Back Homepage items Columns Anouk Ongerust

Ongerust

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Anouk.jpg

Mijn zoontje heeft de afgelopen periode al twee keer ‘bewust’ een stunt uitgehaald, waarvan mijn hart in mijn keel is gaan kloppen wegens angst. Hij is namelijk beide keren zoek geweest.

Ooit, toen hij zo rond de twee en half jaar jong was, is hij een keer een uur weggeweest. Dit was een geheel onbewuste actie, want als je twee bent, heb je echt geen enkel besef van wat wel en niet kan. Als je vijf bent trouwens ook niet, maar dan kun je als ouder in ieder geval wel proberen dit aan het kleine verstand te brengen.

Enfin, de eerste keer was hij onder de schutting gekropen, toen hij ineens naar de winkel aan de overkant van de - best wel drukke - weg wilde gaan. Ik denk dat er toevallig geen auto’s reden en hij om die reden veilig aan de andere kant van de straat is gekomen. Eenmaal in de winkel, kwam er waarschijnlijk een soort wake up call bij hem die hem liet realiseren dat hij niet meer in de tuin was, maar in een winkel. Hij is gaan huilen en een lieve mevrouw heeft hem onder haar hoede genomen. Ze heeft hem naar alle waarschijnlijkheid gevraagd waar hij vandaan komt en aangezien mijn toen tweejarige denkelijk heeft geantwoord dat hij op de glijbaan aan het spelen was, heeft deze vriendelijke mevrouw hem naar een speeltuin in de buurt genomen.

Na ongeveer anderhalf uur (!!) is hij uiteindelijk gevonden. Ik was in de tussentijd bij een buurvrouw ondergebracht, want ik was inmiddels behoorlijk over mijn toeren. Misha, mijn zoontje, was er behoorlijk van onder de indruk. Hij heeft het er nog jaren over gehad.

Maar nu redelijk recent en zeer recent – gister – flikt hij hetzelfde geintje weer.

Eerst nadat hij bij een vriendje aan het spelen was en tegen dat vriendje en diens opa zei dat hij even de bal bij mama gaat halen. Ik was nog best trots op hem, want hij liep daarna, met bal, weer terug richting zijn vriendje en keek heel goed met oversteken. Volgens hem was opa ook op de hoogte dat hij de bal bij mij ging halen. Maar toen stond ineens een half uur later het vriendje met diens opa op de stoep, vragen of Misha misschien thuis was. GULP..!! Nee dus.. Zoeken en na ongeveer een uur, nadat hij bij mij de deur uit was gegaan, vind ik hem in een andere speeltuin dan waar hij met het vriendje aan het spelen was. Ik niet boos op hem. Wel geprobeerd heel duidelijk uit te leggen dat hij dit niet moet doen. Dat hij moet vertellen waar hij heen gaat, dat hij niet moet liegen tegen mij dat de opa weet waar hij is, dat hij niet zomaar ergens anders heen moet gaan, dat wij hem aan het zoeken waren, dat wij ons ongerust maken, enzovoorts. Hij leek het te snappen.

Tot gister dus, zo’n soort gelijke gebeurtenis plaatsvind. Ik ga hem ophalen bij een – ander – vriendje. Hij stapt op de fiets en rijdt weg en is vervolgens onvindbaar. Ik rij rond, maar nergens Misha te vinden. De vader van het vriendje is  in de auto gaan rondrijden. Nergens Misha te vinden. Ik ga uiteindelijk naar huis, want je weet maar nooit of hij inderdaad de weg vanaf daar naar huis weet. Ik dacht nog van niet en daarnaast moest hij dan oversteken bij een rotonde en dat zou hij noooooit doen. Wel dus, zo bleek ook weer ongeveer een half uur later. Dit keer ben ik wel boos geworden. Dusdanig, dat hij de rest van de middag van slag is geweest. Huilen, brutaal zijn, niet willen luisteren, mij niet om zich heen willen hebben en tegelijk in paniek raken als ik weg liep. Na heel veel vijven en zessen blijkt dat ik eerst tegen hem had moeten zeggen dat ik ongerust was…

Kinderen… Het lijken wel mensen.

Plaats reactie