Een weg vol pijn en verdriet
Ik stel me even voor mijn naam is Nancy ben gehuwd en hebt twee kinderen Dat niet over een leien dakje is gelopen maar dat kom je te weten in mijn verhaal Na heel wat zoeken vond ik een site genoemd de vlinder tuin Heb er uren de verhalen gelezen ,kreeg verschillende gevoelens door onmacht ,pijn en verdriet Maar ook veel herkenning in sommige verhalen wat me aan het schrijven zette Daarbij vroeg ik me zelf af hoeveel pijn een hart kan verdragen Dat is blijkbaar heel veel Merk ik in mijn eigen verhaal dat ik nu ga vertellen.

Op 13 augustus ben ik gehuwd en al vlug praten we over kinderen Een wensje dat we samen hadden als de natuur het toeliet wilde we er graag drie En ik hoopte vlug zwanger te zijn maar dat verliep heel anders als we hadden gedacht Onderzoeken wees uit dat het heel moeilijk zou gaan en ik starten met een hormonen kuur toch werd onze droom werkelijkheid in 1990 werd onze dochter geboren alles verliep redelijk goed ook de zwanger schap Ze is geboren op 29 maart 1990 een wolk van een baby 3kg500gr en 35 cm Ze was zo mooi ondertussen is ze bijna 10 Een jaar nadien omdat het zeer moeilijk ging om zwanger te geraken hadden we besloten om niet langer te wachten voor een tweede Maar toen begon de lijdens weg vol pijn en verdriet In 1992 besloten we dan om nog een kind hormonen kuur werd terug opgestart maar in 1994 kreeg ik te horen dat ik een gezwel had in mijn buik De angst sloeg om ons het hart ik zag mijn droom zo vervagen en dacht wat nu vragen spookte door mijn hoofd wat als het kwaadaardig is en geen kinderen meer kan krijgen Het hielt me dag en nacht bezig Op 16 november 1994 ben ik dan geopereerd we hebben 10 dagen doodsangsten uitgestaan Herinner me de voetstappen in de gang de angst van daar komt het verdikt De arts zwaaide met de papieren van het is niet kwaadaardig ,maar voor mij was het kwaad al geschiet mijn gezonde eierstok was weggehaald en de andere ja moesten we afwachten zij hij Na 17 dagen ziekenhuis kwam ik thuis met een gevoel dat ik niet kan omschrijven Was blij dat ik sofie nog had maar kreeg dan ook weer een schuldgevoel van dat ik haar geen broertje of zusje kon geven.

Veel mensen geven me de opmerking van je hebt er toch al een beter dan geen Dat deed toen pijn kon hen wel begrijpen Maar het was een wens dat we samen koesterde ik besef goed waarom mijn man er drie wil zij waren vroeger met zijn drieen maar door een tragisch ongeval is zijn broertje van 2 overleden En dat verklaart zijn wens kon mijn man heel goed begrijpen Mijn man is een zeer gevoelig man maar heel gesloten praat er niet over en ik daartegen wel en dat gaf soms wat spanning Maar door de jaren heen heb ik het aanvaart en het is zijn manier om alles te verwerken Natuurlijk bleef de kinderwens en we probeerde het nog steeds maar deze keer was het heel anders we waren bang en ik kon dat gevoel niet verdringen We wilden het weg maar het lukte ons niet Ik wilde het deze keer zonder die hormonen waar ik steeds zo ziek van was Maar het bleek al vlug heel moeilijk te gaan dus starten ik het weer op En weer iedere maand was het een teleurstelling Kreeg weer te horen dat er een gezwel te zien was op mijn eierstok dat moest worden weggenomen We begonnen echt de hoop op te geven nog meer onderzoeken volgde en toen werd er me nog vertelt dat ik endiometiorose had aan de baarmoeder maar dat het geen bezwaar was om nog een kind te willen Maar de vraag kwam wat nu door vele gespreken met de artsen besloten we het toch te doen maar het zou heel moeilijk gaan moest er me op voorberijden Dat het mischien niet meer zou lukken Wat er ook een grote rol in speelde was dat ik er te veel mee bezig was En weer een jaar volgde met ziek zijn van de hormonen en teleurstellingen Maar het noodlot sloeg weer toe moest een kijk operatie laten doen en zo werd er weer een gezwel weggehaald kreeg toen te horen dat de eierstok vergroot was en dat de tijd drong.

We besloten om toch verder te gaan alles opnieuw onder strenge dokters controle Er waren maanden bij dat mijn menstruatie wegbleef zo een 10dagen soms minder en dan dachten we zou het nu gelukt zijn Hoeveel prediktors ik heb gehaald ik kan ze op mijn beiden handen niet tellen Maar steeds was er die teleurstelling vaak had ik verschrikkelijke huilbuien Maar dan kwam toch nog het goede nieuws eindelijk zwanger ,dolgelukkig belde ik mijn ouders en mijn man Mijn dochtertje was in de wolken en vertelde het aan iedereen Ik nam me voor om er echt van te genieten maar het werd al vlug verdriet Na twee maand verloor ik bloed voelde dat er wat mis was maar de arts gaf als uitleg dat het de sluiting van de baarmoeder kan zijn en me nog geen zorgen hoefde te maken Van alles spookte er door mijn hoofd het gevoel ging niet weg dat het mis zou gaan het bleef maar door mij heen gaan Het voelde zo anders aan dan bij de zwangerschap van mijn dochtertje Had geen vreemde eetgewoontes bij haar at ik zoveel zuurstokken en augurken was er gek op en mijn buik vernaderde ook niet zoals bij haar en dat maakte me zo ongerust maar de arts zij dat niet iedere zwangerschap het zelfde was Op de helft van de vierde maand liep het fout verloor weer bloed donker van kleur bijna zwart probeerde rustig te blijven en op de bank gaan te liggen Maar dat gevoel dat het misging was zo erg het overmeesterde me zo Ik ging wel 20 keer kijken als het bloeden niet gestopt was en het bleek zo Dus wachtte ik maar af rond 17 u 30 ging het terug fout kreeg zo mijn mijn buik ik kroop recht uit de zetel en voelde dat er precies een prop uit mijn lichaam kwam nu wist ik het zeker het is voorbij De angst sloeg me om het hart maar toch keek ik en daar was mijn kleine wolkje zo noemde ik het mijn wolkje blauw Zo klein en sierlijk zo mooi en zacht zo vredig Heb in paniek mijn man gebeld en we zijn meteen naar het ziekenhuis gereden Waar de dokter er vaststelde dat het een miskraam was alles ging zo vlug was net een kwade droom waar ik in terecht was gekomen.

Ik kan het niet aanvaarden wat moest ik tegen mijn dochtertje gaan vertellen inmiddels bijna 5 hoe moest ik het vertellen tegen mijn ouders Ik sloot me volledig af van mijn eigen gevoelens wilde de pijn niet voelen maar het was er ik voelde me zo machteloos en zo alleen Terwijl ik een lieve man en kind bij me had Hoe moest ik het in godsnaam verwerken Ik werd met een ruggeprik verdooft om de resten uit de baarmoeder te halen Dat gevoel vergeet ik nooit meer toen de deur van de operatie kamer dicht ging Terug op de kamer gekomen barste ik in tranen uit waar is mijn kindje mijn wolkje zo blauw wat hebben ze er mee gedaan vragen waar ik geen antwoord op had Het éénigste dat er me werd vertelt was dat het niet levensvatbaar was Maar het bleef maar door mijn hoofd spooken wat hebben ze er mee gedaan hebben ze er nog onderzoeken op gedaan heeft het nog geleden Besefte echt niet dat mijn wolkje dood was Thuis voelde ik me zo alleen niemand begreep me te minste dat dacht ik Kreeg de opmerking van nu ga je toch stoppen Je hebt een gezond kind zo een opmerking aanvaarde ik niet wilde het niet inzien dat ze het wel goed bedoelde met me Ik verzette me er dan zo tegen van wat dan als het gehandicapt zou zijn als jullie dat bedoelen wat dan nog zou even veel liefde krijgen als haar zus Het was onze droom alleen van ons samen en die hadden we verloren.

Toen ik op controle enkele weken nadien ging bij de arts durfde ik pas mijn vragen te stellen ik voelde me nog zwanger maar hij zij dat het emotioneel in mijn hoofd zat Ik voelde steeds over mijn buik en het gevoel nog zwanger te zijn was heel sterk Maar niemand luisterde naar me maar 14 nadien kreeg mijn gevoel gelijk Voelde me plots zo ziek ,overgeven ,buikpijn ,hoofdpijn voelde een pijnscheut in mijn buik ik dacht dat kan niet waar zijn toch weer niet Word ik nu gek Maar mijn gevoel en ogen bedriegde me niet wat de arts niet wist was dat ik zwanger was van een tweeling ééntje zat buiten de baarmoeder en het andere niet beiden hadden ze geen kans op een leven bij ons Ik werd gek van verdriet ik zei dit kan nu toch niet ,waarom Mijn man was zo verslagen dat hij zonder een woord te zeggen naar het ziekenhuis reed allebei zijn ze op een vrijdag overleden wel ieder aan andere dag maar voor mijn gevoel op de zelfde dag 13 09 1996 Ik noem ze wolkje blauw en wolkje roze Waarom omdat ik voelde dat het een jongen en een meisje was In het ziekenhuis aangekomen stond de arts paf hij kon het ook niet geloven Veel onderzoeken volgde daar zaten we dan met twee klappen op korte tijd Hoe moet ik dat nu gaan verwerken We hebben een hele tijd in het ziekenhuis gezeten huilend tegen elkaar op En weer kwamen dezelfde vragen als voordien Mijn kindje werd in speciaal water gelegd en toen kwam het ergste het afschijt nemen.

Daar zat ik en mijn man dan met ons kindje in een bokaal op de schoot Weet niet meer hoe lang ik er naar gekeken heb maar er kwam geen woord uit mijn mond alleen tranen van mijn en onmacht Ik zou ze nooit meer zien nooit zien opgroeien kon ze zelfs niet begraven had niets meer ik werd gek van verdriet pas toen ik enkele weken nadien op controle moest gaan durfde ik mijn vragen te stellen Ik wandelde uren op het kerkhof legde bloemen neer op een grafje van een kindje van mijn vriendin zei had nog wat om naar toe te gaan en ik niet Uren heb ik daar staan huilen ik had alleen de pijnlijke herinnering maar toen kreeg ik de antwoorden op mijn vragen En barste in tranen uit Ze liggen begraven bij iemand die op dat moment overleden is Ik dacht altijd dat ze in de vuilbak waren gegooid de arts nam me vast en zei waarom heb je dat niet eerder vertelt dat weet ik zelf niet Een ding weet ik zeker dat ze de liefde die wij voor hen voelde dat ze dat hebben meegenomen en dat is een troost voor ons Om het te verwerken schrijf ik gedichten er werd ons de vraag gesteld nu ga je toch echt stoppen maar daar konden we toen geen antwoord op geven.

Verwerken zal ik het nooit doen maar de pijn zal wel verzachten Ik voel dat er alle dagen bij me zijn een tijdje ging voorbij en we besloten toch nog verder te doen om een kindje En je na een tijd werd ik terug zwanger maar genieten kon ik niet Moest alle 14 dagen op controle gaan eerst zegen ze alleen het vruchtzakje en gaan kindje ik dacht o neen weeral niet moest een paar weken wachten om te zien als het gegroeid was ik noemde het al mijn bolleke Toen ik terug een ego lied maken met veel angst werd er vertelt dat het niet gegroeid zou zijn en dat maakte de arts wel zorgen De angst was enorm wilde het niet weer meemaken Men besloot te wachten en 14 dagen nadien weer op controle nog niet gegroeid en moest dan een hormoon innemen en dan nog aan zien En ik moest blijven liggen mocht niets doen Op controle kreeg ik weer te horen dat het niet gegroeid was zoals het normaal zou zijn men besloot nog enkele weken te wachten en als het dan weer niets was zou de zwangerschap afgebroken worden omdat er dan wat ergs fout liep Die weken waren heel spannend vol angst en verdriet Maar dan eindelijk toch positief nieuws het was gegroeid en zo gingen er 8 maanden voorbij met wel telkens iets anders Men stelde op 5 maand voor om vruchtwater te nemen maar dat hebben we niet gedaan omdat als er wat mis was kon ik het niet afbreken ten slotte ik was al 6 maand dan wand zo lang duurde het voor de uitslag Ik nam het dan zoals het kwam.

Op 13 jullie 1997 is sven geboren een maand te vroeg en met de keizersnede de angst was enorm weer ging het bijna fout De navelstreng zat rond het halsje de hartslag verminderde waardoor hij zuurstof gebrek zou hebben Hij zat ook dwars in mijn buik en wilde niet draaien om 10 u ben ik het ziekenhuis binnen gegaan en pas om 12.31 is hij geboren kon hem heel even zien wat was hij mooi en zo klein 43 cm en 2kg500gr 10 dagen heeft hij in de coveuze gelegen 5 min s'morgens en 5 min s'avonds mocht ik hem even vasthouden omdat sven te snel afkoelde maar dat kleine momentje was zo mooi onbeschrijfelijk hij vocht om zijn kleine leventje en dat kon je goed zien ik smeekte god laat hem nu toch bij ons sven kon niet goed zijn flesje nemen had niet het zuig reflex om te zuigen meer dan een uur zat de verpleegster bij hem op de schoot in een kamertje waar je bijna flauw viel van de warmte maar dat was nodig voor hem om voor 50 ml melk zonder behulp kon hij zelf geen stoelgang maken moesten na ieder flesje zijn buikje masseren en zijn beentjes naar omhoog tillen zodat hij het pers gevoel kreeg hij heeft 8 maand gehuild dag en nacht soms om gek van te worden je wist niet wat hij mankeerde had hij pijn of niet je voelt je dan zo machteloos heb ook vaak de voeding moeten wisselen maar nu is hij ondertussen 3 jaar en een schat van een kind hij heeft nog heel veel last van ademhaling problemen van een allergie maar dat kan opgelost zijn als hij wat ouders is teminste dat hopen we hij kan onze tweeling niet vervangen maar ik kijk dikwijls naar hem en ik weet dat hij terkjes van hen heeft zeker weten en dat geeft een goed gevoel hij vraagt heel veel aandacht en wat met liefde gegeven word en zeker door zijn zusje zij is een echt moedertje voor sven en als ze allebei groot genoeg zijn zal ik het verhaal aan hen vertellen dat het leven niet alleen rosegeur en maneschijn is maar dat er altijd iemand is die van hen houd en hoe het met mij nu ondertussen gaat heb nog enkele operaties moeten ondergaan na de geboorte van sven en het ziet er naar uit dat het weer moet gebeuren de baarmoeder moet worden weggehaald en de eierstok.

Ja de wens zal niet in vervulling gaan maar ben nu gelukkig met het geen ik nu heb vier schatten van kinderen waarvan er twee tussen de sterren zijn dit was het geboorte versje van seven op zijn geboorte kaartje er was eens een buikje twee kloppende hartjes van twee lieve spruitjes hun hartje verloor de strijd om liefdevol bij ons te zijn voor jullie is er een bedje gespreid onder de wolken heel fijn moeke en vake hun hartje deed heel veel pijn maar er melde zich met veel liefde een nieuwe kleine spruit negen maanden lang vroeg mamma zich af of ik een lach mondje een wiegen kontje had vake vroeg zich af of ik een wipneusje een klein reusje was zusje maakte plaats op moeke hare schoot en ook ik word op een dag ook groot dan zal ik mijn prinses aan hen tonen maar nu eerst toch maar de volle luiers en de lekkere suikerbonen met vreugde melden we de geboorte van sven broertje van sofie op de envlop had ik twee paar kleine voetjes zodat er ook wat van hen op stond zo dat was mijn verhaal was net of ik beleefde het weer maar het doet goed dat er mensen zijn die het willen lezen.

lieve groetjes van mij

Nancy uit België