Pagina 1

Zou jij je kindje slaan?
Zou jij je kindje willen slaan?
Of sla jij je kindje?

Het slaan, nou ja eigenlijk zelfs al het geven van een “corrigerend” tikje komt de laatste tijd steeds vaker negatief in het nieuws.

Ondanks deze negatieve berichtgeving en de aangetoonde negatieve effecten op kindjes blijken relatief veel ouders toch gebruik te maken van de “corrigerende tik”. Het lijkt erop dat het al dan niet geven van die tikken gerelateerd is aan de jeugd en opvoeding van de ouders.

In het onderzoek bleek dat circa 85% van de ouders wel eens een tik kreeg in hun jeugd. Van deze 85% blijkt weer 70% hun eigen kinderen te slaan. Dit onder het motto: Het werkte vroeger bij mij, dus zal het nu nog steeds werken.

Maar het is wel iets minder zwart wit dan het lijkt, want van de overgebleven 15% blijkt iets meer dan de helft toch ook hun kinderen wel eens een tik te geven. Dit leidt tot de verrassende conclusie dat bijna de helft van de ouders hun kinderen wel eens een tik geeft!

Wat zou toch de reden zijn dat zoveel ouders gebruik maken van die corrigerende tik, ondanks het feit dat bijna alle experts dit afraden? Worden zij na het proberen van alle andere bekende methodes dermate wanhopig dat ze naar een laatste redmiddel grijpen? Weten ze dan echt geen enkele andere manier om hun kindje te “bereiken”? Of zouden zij ontdekt hebben dat dit het enige is wat wel werkt en dit dus toepassen ondanks de meningen van experts?

Een ding dat zeker is is het feit dat degenen die slaan dit fel verdedigen in de onderzoeken. Overigens verdedigen degenen die niet slaan hun standpunten even hard en proberen beide partijen elkaar ervan te overtuigen dat hun methode de enige juiste is. Er lijkt niet echt een gulden middenweg te zijn.

Degenen die wel eens een corrigerende tik uitdelen zijn ervan overtuigd dat dit absoluut geen kwaad kan en dat dit mede zorgdraagt voor het gepaste gedrag bij de kleintjes. Degenen die het er niet mee eens zijn wijzen op zaken als mishandeling en het bijbrengen van gebrek aan respect en vragen zich af hoe je je kindje uitlegt dat hij bijvoorbeeld geen andere kindjes mag slaan terwijl zijn ouders het wel mogen…

Er zijn legio discussies te vinden over het verschil en/of de overeenkomst tussen discipline en straffen. Veel ouders zullen een corrigerende tik goedkeuren als deze voorafgegaan is door een waarschuwing en opgevolgd wordt door een knuffel. Het lijkt overigens vrij duidelijk dat de tikjes meestal alleen als laatste redmiddel aangegrepen worden.

De schrijver van het onderzoek werd nooit geslagen en slaat haar kinderen ook niet. De beslissing om niet te slaan is geen beslissing die vanuit haar geweten genomen werd maar meer het gevolg van een natuurlijke drang. De enige keren dat zij in de verleiding kwam om haar kindje een tik te geven kwamen voort uit haar eigen woede (en onmacht) en als je boos bent is slaan natuurlijk al helemaal niet verstandig te noemen. Gelukkig bezat de schrijfster op die momenten nog wel de tegenwoordigheid van geest om dus niet te slaan!