Back Homepage items Columns Anouk Klotsende oksels..

Klotsende oksels..

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Anouk van Duren

Ik ben anders dan mijn moeder. Dit geeft niks, op zich, alleen soms komt dit niet van pas. Zo ben ik niet netjes, zij wel.

En ik ben zodanig niet netjes, dat ik het liefst een hele appel aan mijn kinderen geef, die zij vervolgens voor de helft op knabbelen en de andere helft ergens neerleggen waarvan ik geen idee heb waar, totdat ik na een half jaar een deels uitgedroogd en deels beschimmelt stuk ondefinieerbaar stukje materie vind wat ooit een half opgegeten appel was.

Mijn moeder is dusdanig netjes dat zij juist liever mijn 4 jarige zoon in de kinderstoel nog zelf eten met een lepeltje geeft, en dan nog met een stuk zeil ter grote van bijna de gehele woonkamer onder deze kinderstoel, uit angst dat er een kruimeltje aardappel of een spatje yoghurt zal vallen.

Okay. Nu hou ik veel van mijn ouders en zij ook veel van mij en tegenwoordig nog meer van hun kleinkinderen, dat ik dus eens in de zoveel tijd naar hen toe wil. Ze wonen niet naast de deur. Dat wil zeggen zo'n anderhalf a twee uur rijden. Dus als ik erheen ga, ga ik vroeg en ga ik laat weer weg. Dit houdt een aantal eetmomenten in. En tijdens deze eetmomenten zit ik met gekromde tenen mijn zoontje en dochtertje in de smiezen te houden, met klotsende oksels, of zij zich wel naar behoren gedragen. En dit is al bijna bij binnenkomst, want na zo'n 2 uur durende trip hebben mijn kinderen trek en dorst.

Laatst was ik er en kreeg mijn zoontje een schaaltje chipjes. Tsja, lekker natuurlijk. En hij is 4, dus er valt wel eens een kruimeltje (of twee..). Mijn moeder zat te loeren en na 5 tellen kwam ze al met de veger en blik aan om de kruimels op te vegen.

Nu schrijf ik deze column uiteraard niet om mijn moeder in het kwade daglicht te zetten.
Ik schrijf deze column omdat ik het zo frappant vind hoe ikzelf in deze situatie reageer. Ik ben best directief, ik kan behoorlijk transparant zijn en ook zeker confronterend. Maar zodra ik daar bij mijn moeder zit, ebben al deze eigenschappen als sneeuw voor de zon weg. Nu zie ik dat nog niet eens als een probleem. Ik bedoel, ik ben zelf therapeut en heb begrip voor mezelf en snap hoe het werkt. Maar wat mij dus intrigeert, is hoe ik transformeer naar een ander soort moeder naar mijn zoontje.. Ik ga ineens op hem letten hoe hij eet. En als hij knoeit, wijs ik hem erop dat hij het op moet ruimen. Ik ben er als de kippen bij als er maar een druppel siroop op het laminaat valt. En dat, terwijl thuis de plakplekken bijna niet eens meer uit het laminaat te krijgen zijn..

Ik vind het niet alleen opvallend, maar ook helemaal niet leuk naar mijn zoontje, want hij is uiteindelijk de dupe van dit gedrag van mij.

Wat heeft spelende vrouw nu geleerd? Dat je altijd een kind van je ouders zult blijven, al ben je (bijna) 39 jaar...
 

Plaats reactie