Back Archief Verhalen Wat een bevalling

Wat een bevalling

(9 stemmen, gemiddeld 2.89 van 5)

Ik ben 38 weken zwanger, alles verloopt prima. 5:30 ik moet naar de wc, zoals elke nacht de 4e keer. Ik merk dat ik wat steken rond mn liezen heb, ik ben niet zo'n pieperd maar bij het terug in bed stappen hoort mn vriend me kreunen van de pijn. Hij vraagt of het wel gaat.. zoals altijd hou ik me groot; 'ja hoor'. Het komt niet in me op dat het weleens weeën kunnen zijn.. de steken zijn immers bij mn lies en niet bij mn buik...

Mn vriend gaat werken en zegt dat ik gelijk moet bellen als het niet gaat. Ik kan niet meer slapen en besluit achter de computer te gaan voor wat afleiding. De pijn blijft met vlagen komen, ongeveer om het kwartier. Ik besluit even op de bank te gaan liggen.. De bank haal ik niet meer, ik laat mn eigen van de pijn op de grond zakken.

Toch maar de verloskundige bellen. Het is inmiddels half 9, de praktijk is nog niet open. De dienstdoende verloskundige denkt dat ik misschien blaasontsteking heb, ik moet om 9uur de praktijk bellen en dan langsgaan voor een onderzoek. Om 10:45 kunnen we terecht, ik heb mn vriend gebeld die zorgt dat hij mee kan. Ondertussen ga ik douchen, dat verlicht de pijn wat.

Bij de verloskundige loopt het zoals altijd uit, ik zit daar een half uur met die hevige steken in een volle wachtkamer, ik probeer ze zo onopvallend mogelijk voorbij te laten gaan. Eindelijk zijn we aan de beurt... Het blijken weeën te zijn, ik heb al 3cm ontsluiting! De verloskundige verteld dat wij ons kindje vandaag in onze armen zullen sluiten! We mogen weer naar huis, zodra de weeën om de 5 minuten komen moet ik de verloskundige bellen. Dat is al heel snel.. na ongeveer een half uur is de verloskundige er.

Het is inmiddels zo'n 12 uur. Ik heb 4,5cm ontsluiting. Ik geef aan dat ik graag al naar het ziekenhuis wil. Ondertussen probeer ik de weeën (nog steeds rond mn liezen en niet in mn buik) zo goed mogelijk op te vangen.Er is geen plek, of ik nog even kan wachten? 'nee'! ..... Er is toch nog een plekje, daar gaan we... Ik hou het niet meer uit, de steken zijn zó hevig! Mijn vriend rijdt zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, de verloskundige rijdt achter ons aan.

Mijn vriend toetert naar de auto voor ons om erlangs te kunnen.. die persoon vindt ons waarschijnelijk vervelend en doet er álles aan om ons er niet langs te laten; remmen, van links naar rechts slingeren... Dit ga je echt niet menen.. 'man ga aan de kant ik moet bevallen!! ruzie maken doe ik graag een andere keer met je'. Mn vriend seint met zn lichten, niks helpt.. uiteindelijk moet hij de andere kant op.. pff.. In het ziekenhuis worden de weeën nog heftiger, ik ga douchen om de pijn wat te verlichten. Hierna ga ik naar de wc en ik geloof dat mn vliezen zijn gebroken, er komt een hele plons uit, het blijft maar lopen, zoveel.. dat kan geen plas zijn. Ik geef het door aan de verloskundige.

De ontsluiting is nu zo'n 5cm. Ik heb dorst, drink wat water.. bah ik krijg er zuur van.. van dat zuur moet ik overgeven.. Overgeven en een wee tegelijk; ik heb het gevoel dat mn lichaam uitelkaar wordt gerukt. Drinken durf ik niet meer. Het is inmiddels een uur of half 5. Ik weet niet meer in welke volgorde het volgende allemaal is gebeurd, ik was er niet helemaal meer bij, alles zat tegen: de ontsluiting schiet niet op.. Mn vliezen blijken nog helemaal niet gebroken te zijn (dit doet de verloskundige dus alsnog), en de weeën worden minder.

Gelukkig gaat het met de baby goed. Ik krijg medicijn toegediend om de weeën op te wekken. Uiteindelijk na allemaal gedoe mag ik persen.. Het wil niet lukken, ik heb het idee dat ik alles bij elkaar gil van de pijn van de weeën maar achteraf blijkt dat ook niet zo te zijn ik heb alles in mnzelf opgevangen, gelukkig is mn vriend er die steunt me goed. De harstslag van de baby wordt minder, ik krijg zuurstof toegediend. Ik ben licht claustrofobisch en raak in paniek zodra ik dat ding op mn mond krijg.. Vertel mnzelf dat ik rustig moet blijven, gelukkig lukt het. De baby blijkt vast te zitten in kanaal 2.

De gynacoloog wordt geroepen. Ze gebruiken een vacuumpomp, deze plaatsen ze op het hoofdje en proberen hem er zo uit te trekken. Ook zo lukt het niet! Hij moet er echt uit, dit gaat niet goed, de verloskundige geeft aan dat dit de laatste poging persen wordt anders wordt het een keizersnee (ik raak in paniek dit gaat allemaal niet goed, hij zit al zo laag, hoe kan het een keizersnede worden ik snap er niks van, hij móét eruit!!!!) Ik was al 2 uur aan het persen, en dat is het maximum. Na 2 uur wordt het áltijd een keizersnee. Opeens begint de verloskundige te schreeuwen; nu kijken!!!! Ik schreeuw terug; 'neee ik kijk niet!!' De verloskundige schreeuwd kwaad; je kijkt nu!! Ik kijk... en daar issie! Onze mooie zoon. Geboren om 19:35uur.

Hij wordt snel gecontroleerd en dan bij me gelegd, wat is hij lief en mooi! Nu de placenta er nog uit... na ruim een uur nog niks ik begin me zorgen te maken en vraag aan een zuster wat er gebeurd als hij niet komt; dan moet je naar de ok dan wordt hij eruit gehaald, antwoord ze. Ze gaat iemand halen.. diegene komt kijken en wil nog even wachten. Uiteindelijk is hij er uitgekomen. Ook weer op het laatste moment..

We moeten 2 daagjes blijven omdat hij er met de pomp uitgehaald is. Ik kan niet slapen en lig lekker te staren naar onze mooie zoon. De zuster komt kijken en ik geef aan dat ik naar de wc moet, ze helpt me naar de wc en ik moet bellen als ik klaar ben. Algauw trek ik aan het koortje maar de zuster komt niet.. ik trek nog een keer.. zit al iets van 5 minuten te wachten denk ik.. Ach waarom wacht ik eigenlijk, ik voel me toch goed.. straks zit ik hier de hele nacht op de wc! ........

Ik word wakker op de grond, snap niet waar ik ben... lig even om me heen te staren.. ineens dringt het tot me door. Flauwgevallen. Ik sta op en schuifel naar het bed. Ik voel aan mn hoofd 'auw'. Geen idee hoelang ik er heb gelegen, de zuster komt na ongeveer een kwartiertje binnen lopen... Ik had gewoon moeten wachten..

Achja laat maar lullen.. Wij hebben een mooie zoon en dat is alles wat telt.

Nikkiroy

Plaats reactie