in oktober 2002 verscheen er een heel bijzonder boek dat eens niet louter over medische feiten gaat, maar vooral om de gevoelens die meespelen wanneer je één of meerdere ongeboren kindjes verliest.

De dood in de moederschoot, geschreven door Celia Goede.

Meestal verloopt een zwangerschap goed en wordt er een gezonde baby geboren.
Maar soms gaat het mis ...
In dit boek vertel ik mijn ervaringen omtrent het verlies van 5 kindjes, die tijdens mijn zwangerschappen zijn overleden. Voor veel mensen tellen zij niet mee, maar bij ons hebben ze voor altijd een plaatsje in ons hart.

Ook heb ik een deel besteed aan de vraag:
Wat staat iemand te wachten als blijkt dat de baby, waar vol verlangen naar werd uitgekeken, niet meer in leven is?
Wat komt er allemaal bij kijken en wat kun je doen ter nagedachtenis aan je kindje?

Enkele recensies:
Een heel bijzonder boek dat eens niet louter over medische feiten gaat, maar vooral over de gevoelens die meespelen wanneer je één of meerdere ongeboren kindjes verliest. Ik vind het heel moedig hoe de schrijfster haar diepste gevoelens en verdriet deelt met de lezers van dit boek. Hoewel ieder verlies anders is, veel ervaringen en gevoelens die de schrijfster beschrijft in dit boek zijn herkenbaar. Ik vind het boek dan ook een aanrader voor een ieder die hiermee onverhoopt te maken krijgt, maar ook voor artsen, verloskundigen, kraamverzorgenden, etc. Misschien kunnen zij dan eindelijk beter meeleven en respect tonen voor de gevoelens en wensen van hun patiënten die dit moeten doorstaan.

"De dood in de moederschoot" is een bijzonder aangrijpend en persoonlijk boek. Dat kan ook niet anders wanneer het gaat om zo`n indringend verlies: het verliezen van een mens in wording, tot vijf keer toe. De moeder vind ik een dapper mens. Ze durft heel open en eerlijk over al haar gevoelens te schrijven, ze laat m.i. geen detail achterwege. Als lezer is het alsof je ernaast staat te kijken, zo levendig is het beschreven. Het is moeilijk om het boek even opzij te leggen, het vraagt om in één adem uitgelezen te worden. Maar ook dat is niet echt mogelijk, je moet het af en toe even laten bezinken, als het je te machtig wordt. Toch is het ook een prachtig boek, over hoe mensen omgaan met rouw en verdriet. We beleven dit vaak als een taboe, maar het is middenin het leven aanwezig. Nog meer taboe zijn miskramen en doodgeborenen en alles daar tussenin. Celia mijdt het niet om de moeilijke momenten bij de naam te noemen, bijv. hoe je kindje voor de wet niet bestaan heeft als het voor 24 weken zwangerschap geboren wordt en dat het dan dus niet begraven wordt. Of dat je als ouder kunt kiezen om het te laten cremeren of te laten onderzoeken. Ook beschrijft ze op een hartverwarmende manier hoe ze al haar kindjes gezien heeft na de geboorte. Ze beschrijft hele ontroerende details, die je als lezer raken. Daarnaast heeft Celia ook nog een hoofdstuk toegevoegd waarin ze praktische adviezen geeft voor mensen die door hetzelfde proces heengaan. Wat je bijv. kunt verwachten van het ziekenhuis, wat er gebeurt als je kindje geboren is, welke vragen je op je af krijgt, de verwerking en de rol van mogelijk aanwezige broertjes of zusje in het gezin. Kortom, een boek, waard om gelezen te worden: voor hen die willen weten waar mensen doorheen gaan die hun kind verliezen tijdens een vergevorderde zwangerschap en vooral voor lotgenoten die steun zoeken. Ik kan het iedereen aanraden!
Sari Koppens

Klik hier als u dit boek direct bij de uitgever wilt bestellen.