Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Andries

Het verhaal van Andries

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Wij hebben het onderstaande verhaal op 22 juni 2005 geactualiseerd. Jantine is inmiddels de trotse moeder van Marieke, 5 juni 2003, en Aaron die gebroen werd op 19 april 2005. Beide kids zijn kerngezond. Jantine is nog altijd bedroefd om Andries maar toch ook blij dat zij inmiddels twee gezonde kindjes heeft.

Het verhaal van Andries

Hallo,ik ben Jantine Land en ik ben moeder van Andries, die geboren en overleden is op 3 mei 2002. Laat ik bij het begin beginnen... Mijn zwangerschap kwam een beetje als een verassing, maar we waren er meteen heel erg blij mee. Eigenlijk zouden we gaan trouwen op 5 juli,maar omdat ik nu op 29 juli was uitgerekend, hebben we alles opgeschoven naar 22 februari. Het jaar 2002 zou dus een geweldig jaar worden; eerst trouwen en dan ook nog een kindje krijgen. Dat liep dus even anders.

Mijn zwangerschap verliep heel goed. Ben nooit misselijk geweest en had ook geen andere kwaaltjes. Ik groeide goed en mijn kindje ook. Met 25 weken hadden we een pretecho waaruit bleek dat we een zoontje verwachtten; we waren helemaal in de wolken! Toen besloten we dat we hem Andries wilden gaan noemen,naar mijn vader die 4 jaar geleden is overleden. Op 3 mei 2002 was ik 27 weken en 4 dagen zwanger en 's ochtends was ik druk bezig met de babykamer. Rond het middaguur belde mijn moeder om te gaan winkelen. Ik had wat last van harde buiken,maar die had ik wel vaker dus een uurtje later vertrok ik met mijn moeder de stad in. Maar mijn harde buik werd steed erger en op een gegeven moment begon ik echt pijn te krijgen. Ik voelde dat er iets niet goed was, de pijn was te erg,dus stelde mijn moeder voor om meteen maar naar de verloskundige te gaan. Daar aangekomen dacht die eerst aan premature wee en, want ik had geen bloedverlies, maar ook geen ontsluiting. Toch maar even naar het ziekenhuis. Nog steeds had ik hevige pijn en een vreselijk harde buik. In het ziekenhuis probeerde de verpleegkundige het hartje te horen,maar dat lukte niet. En na 10 minuten nog niet... Mijn moeder en ik raakten in paniek, ik was doodsbenauwd om mijn zoontje te verliezen. Toen kwam de gynaecoloog met een echo-apparaat. Daaruit bleek dat zijn hartje nog wel klopte, maar het klopte nog maar 80, en dat mijn placenta losliet. Ik wist niet goed wat dat betekende, het enige wat ik zag was dat zijn hartje nog wel klopte. Toen zei de gynaecoloog:"Je krijgt NU een keizersnee, het moet eruit!" En voordat ik echt kon beseffen wat er gebeurde, lag ik al op de OK. Om 16.00 uur was ik in het ziekenhuis en om 16.33 is Andries geboren. Rond 18.00 uur werd ik wakker op de Intensive Care, de gynaecoloog vertelde mij toen dat mijn zoontje het niet had gehaald. Toen ze hem eruit hadden gehaald, klopte zijn hartje nog maar 30 en was dus al heel erg zwak. Ze hadden het nog wel geprobeerd, maar het was niet gelukt. Toen kwamen mijn moeder en schoonmoeder. Ik heb mijn moeder wel 10 keer gevraagd of dit allemaal wel echt was, ik kon het gewoon niet geloven. Ondertussen hadden mijn schoonouders geprobeerd mijn man op z'n werk te bereiken, maar dat lukte eerst niet. Toen ze hem uiteindelijk te pakken hadden gekregen, moest hij nog anderhalf uur rijden om in het ziekenhuis te komen. Hij was er pas om kwart voor acht, maar voor mijn gevoel was dat binnen 5 minuten nadat ik wakker was geworden. Ik was nog heel erg slaperig en onder invloed van morfine. Ik lag aan allerlei toeters en bellen en kreeg een bloedtransfusie; ik had bijna 2 liter bloed verloren. Toen mijn man er was, hebben ze Andries meteen bij ons gebracht.

Hij was prachtig! Alles zat er al op en eraan en hij leek sprekend op z'n vader. Hij had al een behoorlijke bos zwart haar en een piepklein wipneusje. Hij woog 1175 gram en was meer dan 40 cm lang. Volgens de artsen was dat behoorlijk goed voor zijn aantal weken. Die nacht is mijn man bij mij op de Ic blijven slapen en de volgende dag mocht ik naar de kraamafdeling.Ik had nog steeds overal slangetjes en behoorlijk veel pijn,maar toen ik later op de dag weer morfine kreeg, heb ik die nacht goed geslapen. De volgende dag mocht ik de infusen allemaal uit en was ik voor het eerst een beetje helder. Andries mocht ook de hele dag bij mij op de kamer. Hij lag in zo'n glazen wiegje op een koeltafel. De verpleegkundigen waren allemaal geweldig, iedereen mocht de hele dag langskomen en er was de hele dag koffie en thee voor de visite aanwezig.
We hebben veel foto's gemaakt die dagen en ik heb Andries vaak even vast kunnen houden. Elke keer weer stond ik er versteld van hoe mooi 'ie was en hoe trots ik op 'm was. Want het blijft bijzonder om ineens je eigen kind te zien die uit jouw buik is gekomen, of zo'n kindje nu leeft of niet. Na vier dagen mocht ik al naar huis, want gelukkig knapte ik heel snel op. Dat was op dinsdag en op woensdag 8 mei zou Andries begraven worden. Die dag heeft Andries nog thuis gestaan. In een rieten mandje op een koeltafel. Ik ben heel blij dat hij toch ook nog thuis is geweest. De begrafenis was mooi, precies zoals we het wilden hebben. Met alleen naaste familie en een paar goede vrienden. De dominee heeft een paar woorden gesproken en een gedicht voorgelezen. Aan het eind hebben we geluisterd naar een prachtig lied met een tekst die helemaal op ons sloeg. (Het nummer 'Our Farewell" van Within Temptation) Daarna zijn we naar de begraafplaats gegaan. Mijn man heeft hem zelf op zijn grafje gezet en mijn broer en schoonvader hebben zijn mandje laten zakken. Dat was het moeilijkste moment uit mijn leven. Toen moest ik echt afscheid nemen van mijn allerliefste kleine mannetje. Toen was het echt voorbij,dan besef je dat je hem echt nooit meer kan zien en nooit meer vast kan houden. Je bent leeg, letterlijk en figuurlijk.

In het ziekenhuis zijn ze er niet achter gekomen wat nu de oorzaak is geweest van dat mijn placenta heeft losgelaten. Dat vind ik wel moeilijk; het is gebeurd maar heeft geen reden. Wat daarbij ook nog heel rottig is, is als je dit eenmaal hebt gehad en ze vinden geen oorzaak, dan heb je er bij een volgende zwangerschap een grotere kans op dat het weer gebeurd. Dat vind ik zeer beangstigend. Je kunt niks doen om het te voorkomen en als het eenmaal gebeurt dan kun je niks doen om het tegen te gaan. Maar ik probeer in gedachten te houden dat het natuurlijk een volgende keer ook goed kan gaan. Ik zal Andries nooit weer terug krijgen, maar ik blijf hopen dat ik ooit nog wel een keer een kindje in mijn armen kan sluiten. Maar Andries blijft mijn eerste zoon en hij zal altijd een heel speciaal plekje in mijn hart houden.


Hij is hier geweest en zal in mijn gedachten hier ook altijd blijven....

Jantine Land-van der Zee

 

Plaats reactie