Back Topics Vlinderverhalen Dit is het verhaal van Hielke

Dit is het verhaal van Hielke

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

15 maart 2004 

Het is bijna ondraaglijk
wanneer zoveel verwachting
zo plotseling omslaat
in zoveel verdriet

Onze lieve 

Hielke

te vroeg gestorven
te vroeg geboren
maar voor ons onvergetelijk

je was zó welkom

Wij zijn Freddie en Annet en we zijn de trotse ouders van 4 kinderen: Yanna (6), Jerke (4), Merle (22 maanden) en Hielke*.

Na de geboorte van Merle was voor ons de kinderwens (vooral voor Freddie) vervuld; drie gezonde kinderen is toch heel mooi. Hoewel ik het toch nog wel jammer vond dat ik het nooit meer zou meemaken, zo’n klein kindje trappelend in je buik,het wonder van de geboorte, al die eerste mijlpalen,… Maar voor zoiets belangrijks moet je met zijn tweeen zijn, dus heb ik me er bij neergelegd: ons gezin was kompleet. Tot december vorig jaar, ik werd niet ongesteld, terwijl de stopweek van de pil al voorbij was. We kregen het een beetje benauwd en hebben uiteindelijk een zwangerschapstest gedaan: Positief! Ik was stiekem dolblij, nu kwam mijn stille wens toch nog onverwacht uit! Freddie moest echt wel wennen aan het idee, de toekomst ziet er dan toch ineens even heel anders uit. Vooral praktische “problemen” speelden op. We hadden geen kamertje over, de auto werd te klein, en hoe moet dat met studies etc. Maar problemen zijn er om opgelost te worden, en steeds meer kreeg dit kindje een plekje in ons hoofd, ons huis maar vooral in ons hart. Mijn buik groeide voorspoedig en al snel moesten we het blije nieuws aan buitenstaanders gaan vertellen. Gemengde reacties, maar de meesten reageerden wel positief. Ook onze kinderen waren erg blij met het vooruitzicht van een klein broertje of zusje erbij…. Op de echo rond de 12 weken was te zien dat het kindje rond 16 augustus geboren zou worden, net 2 jaar na zijn/haar zus Merle.

16 augustus is voor ons ook nog eens een bijzondere datum: in 1988 kregen we op die datum verkering en 10 jaar later is onze eerste dochter Yanna, op die dag gedoopt. Het zou dus wel heel bijzonder zijn als ons kadootje op die datum geboren zou worden… Op 10 maart voelde ik de kleine al voorzichtig bewegen in mijn buik. Ik was opgelucht, want de ergste vermoeidheid was voorbij en verder had ik geen zwangerschaps-verschijnselen, waardoor ik soms wel onzeker was of het allemaal wel goed was. Op 11 maart moest ik voor een routinecontrole naar de verloskundige. Een stagiaire controleerde me en probeerde de harttonen te vinden, maar vond niets. Ook de verloskundige kwam erbij en er werd een andere doptone gepakt. Nog niets….., behalve mijn eigen hartslag, die versnelde en versnelde. De verloskundige had weinig hoop dat het kindje nog leefde en maakte een afspraak bij het ziekenhuis voor een echo. Ik kon gelukkig gelijk terecht. Ik heb geprobeerd Freddie te bereiken, maar dat lukte niet. Uiteindelijk is de buurvrouw mee gegaan, terwijl haar dochter op onze kinderen paste. In het ziekenhuis moesten we eerst nog best een poos wachten, maar uiteindelijk kwam de gynaecoloog. Gelukkig begon ze niet eerst met de gegevens, maar zette het echoapparaat aan en ging kijken. Daar lag ons kindje te dobberen in het vruchtwater. Het bewoog langzaam door het golvende vruchtwater, maar de hartslag was niet te zien… 

Ons kindje was echt overleden. Mijn wereld stond stil…

Bij de echo bleek dat de baby nog maar net moet zijn overleden, de grootte van het kindje was conform de zwangerschapsduur. De buurvrouw heeft me naar het werk van Freddie gebracht, waar ik hem dit verdrietige nieuws moest vertellen. Helemaal stuk gingen we naar huis, waar we de kinderen bij de buren hebben opgehaald. Gelukkig hadden ze daar al gegeten, zodat we ze naar bed konden brengen. Ik ben eerst bij Yanna in bed gaan liggen en heb haar verteld dat het kindje in mama’s buik was gestorven. Haar ogen werden groot van schrik, en ze vroeg wat er dan verder ging gebeuren. Ik heb zo goed mogelijk uitgelegd dat het kindje wel geboren wordt, maar dat het niet in het wiegje zou komen te liggen. En dat we het zouden begraven en dat we heel verdrietig waren. Dat was voor haar even voldoende informatie, en ze ging redelijk rustig slapen. Bij Jerke was het wat moeilijker, omdat hij nog maar net 4 is. Ik vertelde hem dat het babietje dood was en dat we dus geen kindje zouden krijgen als Merle jarig was geweest. “Aaach” zei hij en speelde verder met zijn vliegtuigje. Ik heb hem een dikke knuffel gegeven en hem ingestopt. Ook hij ging rustig slapen. Toen de kinderen op bed lagen, hebben we geprobeerd om iedereen op te bellen om het slechte nieuws te vertellen. Ik voelde me op dat moment redelijk sterk, alsof ik in een roes alles beleefde. Ik heb dus zelf best veel mensen opgebeld om te vertellen dat het kindje was overleden. Dat ging goed, tot het laatste gesprek, met mijn schoonzus. 
Toen ze aan het eind van het gesprek zei:”Och, meisje toch” brak ik en kon ik niet meer stoppen met huilen….

De volgende dag moesten Yanna en Jerke naar school en hebben we het de juffen verteld. Ze beloofden de kinderen goed in de gaten te houden. In de loop van de ochtend belde de gynaecoloog ons op om te vragen wat we verder wilden: een vruchtwaterpunctie, wanneer wilde ik bevallen enz. We besloten om geen vruchtwaterpunctie te laten doen. Ik zag het niet zitten, ook nog zo’n naald in mijn buik. We spraken af dat ik maandag naar het ziekenhuis zou gaan om het kindje geboren te laten worden. Ik moest dan zaterdagavond een pil innemen, om de baarmoeder al voor te bereiden op de bevalling. Dat weekeind ging in een roes voorbij. Ik heb zaterdag ochtend vroeg een brief geschreven aan alle vrienden en bekenden, zodat ook zij wisten wat er in ons gezin speelde. Het was erg moeilijk om te verwoorden wat er gaande was, maar uiteindelijk is het een mooie brief geworden. We hebben in deze brief aangegeven dat we even geen bezoek of telefoon wilden. Sommige mensen vonden het daarom moeilijk om (ook later nog) contact met ons te zoeken. Het was niet helemaal duidelijk hoe we dat bedoeld hadden, en sommigen wisten ook niet of ze ons nu wel of niet een kaartje konden sturen. De kinderen hebben we bij opa en oma gebracht, zodat ze even een beetje afgeleid werden. Freddie en ik hebben heel veel gepraat over wat we wilden. Begraven of cremeren, de naam van het kindje, hoe we het verder moesten doen met Yanna, Jerke en Merle. Gelukkig zaten we op een lijn met deze dingen. Toen de kinderen weer op bed lagen ben ik achter de naaimachine gekropen en heb ik een omslagdoekje voor de baby gemaakt. Kleertjes zouden nog niet passen, en ik wilde graag dat dit kindje in iets van zichzelf zou worden gelegd. Ik had een mooi roze met blauw gestreept lapje, waar ik een mooie doek van heb gemaakt. Ik heb er ook nog een heel klein roze engeltje van stof bij gedaan, als een soort knuffeltje. Toen dat klaar was, was ik zover dat ik de bewuste pil in kon nemen……

Maandag 15 maart zijn we ’s morgens naar het ziekenhuis gegaan. Na een gesprekje met de verpleegkundige en de dienstdoende arts werd de bevalling in gang gezet. Dat was echt een heel emotioneel moment, het idee dat er geen weg meer terug is. Terwijl die er toch al niet was, het kindje was immers overleden. De weeen vielen erg mee. Ondertussen hebben we in een boek gekeken met kaartjes van mensen die ook hun kindje verloren hebben, en hebben we ons ontwerp voor het geboortekaartje bedacht. Ook hebben we besloten welke naam we het kindje gingen geven. Om ongeveer 15.15 uur werd onze Hielke geboren. Wat een vreselijk moment. Geen babygehuil, alleen stilte…. 
We vonden het best eng om naar het kindje te kijken, maar de verpleegkundige hakte de knoop door:”zo, dan zullen we nu eerst eens gaan kijken”. Hij had Hielke in een doekje gewikkeld, en liet steeds een stukje meer zien. Hielke was erg slap, maar verder wel helemaal compleet. Minihandjes met nog kleinere vingertjes en voetjes die erg op Freddie’s voeten leken…. Die voetjes zijn ook afgedrukt op het geboortekaartje.

De placenta wilde in eerste instantie niet komen, maar later leek het toch goed te gaan. Op de echo was nog een dunne rest te zien, maar de gynaecoloog wilde het de kans geven om op natuurlijke manier te verdwijnen. Nadat we Hielke bekeken hadden heeft een verpleegster hem/haar meegenomen en in het omslagdoekje gewikkeld. Daarna werd Hielke in een klein houten doosje gelegd. We hadden afgesproken dat we Hielke in het ziekenhuis zouden laten, tot de begrafenis. De verpleegster heeft ook nog foto’s gemaakt van ons kindje. Die avond waren we om 19.30 uur thuis, maar niet met de beloning in het wiegje die je normaal na een bevalling hebt. We voelden ons erg moe, leeg en verdrietig. Na weer een slapeloze nacht kwam op dinsdag de begrafenisondernemer. Hij had het zelf ook meegemaakt en wist waar hij over sprak. Na een fijn gesprek werd de afspraak gemaakt om Hielke op donderdag te begraven. We zouden bij de kinderen polsen of ze mee wilden, maar Yanna gaf al aan dat ze dat niet zag zitten. Ze was bang om ’s middags nog verdrietig te zijn, als ze op het verjaardagsfeestje van haar vriendinnetje was. We hebben het toen Jerke maar niet gevraagd, we vonden het niks als de een er wel bij was en de ander niet. Zodoende gingen we die donderdag samen naar de begraafplaats. Eerst moesten we nog de bloemen ophalen bij de bloemist, waar Freddie een klein biedermeiertje had besteld.

Freddie kwam terug met een lang, grof bloemstuk, iets wat hij echt niet besteld had. Ik werd erg boos en ben de winkel in gestrompeld en heb gevraagd of dit een klein biedemeiertje was. Ik zei :”ik ga verd… mijn kind begraven en jullie komen met zulk prutswerk aan…” Gelukkig maakte het meisje in de winkel toen een lief klein boeketje, met witte seringen en kleine roosjes. Maar ik was al overstuur inmiddels. De begrafenisondernemer had Hielke opgehaald bij het ziekenhuis en in een mooi rieten mandje gelegd. Freddie heeft Hielke naar het grafje gedragen. Daar aangekomen heb ik het mandje een kusje gegeven en gezegd: “dag lieverd”. Ook Freddie nam afscheid van ons kindje en heeft het mandje in het grafje gezet. Daarna heeft hij met de handen de aarde erop gestrooid. Een heel emotioneel moment om zelf de aarde op je kindje te gooien, maar wel mooi. We hebben nog wat foto’s genomen van het grafje, waar we nu heel blij mee zijn. Na het afscheid van onze lieve Hielke zijn we naar huis gegaan. Gelukkig bleven de kinderen nog op school, zodat we even de tijd voor onszelf hadden. We hebben uitgebreid nagepraat over de afgelopen dagen en zijn ’s middags nog even naar bed gegaan. We waren op. Helaas bleek de placentarest de volgende dag nog niet verdwenen, zodat ik ook nog eens in het ziekenhuis moest blijven voor de eerste curettage. Na 3 weken zou de 2de volgen, omdat het die eerste keer dus niet goed gedaan was. Het was erg zwaar om steeds weer terug te moeten naar het ziekenhuis, weer die afdeling op waar we zo veel verdriet hadden gehad.

Inmiddels zijn we 3 maanden verder. Helaas is er nog niets bekend uit het chromosomenonderzoek, zodat we nu nog niet weten of Hielke nu een zoon of dochter is. Voor ons maakt het niets uit, al zouden we het wel graag willen weten. Yanna en Jerke geven er zelf een geslacht aan: voor Yanna is het haar zusje, en voor Jerke is Hielke zijn broertje. Verder gaan onze oudste kinderen er goed mee om. Voor hen hoort Hielke gewoon bij het gezin, ook al mogen we niet voor ons vierde kindje zorgen….

Voor Hielke:

Het geluk
werd ons 
zomaar in de schoot
geworpen

Als een kadootje
kwam jij ons leven in
niet verwacht
maar o zo welkom

Lieve Hielke
Waarom?

Voor je leventje
is begonnen
is het ook alweer
voorbij

Het geluk
leek ons
zomaar in de schoot
geworpen te worden

Maar niets
was minder waar…

Mama
 

Plaats reactie