Ik ben Marjolein en ben 33 jaar, ik ben getrouwd met Corné. Wij zijn ons kindje "Ruben" 6 oktober 2003 verloren, na een zwangerschap van 28 weken.

Vorig jaar in april,bleek ik zwanger te zijn, van ons eerste kindje. Wat een feest, wat was ons kindje welkom. De eerste weken een gewone zwangerschap, misselijk en moe. Dat hoort erbij dus dat had ik er graag voor over.

In week zeven van mijn zwangerschap,kreeg ik ineens een hele hevige pijn, in m'n bovenbuik,daarbij moest ik ook braken. Op zich maakte ik me geen zorgen,de pijn was alleen niet uit te houden. Dus wij naar de dokter,de volgende ochtend,ik moest bloed laten prikken. In de middag belde m'n huisarts terug,dat ik gelijk naar de praktijk moest komen. Het bleek dat mijn leverfunctie hevig verstoord was. Dus die avond heeft de huisarts nog geregeld,dat ik een echo van de bovenbuik moest laten maken. Daar zagen ze dat ik héél veel kleine galsteentjes had. Iets waar ik al 14 jaar mee liep,en waar m'n vorige huisarts niets mee heeft gedaan) Bij diezelfde echo hebben we het hartje van onze Ruben voor het eerst horen kloppen. Daarna moesten we bij de internist komen,die vertelde ons dat een operatie te riskant is, voor ons kindje. Hij raadde mij aan om een vetarm dieet te volgen en af te wachten. Ik ben daarna zelf naar een diëtiste gegaan,om wat tips. Ik kon mezelf goed houden aan het dieet, maar de aanvallen kwamen gewoon, (onder invloed van de hormonen). Ik heb in totaal tijdens m'n zwangerschap,vijf zware aanvallen gehad,en tussendoor een constante zeurende pijn.Ondanks de pijn genoot ik toch van de zwangerschap.

Ruben groeide goed, tijdens de pretecho, hebben we uitgebreider met hem kennis gemaakt. Alles zag er goed uit. Zij kamertje vorderde ook,en de meubeltjes zouden binnen een paar weken thuisbezorgt worden. We wisten ook dat het een jongen werd, iedereen om ons heen vissen,en ze dachten allemaal dat het een meisje zou worden, ik had me volgens hun versproken, heb ik ze mooi op een dwaalspoor gezet.

Ik heb in de 28e week weer een zware aanval gehad, en heb mezelf weer ziek gemeld voor m'n werk. Ben een weekje thuis geweest, maar werd er niet vrolijker op, dus ben ik daarna voor een paar uurtjes gaan werken, na twee dagen ging dat niet meer, en heb ik voor de zekerheid een afspraak gemaakt bij de verloskundige, ik was alleen, omdat ik een bevestiging wilde horen dat ik weer rustiger aan moest doen (voor door te kunnen geven aan m'n werkgever). Daar hoorde we Ruben's hartje niet meer,we hebben m'n man gebeld,die is gelijk gekomen. Samen zijn we naar de gynaecoloog gegaan,die gaf ons de bevestiging dat Ruben was overleden. We zijn daarna naar huis gegaan om het tot ons door te laten dringen. We hebben zelf de familie en vrienden op de hoogte gebracht,dat ging goed,zo konden we het van ons af praten. Eigenlijk een heel gek gevoel,je krijgt een soort "oergevoel" over jezelf. Komt heel dicht tot elkaar en dat is nog steeds zo, gelukkig.

Twee dagen later zijn we naar het ziekenhuis gegaan,voor het opwekken van de bevalling. Dit heeft gelukkig niet lang geduurd,om 11.00 uur aan het infuus en om 16.00 uur begonnen de eerste weeën, 's nachts om 1.45 uur is Ruben geboren,wat een mooi ventje, twee druppels water z'n vader. We hebben hem 2.5 uur bij ons gehad,er zijn voet en handafdrukjes gemaakt, hij heeft een mooi pakje aan gekregen en is in een heel mooi bedje gelegd. Na nog een paar onderzoeken 's ochtends,mochten we tegen 11.00 uur naar huis. 's Middags kwam de kraamverzorgster, onze beste vriendin Esther, die heeft ons in de watten gelegd, waar ze kon, wat een schat. We hadden ook een hele goede uitvaartverzorgster,heeft 20 jaar in de kraam gewerkt, voordat ze dit vak instapte. Zij heeft ons goed begeleid,goede ideeën aangereikt,ons elke keer bedenktijd gegeven en gezorgd dat Ruben drie dagen later gecremeerd werd, met een hele mooie dienst vooraf. Daarbij waren onze familie en vrienden aanwezig, we waren met 30 personen. Twee vriendinnen hebben ook geholpen met het geboortekaartje en een aandenken voor de familie en vrienden.

We zijn een weekje nadien ook naar m'n werk geweest, dat was zo'n warme deken, er werken ongeveer 600 mensen,toen we op de gang liepen,kwamer er redelijk "onbekende" collega's naar ons toe om een hart onder de riem te steken. Mijn naasten collega's kwamen daarna na een ruimte,en iedereen gaf ons een knuffel. Ik heb zelfs via mijn werkgever een aantal behandelingen bij een Psycholoog gekregen. Super dus, daar heb ik het wel mee getroffen. Verder gaat het nu redelijk,de ene dag beter dan de andere.

Een maand na bevalling is de galblaas eruit gehaald. Kan me dus ook niet meer dwars zitten,bij een volgende zwangerschap. Het komt goed,daar hebben we vertrouwen in,al valt dat niet altijd mee.