Back Homepage items Columns Iris Boventallig

Boventallig

(2 stemmen, gemiddeld 4.50 van 5)
Iris.jpg

Daar stond het dan, zwart op wit: ‘Boventallig’. Wat een rotwoord eigenlijk. Boventallig, dat klinkt een beetje  als: overbodig, teveel, onnodig, leuk je best gedaan maar tot ziens, nutteloos, overtollig. Alsof je minstens 30 kilo te zwaar bent en je wilt van al dat overtollige vet af. En eigenlijk betekent dat het natuurlijk ook. Ons bedrijf ging reorganiseren en moest stoppen met een aantal activiteiten. Binnen de plannen was geen plek meer voor onze afdeling Marktonderzoek. In april kregen mijn collega’s en ik De Brief  van onze werkgever: ‘Per 1 januari 2013 ben je boventallig’.

En hier zit ik dan, Toos Werkloos. Helemaal als een verrassing kwam het niet, maar het was toch wel even slikken om definitief te horen dat mijn collega’s en ik eind dit jaar moeten vertrekken. Nieuwe werkzaamheden kwamen er niet meer bij, alles zat in de afrondende fase. Om de zoveel tijd gingen er weer wat collega’s weg. De afscheids-emails vlogen je om de oren. ‘Bedankt voor de leuke samenwerking’, het waren tien mooie jaren’, Ik heb een nieuwe uitdaging gevonden’, dag allemaal, misschien tot ziens!’. Heel motiverend als je nog tot het eind van het jaar door moet werken.

En dan nog een klein, pietepeuterig detail: mijn zwangerschap. Hop, daar ging ik in de emotionele achtbaan. Van pure blijdschap na een positieve zwangerschapstest, naar onzekerheid omdat je boventallig bent verklaard, dan weer gelatenheid omdat je toch je werk moet doen, naar jubelstemming omdat de 20 weken echo positief was, tot verdriet omdat je beseft dat dit de laatste periode met je leuke, lieve collega’s is na er tien jaar gewerkt te hebben. Om van de standaard aanwezige hormonen en moodswings tijdens je zwangerschap nog maar te zwijgen. Juist, die emotionele achtbaan dus. De Python in de Efteling is er niks bij! Eerst wordt je tergend langzaam omhoog getakeld, in afwachting van wat komen gaat. Bovenaan de top maak je rustig een rondje zodat je alles eens rustig kunt overzien, om vervolgens met een bloedgang de diepte in te storten, een paar loopings en een schroevendraaier voor je kiezen te krijgen, en na een paar ererondjes keihard tot stilstand te komen  The End. Uitstappen en wegwezen. 

Inmiddels zit ik in mijn derde verlofweek en kan ik toch wel genieten van de vrije tijd. Als mijn twee meiden op school en de opvang zitten, heb ik mijn handen vrij om te doen wat ik wil. Even shoppen? No problem. Het tuincentrum leegkopen en de tuin compleet omgooien a la de tuinruimers? Alle tijd. Lekker hangen met een Mama blad op de bank? Prima. Columns schrijven? Alle rust!

Maar toch zit in je achterhoofd wel die onzekerheid. Straks is kindje drie er, en dan? Na een paar weken zou ik normaalgesproken weer aan het werk gaan, maar nu? Kan ik wel een nieuwe baan vinden? Wil ik wel meteen aan het werk? Zou ik ook even een tijdje kunnen stoppen? Maar vind ik dat eigenlijk wel leuk? Ennn…ja hoor, daarrrrrrr gaat ie weerrrrrr….Vrije val, looping, looping, schroevendraaier, ererondje ennnnn stilstand! Kon ik maar even uit die verrekte Python stappen en Langnek zijn. Om dan met mijn lange nek helemaal over alle bomen en obstakels heen te kijken en te zien hoe ik er over een paar maanden bij zit. Kijken welke keuzes ik heb gemaakt. Misschien waan ik me dan wel in een soort droomvlucht en heb ik het heel erg naar mijn zin! Of bevind ik me in Villa Volta en staat heel mijn leven op zijn kop.

Gelukkig ben ik wel nuchter ingesteld en denk ik dat alles weer een plekje zal krijgen. Dat alle puzzelstukjes wel weer Pardoes op hun plaatst zullen vallen. Nu eerst maar eens focussen op wat echt belangrijk is: een nieuwe wereldbewoner op deze aarde zetten en daar met mijn mannetje en twee meiden van gaan genieten!

Plaats reactie