Back Homepage items Columns Iris Door de ogen van een kind

Door de ogen van een kind

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Toren Rapunzel Pernis

Laatst tuften we met de auto naar een verjaardag in Hellevoetsluis. Alleen onze jongste dochter van twee was mee, want onze oudste (vier) mocht oma en opa een weekendje komen vermaken op de camping in de achterhoek. Dus onze kleine meid had alle tijd om onderweg uit het autoraam te turen en alles eens rustig te bekijken, zonder dat Grote Zus haar afleidde met haar never-ending spraakwaterval. De route leidde ons door het pittoreske en immer gezellige dorp Pernis, waar immense grijze fabrieken je vriendelijk tegemoet stomen en de olieraffinaderijen van Shell de lucht idyllisch zwart kleuren met hun rokende torens.

Ik vond het altijd een troosteloos gezicht, al die vervuilende industrie. Hier zou ik echt nooit willen wonen met mijn kinderen. Maar mijn mening is bijgesteld!! Dankzij de wondere fantasiewereld van mijn dochter. Door haar ogen ziet de wereld er ineens een stuk rooskleuriger uit. Toen de eerste torens en schoorstenen opdoemden aan weerskanten van de auto, klonk het plots enthousiast vanaf de achterbank: “Hé mama, kijk! Dat is toren van Rapunzel!”

Verbaasd draaide ik me om. “Toren van Rapunzel? Ja hoor, zal wel, waar dan?”

“Daar mama!” riep ze terwijl haar kleine vingertje naar een lange puntige schoorsteen wees. “Verrek, ja, nou je het zegt”. Die toren had inderdaad wel wat weg van Rapunzels toren, je weet wel, Rapunzel, met die kilometers lange haren. De toren waar het langharige blondje al jaren in is opgesloten  door haar venijnige nepmoeder. Geweldige film trouwens, echt een aanrader. Maar dat terzijde. “En kijk mama, nog een Rapunzeltoren! En nog één! En nog één!”.

Hoe langer ik keek, hoe meer het industriële Pernis veranderde in een waar sprookjeslandschap. Disney World was er niks bij. “Mama, ik zie een glijbaan!” Een grote stellage die diende om kolen van boven naar beneden te vervoeren, leek met een beetje fantasie inderdaad op een megaglijbaan. Geweldig! Ik begon ook enthousiast te worden en samen waanden we ons in een soort Fantasialand.  Fabrieken werden kastelen, windmolens werden gigantische kermisattracties en in de rook uit de schoorstenen zagen we  de vreemdste fantasiebeesten; van mysterieuze draken tot reusachtige olifanten.

Eigenlijk is het jammer dat je veel creativiteit verliest als je volwassenen wordt. Als je opgroeit, leer je feiten en waarheden. Voor je het weet zit je vast in dagelijkse routines en vaste denkpatronen. Dag creativiteit, dag nieuwe ideeën. Misschien zou ik, net als mijn kleine meid, eens wat vaker out of the box moeten denken. Dat ik ineens op een hele andere manier zie en ik allemaal nieuwe ideeën krijg. Oké, soms is het ook handig om niet altijd door de ogen van een kind te kijken. Dat je gewoon je mond weet te houden als je bazin in een wanstaltig, te krap zuurstokroze mantelpakje de vergaderzaal binnen loopt, en je niet uitbrult: ”Hé, jij lijkt net op Purk uit Sesamstraat!”. Of dat je niet joelend en gierend over de trapleuning langs je collega’s naar beneden suist, omdat die leuning toch verdacht veel leek op een glijbaan… Nee, soms is een beetje boerenverstand wel handig.

Maar op andere momenten; bekijk de wereld eens anders dan dat je gewend bent, doorbreek je ingesleten denkpatronen en neem niet zomaar iets aan als vanzelfsprekend.  Misschien kom je dan wel tot creatieve oplossingen, nieuwe inzichten en een frisse kijk op dingen. Ik ga het zelf ook eens vaker proberen, wie weet waar het toe leidt. Ik verheug me nu al op de volgende rit naar Pernis! 

Plaats reactie