Back Homepage items Columns Iris Even wennen...

Even wennen...

(1 stem, gemiddeld 4.00 van 5)
Iris

Oké, nog één keer alles doornemen. Maandag: Roos gaat wennen op de buitenschoolse opvang. Check. Niks aan de hand. Goed te doen. Donderdag: Roos gaat weer wennen, maar Sophie nu ook, bij de volgende peutergroep. Niet het verkeerde lokaal inlopen dus. Dubbel check. Vrijdag: Roos haar allereerste wenochtend op de basisschool. De week erop is nog hectischer! Wennen hier, wennen daar. Help! Wie haal ik waar wanneer op en waarom! Dit vraagt om een rigoureuze aanpak.

Excel, redder in nood tijdens wenperiodes!  Ik duik achter mijn computer op zolder, start Excel op en maak twee weekschema’s. IJverig tik ik de tijden en locaties in waar de meiden zich op welk moment bevinden. Al snel rolt een geniaal rooster uit de printer. Ik dender twee trappen af, trek vier flinke stukken plakband van het rolletje en plak de A4tjes op de binnenkant van de kastdeur. Met mijn armen over elkaar aanschouw ik tevreden het eindresultaat. Zo, dat kan niet meer fout gaan. Maar het drukke wenschema was nog niks vergeleken met de eerste wenochtend van Roos op de basisschool…

Oké, daar gaan we dan. Adem ín….adem uit. De knalrode deuren van de basisschool zwaaien open en met de stroom ouders en kinderen golven we naar binnen. Chaos! Eerst Sophie even parkeren. Snel Roos uit haar jas worstelen en tevergeefs een plekje zoeken aan de, al binnen 2 minuten uitpuilende, kapstok. ‘Kom, daar is jouw lokaal’. Met de menigte deinen we verder de gang in. ‘Hoi Roos, zit je ook bij mij in de klas?’, klinkt een kinderstemmetje verbaasd van links. ‘Jaja, Roos zit ook bij jou in de klas. Nou hup, geen tijd om te kletsen, doorlopen Roos’. Huh? Wacht eens, Roos zat toch niet bij Famke in de klas? ‘Hé, dít is de klas van Roos, hoor!’, roept een moeder me toe. ‘Loop je nou gewoon het verkeerde lokaal in?’ ‘Eh, nee hoor!’. ‘Terug Roos, we moeten terug!’, sis ik in haar oor. Blijven lachen, alles onder controle.

Zo, klas gevonden. Nu allemaal in de rij om juf Marieke een handje te geven. Het lijkt wel een receptie, flitst het door mijn hoofd. Oh, wij zijn aan de beurt. ‘Hallo Roos!’ Juf torent hoog boven Roos uit en buigt zich met haar 1.95m glimlachend naar Roos toe. ‘Welkom  op de basisschool!’ Roos reikt een slap, zwetend handje aan en staart zo fanatiek naar de grond, dat het lijkt of ze zojuist een briefje van 100 euro heeft zien liggen. Op de achtergrond hoor ik een moeder roepen dat ze even haar dochter op de gang gaat halen. Oké, dat kan. Prima. Niks vreemds aan.... Dochter? Dochter?! Oh shit, Sophie staat nog geparkeerd bij de kapstokken! ‘Oké Roos, jij blijft even bij juf Marieke wachten, ik ga Sophie halen!’ Ik wurm me tussen de andere ouders en ongeleide projectielen door, terug naar de gang. Sophie zit nonchalant onderuit gezakt alles te bekijken vanuit haar MacLaren. Gelukkig! Nu weer terug. ‘Sorry, pardon, mag ik even, ja, personeel, excuseer, mag ik er langs?’

Zo, terug bij juf en Roos. Tussen wildspringende koters en sussende ouders door ontcijfer ik haar naam op een stoel. Kom Roos en Sophie, we gaan jullie plekje opzoeken. En ineens… daar was ie dan. Aron! Ik hoor engelengezang. Een oude bekende. Het blonde knulletje had bij Roos in de groep gezeten op de kinderopvang. Meteen ontfermt hij zich als een schaapherder over ons, eh, Roos. Hij vertelt waar hij zit, wat ze gaan doen die dag en dat hij zin heeft om samen te spelen.

TRRRINGGGGG. Tijd om afscheid te nemen. ‘Nou dag, Roos, tot straks!’ Ze geeft geen kick en eigenlijk is ze best relaxed. Buiten zwaai ik nog  even door het raam van haar klas. En dan, ja hoor, daar zijn ze. Tranen! En een grote, trillende pruillip. Ach, mijn meissie! Slik! Lachen en zwaaien. Sophie, jij ook zwaaien! En lachen. Lach dan! Ja, zo ja. Met een enorme brok loop ik terug naar huis. Wat wordt ze groot ineens. En toch zo klein tussen de andere kinderen. Ik moet geloof ik even wennen…

Plaats reactie