Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Aro

Het verhaal van Aro

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Aro... juni 2000
Ons verhaal begint bij de zwangerschap van mijn zusje. Dat zal wel vreemd lijken maar hun eerste kindje is ook levenloos geboren.

Op dat moment was ik een paar maand zwanger van Aro. Je bent vreselijk verdrietig en kan je het niet voorstellen wat er met iemand gebeurd. Ik heb vreselijk gehuild en hem geknuffeld. Het was een jongetje en ze hebben hem Wouter genoemd.. Ze hebben hebben hem begraven. Eigenlijk hebben we van heel dichtbij meegemaakt wat je kan doen om afscheid te nemen van je baby. Onze zwangerschap beleefde we allebei heel erg intens alsof we van te voren wisten dat hij er alleen zou zijn tijdens de zwangerschap. De mensen om ons schreeuwden altijd dat dit ons niet zou en kon overkomen. Dat was te bizar. Telkens werdt mijn gevoel van angst groter dat ik toch afscheid moest nemen van mijn baby. Ik had een taaltje met hem. Als ik twee keer op mijn buik klopte dan reageerde hij met een schop. Anders niet. Wij gingen helemaal op in onze baby en staken alle energie erin om ook nu al contact te maken. Met 31 weken werd ik ongerust en mocht naar de Gyn. voor een echo. Ik nam mijn zusje mee om een sterk pleidooi te houden. Die man stond er niet voor open en vond de baby wel iets klein maar nergens om je zorgen over te maken mevrouwtje. En verder onderzoek, Waarom?????

Op een morgen kreeg ik steken in mijn rug het was op zaterdag 8 April 1995 en ik was 34 weken zwanger. Ik grapte naar Arjen dat het wel weeen leken maar gelukkig wist ik niet hoe ze voelde dus.... Wij vrolijk boodschappen doen en af en toe kreeg ik weer die steken. Ook nog onze droom wandelwagen gekocht die middag. Aan het eind van de dag kwam mijn zusje langs die het niet vertrouwde. Ik wimpelde alles weg. Tuurlijk voelde ik mijn baby minder maar dat hoort volgens de boeken dus. Onze verloskundige O. was ook een vriendin. Die heeft ze gebeld en zo kwam zij onder het mom van ik heb nog pinda's voor de papegaaien bij ons aan. Ze kreeg me mee naar veel aandringen om even het hartje te luisteren. Je begrijpt dat onze wereld (ook die van haar) instortte. Hals over kop zijn we naar het ziekenhuis gereden met de gierende hoop dat het niet zo kan zijn en dat stomme stemmetje dat zegt, zie je wel, zie je wel. In het ziekenhuis had de gyn. dienst die mij toen ook naar huis stuurde. Hij moest ons ook nog even de hamerslag geven dat ons ventje echt dood was. Ik had het even snel gezien op de echo als hij. Je bent verdoofd, de wereld draait door maar ik deed niet meer mee. Ik stond achter de glazen wand en kon er niet meer bij komen. Ze vertelde mij doodleuk dat wat ik voelde weeen waren en dat de baby al langer dood was dan ik dacht. Dat kan je er ook nog wel even bij hebben. Dat was klap twee. Ik bleek al 3 centimeter ontsluiting te heben. Toen ik vroeg of ik thuis mocht bevallen dachten ze echt dat ik gestoord was. Ik wilde graag mijn kindje thuis krijgen ook al was hij dood. Nog steeds ben ik dat van mening. Het ergste was nog om het mijn moeder te vertellen dat haar tweede kleinkind binnen het jaar was overleden. Weer thuisgekomen ben ik me gaan voorbereiden. Tas klaarmaken en douchen. Ondertussen kwamen alle opa's en oma's. Arjen liet vol trots de wandelwagen zien die we net gekocht hadden die middag. En bij mij waren de weeen goed begonnen. De verloskundige O. had geen dienst die nacht maar vroeg of ze er bij mocht zijn en vonden we prima.

Om een uur of een zijn we naar het ziekenhuis vertrokken omdat ik het niet meer had van de onrust en weeen. Mijn moeder ging mee maar zou niet in de verloskamer zijn. Aangekomen ging alles heel snel. De broeder was fantastisch, hij liep maar te moederen over me en kwam met van alles aan sjouwen om het me confortabel te maken en de twee verloskundigen deden ook vreselijk hun best. Op het laatste wist ik het niet meer en begon te hyperventileren, en teken voor hun om medicatie toe te dienen. Achteraf jammer want het ging pas werken toen ik mocht persen en dus de ergste pijn al weer weg was. Vlak daarop werd Aro naar drie persween geboren in een oorverdovende stilte. Tot het einde toe hebben we (Arjen, verloskundige O. en ik en mijn moeder) gehoopt tegen beter weten in dat hij niet dood was. Het was een bevalling volgens het boekje en had 9 uur geduurd. Mijn moeder was toch meegelootst de kamer in en heeft alles meegemaakt. Alleen de gyn. kwam pas toen alles achter de rug was. De beide verloskundigen waren beide laiend van woede want hij was op tijd gebeld. Dus dat was ruzie in de gang. Hij zei niets, kwam binnen en ik kreeg een aai over mijn bol. Hij keek een seconde naar mijn prachtige baby en rende bijna de verloskamer uit. Wij daarintegen waren heel erg blij met onze zoon die we Aro noemde. Op een van de foto's straalt het geluk van ons af. Ik was helemaal haai van de pijnbestrijding en zakte steeds in slaap. Ze vroegen of ik hem wilde aankleden maar was zo ver weg dat dat niet lukte en ik vroeg of mijn moeder dat wilde doen. Zij heeft hem gewassen en aangekleed. Daar is een hele reeks foto's van gemaakt. Daarna kwamen we op het (wat we later hoorden dodekamertje) kamertje met Aro in een wiegje. Hij ging heel snel achteruit, te snel voor mij om aan te zien. Ik wilde gauw naar huis en nam afscheid van hem en liet hem daar achter. Nog steeds doet me dat het meeste pijn. Ik kon hem op deze manier niet mee naar huis nemen, hij had thuis geboren moeten worden, dood of levend, maar niet op deze manier. Ik rende bijna het ziekenhuis uit met het gevoel dat Aro bij me was en dat zijn lichaampje daar lag dat zo snel verging. We hebben thuis de begravenis ondernemer gebeld die had Aro al bezocht in het ziekenhuis en hij nam die dag Aro nog mee naar hun plaats.

We zochten kaartjes uit en regelden de begravenis. Helaas wisten we wat we wel en niet wilde door Wouter zijn dood. We wilde een houten kistje en gewoon in de aula verzamelen in besloten kring. Heel sober alles. Ik ga er van uit dat een baby een volwassen ziel heeft en dus hoefde die tierelantijntjes van mij niet. Op de kaartjes schreven we: helaas mocht ons zoontje Aro niet bij ons zijn. Helaas dat was nog een discussie punt want dat wilde men eigenlijk niet zo neer zetten. Maar wij stonden erop. Onderaan een regeltje met dat als ze ons wilde bezoeken dat ze dan gerust contact konden opnemen met ons. Op het grafje lagen dennetakken zodat het gat niet zo groot leek in verhouding met zo'n klein kistje. Dat was op eigen risico want het kistje kon gaan kantelen enzevoorts. We hebben er toch voor gekozen. Op dinsdag wilde ik hem ineens wel weer zien. Maar het kon niet meer hij was al zover achteruit gegaan dat het voor ons een horror herinnering zou blijven. Ik was even uit het veld geslagen maar achteraf ben ik blij dat deze meneer zo eerlijk was. We kochten een cd met een nummer die populair was en bij deze situatie hoorde en draaide die grijs en huilde onze harten uit ons lijf. We waren zo intens verdrietig. Onze bloemist die mocht zelf een kransje maken, we wisten dat hij er iets moois van zou maken. Hij koos onze bruilofsbloemen. Het was heel eenvoudig maar prachtig. De kaartjes en telefoontjes druppelen binnen. Dan is het uur van de waarheid aangebroken. Op een prachtige woensdag morgen word Aro naar zijn laatste rustplaats gebracht. Tegenover zijn neefje. Dit mocht eerst niet want de rij moest aangesloten worden. Onze begravenisondernemer heeft hemel een aarde bewogen en toen mochten wij Aro in het midden van de rij begraven tegenover Wouter. Toen kwam de vraag wie het kistje ging dragen. Arjen kon/wilde het niet en een ander mocht het niet. Ik heb het zelf gedaan. Het was een heel eind maar het moest gedaan worden door een van ons. Ik heb het volgehouden maar heb dagen spierpijn gehad. Op het moment dat het kistje door de takken zakte zei Arjen, dag knul. Opnieuw brak mijn hart. Nog steeds als ik er aan denk. Ik voelde me een wild dier dat op de vlakte naar zijn kind brult en er komt geen antwoord. Ik schreeuwde van binnen om mijn kind maar verstandelijk wist ik beter. Het steentje en de dekplaat heb ik zelf ontworpen. Er is een hart uitgezaagd in de hoek waar plantjes in staan. Ook dat was eigen risico want eigenlijk kon het niet ivm breken van de plaat. Zijn engel heeft ervoor gezorgt dat het in een keer goed ging. Engelen, daar ben ik in gaan geloven. Ik heb te veel "toevalligheden" tegengekomen. Ik moest proberen onder de mensen te komen maar ik snapte niet waarom. Mijn zin van bestaan was weg. Alles deed me pijn. Huilend op de fiets omdat ik uit de winkel was gerend vanwege babyverhalen, moeders etc. Alles is te confronterend, mensen doen je zoveel pijn in hun troosten of onwetendheid. Na zes weken hebben we een nagesprek met de gyn. Ik zat zo vol woede dat ik hem alleen vol gif en woede heb zitten aankijken. Een gesprek was niet mogelijk want anders had ik hem over de tafel getrokken. Hij vertelde en ik dacht alleen, KLOOTZAK had naar me geluisterd dan had ik mijn baby nu nog. De placenta was voor twee derde afgestorven door bloedstolseltjes en dat was de doodsoorzaak. Daarom was het een klein kindje. Mijn volgende zwangerschap moest ik kinderaspirientjes slikken en onder controle blijven van het ziekenhuis. Of ik nog wel het vertrouwen had om bij hem te blijven en anders snapte hij volkomen dat ik naar een collega wilde.

Binnen drie maand was ik weer zwanger en ben naar zijn collega gegaan. Naar een emotioneel zeer zware zwangerschap en bevalling werd onze Dean meer dood dan levend geboren. Hij leek als twee druppels water op zijn broer. Gelukkig heeft de verloskundige O. direct ingegrepen en heeft hij het gered door reanimatie en beademing. De oude gyn. feliciteerde ons drie keer, hij wist precies wie we waren. Men is er toen achter gekomen dat mijn bloed onder invloed van zwangerschapshormonen te snel stolt dus zal ik altijd een medische indicatie hebben. Weer een jaar later is in het buitenland onze Iris geboren. Weer stond de ok klaar voor een spoedkeizersnee. Maar de bevalling duurde maar anderhalf uur en ik heb geen pijn gehad. Dat terwijl ik geen pijnbestrijding kreeg. De co-arts werkte daar al 5 jaar en had nog nooit zo'n natuurlijke,snelle, pijnloze bevalling meegemaaktzei hij, hij stond zijn ogen uit zijn hoofd te kijken. Ik heb de bevalling gedaan met behulp van de Engelen en ze hebben me geholpen. Ze werd huilend geboren en keek me meteen aan alsof ze zei, het is goed zo. Zij heeft een heleboel goed gemaakt en was de afsluiter in de rij. We hebben beide staan janken van geluk en opluchting. Maar men begrijpt misschien voor ons nooit meer. Ik heb geprobeert om te werken maar dat is nooit meer gelukt. Momenteel werk in parttime omdat ik nu ook ze zorg heb voor de kids. Hoe langer het geleden raakt hoe meer ik mijn kind mis en hoe meer ik aan hem denk. Hoe meer ik mensen uit mijn omgeving duidelijk probeer te maken dat dood NOOIT vergeten betekend. Het heeft mij getekend voor mijn leven. Ik ben iemand anders geworden. Verdriet word niet minder, het word anders. Gelukkig kan ik bij Lieve Engeltjes mijn gevoelens kwijt. Ik wil er nog wat aan toevoegen en dat is dat ik een jaar geleden via, via een interview met die gyn. heb gekregen. Daar beschreef hij in dat hij een heel moeilijk punt bereikt had in zijn leven en dat hij toen eigenlijk zijn werk niet meer kon doen. Hij beschreef een bevalling van een doodgeboren kindje in dezelfde periode als die van ons en schreef dat hij toen zo in paniek geraakt was.

Ik heb besloten hem een brief te schrijven en daarin uit te leggen wat ik toen voelde en dat ik er nu anders over denk naar het lezen van zijn interview. Hij hoefde niet te reageren maar voor mij was het belangrijk omdat ik zo iets kon afsluiten. Hij belde me twee dagen later. Hij had mijn telefoonnummer opgezocht en wilde ons spreken. We hebben elkaar vluchtig gezien. Hij wist tot in de details nog wat er die nacht is gebeurd en had het er moeilijk mee zo te zien. Daarna hebben we elkaar helaas niet gesproken, hij wilde nog contact opnemen voor een gesprek dat wij prima vonden. Voor mij is het afgesloten ik ben niet meer woedend op hem, het heeft een plekje.

Herma, mamma van 1 Engeltje, Aro (95), 2 Bengeltjes, Dean (96), Iris (97)

Plaats reactie