Back Homepage items Columns Iris Misschien was het de Ouzo

Misschien was het de Ouzo

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Iris.jpg

Misschien was het de Ouzo. Of de belachelijk lekkere rode wijn die de ober ons had ingeschonken. Waarschijnlijk was het een optelsom van de hele dag: een heerlijke dag met zijn tweetjes naar de sauna. Ongegeneerd relaxen, beetje hangen in een dompelbad, wegzweten in de sauna en stoom afblazen in het Turkse stoombad. En vooral… geen aandacht vragende kids die om de minuut ‘MAMAAA!’ roepen omdat de tv aan moet, een sok scheef zit, een snottebel uit een neus is gevist of de volledige inhoud van een beker Fristi zich over de tafel uitspreidt. Niets van dat alles, gewoon een hele dag rozig zitten wezen in tientallen sauna’s en de dag gezellig afsluiten bij de Griek. Ja, de Ouzo hakt er dan wel in hoor. Zo kwam het dat we tijdens het eten de knoop doorhakten: we gaan voor een derde.

Wat? Een derde?! Met mijn ogen nog op half 7 schoot ik de volgende ochtend overeind. Ik keek naast me en daar lag de vader van onze twee kinderen nog rustig in dromenland. Nog even en dan zou hij vast ook net zo in shock overeind schieten als ik. Maar nee, meneer rekte zich bij het ontwaken vredig uit, een grote glimlach verscheen op zijn gezicht en zei vrolijk: ‘Een derde’!

Talloze keren hadden we dit onderwerp al besproken. Wilden we nog voor een derde kindje gaan? We hadden het toch goed zo? En het was al druk zat met twee kinderen. Maar ja, toch ook wel weer leuk. En gezellig. En schattig. En lief. En…En…En… Maar elke keer namen we geen beslissing. Tot die ene avond, waarop alle twijfels ineens even wegwaren en we beseften dat een derde kindje toch wel heel erg welkom zou zijn.

Maar ja, die grijze massa in je hoofd, hè. Die gaat daarna als een razende te keer en werpt je allerlei nadelen, obstakels en hindernissen voor de voeten als een irritante, inwendige betweter: “Tuurlijk, begin nog maar aan een derde kind. Alsof je het al niet druk genoeg hebt. Nou, schrijf nu maar op je buik dat je de komende vijf jaar nog eens een keer uit eten gaat! Opa en oma zien je al aankomen met je hele gevolg. En die mooie Duitse auto voor je deur? Zet die maar gelijk op Marktplaats. Straks rij je in een degelijke, functionele gezinsbak. Dag stijlvolle bolide, hallo praktische bus! En dat half uurtje per dag dat je voor jezelf had? Lever die ook maar gelijk in. Nadat je gewerkt, gekookt, gewassen, gesopt, gescholden, gestreken, gefrustreerd, gezogen en gesjeesd hebt, heb je precies nog vijf minuten om een Wordfeudje te leggen en dan ben je rijp voor je nest!”

NOU EN! Het is toch ook iets geweldigs? Zo’n wondertje dat in je buik groeit, een klein hummeltje in je armen, alle babyfasen nog een keer meemaken, mijn twee kleine meiden die grote zus worden, de extra gezelligheid in huis. En zo kan ik nog wel even doorzwijmelen. We gaan heus wel weer een keer uit eten, genoeg lieve mensen in onze omgeving die voor ons klaarstaan. De auto? Ja, uiterlijk zal inderdaad plaats moeten maken voor handigheid. Maar wat geeft dat. Heerlijk toch, dat je die bak helemaal tot de nok toe vol kan stouwen met alles wat je mee wilt nemen op vakantie. Geen wikken en wegen meer of je nu dat blauwe of dat grijze rokje mee moet nemen. Hup, de hele stapel rokken in één keer de auto in smijten. Walhalla! En de drukte? Daar zijn we met die twee dondersteentjes al lang aan gewend.

En hier zit ik dan, moeder van twee en 20 weken zwanger van nummer drie! Een spannende tijd weer, maar ook een bijzondere tijd. Alles nog één keertje meemaken: het eerste schopje, die groter wordende buik, de geboorte van je kind, eerste hapje, stapje, enz. Nog één keer. Want we zijn het er wel over eens dat nummer drie echt de laatste is. Om die knoop door te hakken was geen Grieks etentje nodig!

Plaats reactie