Bijna 3 jaar

Nog maar 2 weken…dan is ze er alweer 3 jaar. En die 3 jaar zijn voorbij gevlogen. Laatst zat ik mijn oude schrijfsels nog eens na te lezen, en het blijft herkenbaar. Het moedergevoel, wat er niet opeens was, maar is gaan groeien. De angst die er bij is gekomenl. Een angst die ik nooit kende, maar nu wel voel. De angst om je kind te verliezen. Een irreële angst. Nuchtere ik, in tranen, om iets wat (even afkloppen) nooit zal gebeuren. Maar toch.

Veelbewogen 3 jaren. Jaren van geluk en van veel verdriet. Van pijn en ellende en van me eruit vechten en weer opstaan. Van toekomstdromen die in duigen vallen. En een nieuwe toekomst die begint. Eén groot leerproces.

Toen Sara werd geboren was ik zo gelukkig! Dat geluk vergeet ik nooit weer. Ik wist het zeker, we waren met zijn drietjes en dit was voor altijd. Ik had het allemaal bedacht. Sara zou opgroeien in een gezin, papa en mama zijn bij elkaar, houden van elkaar en zorgen samen voor haar. Het liep anders. We zijn uit elkaar gegaan. De pijn die ik voelde was niet om de relatie die stuk liep. De pijn kwam doordat ik mijn idee van de toekomst moest bijstellen. Het verdriet dat ik Sara niet kon bieden wat ik haar zo gunde. Gelukkig heb ik hele lieve vrienden en vriendinnen die geduld met me hebben gehad en me er doorheen gesleurd hebben. Die me soms midden in de nacht samen met Sara hebben opgevangen als het thuis uit de hand liep. Die me nooit hebben veroordeeld om mijn gevecht, die veel hebben geluisterd en me af en toe flink met mijn neus op de feiten hebben gedrukt.

Dankzij hen ben ik waar ik nu ben. Ik kan eindelijk zeggen dat ik gelukkig ben alleen, samen met Sara. Dat ik tevreden ben met de nieuwe toekomst die we hebben. Ja het is soms moeilijk. Maar vooral komt nu het besef waar ik ben ik al die tijd mee bezig geweest. Waar heb ik nu voor gevochten. En wie deed ik er nu eigenlijk een plezier mee. Mezelf niet, Sara niet, niemand niet. Mijn geluk zit niet in een relatie, het zit in mezelf. En blijven in een relatie die niet goed meer is, is voor niemand goed. Wat voor voorbeeld had ik Sara gegeven dan? Waren we bij elkaar gebleven dan was ze opgegroeid met het idee, dit is het nu. Zo hoort het te zijn.

Wat ik wel moeilijk vind is blijven vertrouwen in liefde. Ik geloof niet meer in eeuwige trouw en liefde. Is dat erg? Misschien wel misschien niet. Wel wil ik Sara meegeven dat het kan. Maar hoe? Ik ben er nog niet uit. Het is gelukkig een vraag waar ik de komende 10 jaar nog niet direct een antwoord op hoef te geven!

Sara en ik, wij komen er wel. Een man weer erbij? Hmm ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Ik riep altijd ik wil nooooooooooit meer een man, ik wil noooooooooooooit meer samenwonen. Maar zelfs ik leer dat er nuances zijn… Nu zeg ik, misschien. Een man, ja leuk! Samenwonen….misschien…ooit…ik weet het niet. Buren zijn is ook leuk toch?

In deze column wil ik graag alle lieve vrienden om me heen bedanken. Voor alles wat ze voor Sara en mij hebben betekent de afgelopen 3 jaar.

Daarom, voor jou Jildau, Ruud, Yeau, Rhi, Heleen, Lydia, Marion, Hylke en alle witte motormama’s, duizendmaal dank!!!

Wil je reageren op mijn column? Laat dan een reactie achter in mijn gastenboek.

Archief Nynke's vorige columns:

maak je keuze Column 11 Column 10 Column 09 Column 08 Column 07 Column 06 Column 05 Column 04 Column 03 Column 02 Column 01