ze zullen er altijd bij horen.

Greta Rubingh 

Plaats reactie