Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Bianca

Het verhaal van Bianca

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
vlinderverhalen
20060330_bianca_002.jpg
  • Vorige
  • 1 of 2
  • Volgende

"SAMEN STAAN WE STERK!"

André en ik zijn bij elkaar vanaf 1996. Na veel mee te hebben gemaakt in de relatie wonen we inmiddels al een aardig tijdje samen. Omdat we samen sterk staan besluiten mijn lieverd en ik om voor een nieuwe toekomst te gaan, voor ons samen. We stoppen met de pil en willen graag onze kinderwens vervuld zien...
Ik begin met het slikken van foliumzuur en ga me te verdiepen in zwanger worden. In 2003 zijn we getrouwd. Onze relatie is stabiel en ook financieel en qua woonruimte is alles op orde. Ons kinderwens sluimert door. We zijn er weinig mee bezig, maar toch begint het nu maandelijks wat te kriebelen. Elke maand zijn we een klein beetje treurig als toch de menstruatie doorzet. In 2003 verhuizen we. Zo wonen we dichterbij mijn familie, het werk onze vrienden en de clubs. Ook dichterbij mijn nichtje, het meiske waar ik vol liefde op pas en reuzetrots op ben.

Augustus 2004: De kinderwens is nog altijd niet vervult. Het duurt lang, steeds meer frustraties en teleurstellingen. We houden ons steeds meer bezig met zwanger raken. Houden mijn temperatuur bij, noteren het in een agenda en rekenen toch wel ietwat de dagen van vruchtbaarheid uit. Op de site van Kindje op Komst worden veel vragen beantwoord. André en ik hebben er toch wel wat aan. We trekken de stoute schoenen aan en maken een afspraak bij onze huisarts. Een nieuwe huisarts, hoe zal hij zijn? Wat gebeurt er als je in deze wereld, waarin je graag zwanger wilt raken en het niet lukt, verdere stappen gaat ondernemen? Diezelfde week heb ik ‘s avonds veel pijn. Op dat moment, André ligt al op bed, ben ik in gesprek met iemand op Kindje op Komst. Overtijd en dan deze pijn, het erge bloedverlies, het lijkt wel of ik weeën heb. Af en toe komt er een kramp en moet ik gewoon even lopen en het licht wegdrukken. Ik sluit de computer af, neem een kruik en ga naar de douche. Ik loop heel de nacht zo rond, maar André wekken of een dokter bellen durf ik niet... ‘s Maandags bel ik de huisarts. Helemaal ontreddert, totaal in paniek, vol verdriet huilend en trillend... "Mag ik alsjeblieft langskomen?"
Na een kort gesprekje met de assistente kom ik een half uur erna bij die "vreemde" huisarts. Na mijn verhaal over wat me zaterdagnacht was overkomen en uitleg over het verlies van dat kleine "grauwe" bolletje, het staartje, het vele bloed en de stolsels, bevestigt de huisarts mijn gevoel van het hebben van een miskraam... Na te gaan aan de grootte en mijn verhaal over de vorige menstruatie zegt de huisarts dat het vruchtje waarschijnlijk al 8 weken moet zijn geweest, maar 100% zeker is het niet. Een miskraam is zeker weten aan de orde geweest. De huisarts blijkt een schat, een lieve zorgzame en rustige man.

Ik ben gelijk van de huisarts af naar André gefietst, ik was zo verdrietig. Heb hem verteld dat mijn gevoel van de miskraam juist was. Ik zag André wit wegtrekken en huilen. We wilden al zo lang, zo graag. En ook al wisten we niet dat ik zwanger was, toch komt dit hard aan. Na een gesprek met André's baas over wat er gebeurd was en waarom we zo’n verdriet hadden, mocht André met mij mee. Bij mijn zus vertellen we ook haar wat ons is overkomen. En eigenlijk komt dan pas het besef...Wat zijn we goed opgevangen in de dagen die volgden door onze vrienden, de buren en natuurlijk familie. Maar ook krijgen we reacties als: "Ach, je bent nog jong genoeg.", "Alle kansen zijn er nog voor jullie." of zelfs "Het was nog niks." en "Je had er toch geen band mee.". Lekkere clichés waar we totaal geen behoefte aan hadden. Wat we niet wilden horen... Maar goed, we hadden voldoende steun en liefde om ons heen en dat was wat we aannamen en ook nodig hadden. Ik blijf na de miskraam erg ziek, duizelig hartkloppingen, tintelingen in de benen en hoofdpijn. Iedereen spreekt van stress, immers je lichaam heeft nogal wat te verduren gehad. Ik besluit weer naar de huisarts te gaan die me een bloedcontrole laat doen. Daaruit blijkt een fikse bloedarmoede en een licht B12 tekort. (B12 is een vitamine die rode bloedcellen aanmaakt die er voor moeten zorgen dat het zuurstoftransport in je lichaam geregeld wordt) Vandaar mijn symptomen. Ik blijk niet gek, gestresst of wat dan ook! Ik krijg tijdelijk injecties waardoor ik me iets beter voel en ik moet staaltabletten nemen. Samen pikken André en ik de draad weer op en het opnieuw zwanger willen raken gaat door. Onze wens is sterk en elke maand is de teleurstelling groot. André en ik zijn er voor elkaar, maar hebben ook zo de perikelen die zoiets intens en zoiets verdrietigs met zich meebrengen. Hoe men het ook bekijkt, je hebt samen verlies geleden en daarnaast blijft geluk vooralsnog uit als het gaat om je grootste wens.

In december krijg ik weer dezelfde soort klachten als eerder. Ik vertrouw het niet en ga weer naar de huisarts. Hij wil een hartfilmpje laten maken en een inspanningstest laten doen in verband met de druk die ik op mijn borst heb, de duizelingen en de hoge bloeddruk. Gezien het feit da het B12 tekort is aangevuld zou er iets anders aan de hand kunnen zijn. Hij vult de formulieren voor het ziekenhuis in en vraagt of ik zwanger ben. Ik zeg van niet, maar dat mijn menstruatie wel moet komen. Ik moet ook bloed laten prikken. We spreken af dat als ik binnen 2 dagen niet ongesteld ben ik mag testen. Bij een positieve zwangerschapstest komen de overige onderzoeken te vervallen. André en ik gaan ‘s middags een zwangerschapstest kopen. We maken er meteen maar een gezellige middag van. Na bij alle drogisten langs te zijn geweest, om te zien welke testen er zijn en wat ze kosten, nemen we de normale van de TP tevens de goedkoopste... Trots, met een heerlijk gevoel en een tikkeltje emotioneel om ons eerste echte gekochte test, lopen we het winkelcentrum uit en rijden we naar huis. Stil... net alsof er niks aan de hand is... Dinsdagavond 14 december: André en ik zetten in de douche een bakje klaar, de test er naast en de bijsluiter open, om er even een kleine blik op te werpen en vervolgens verdwaasd en met een raar gevoel naar bed te gaan. André en ik zijn nerveus. Ik heb kriebels in mijn buik en hoofdpijn van de spanning, daardoor slaap ik moeizaam en onrustig in.

De volgende ochtend: Het is 6.30 uur op de klok, ik wordt wakker. Na een korte nacht en slecht geslapen te hebben merk ik dat ik moet plassen... en nodig ook! Verdorie, roep ik uit, ik moet plassen! Alhoewel we de wekker om 7.00 uur hadden staan, wek ik André. Hij moet immers gewoon werken straks. Maar goed, ik moet nu echt nodig, dus dan maar iets eerder wakker. André is duf, heeft ook slecht geslapen en zit net als ik in spanning. Zou het nu dan toch???
In de douche lezen we de bijsluiter, of eigenlijk André. Ik sta te beven op mijn benen en hoor in de stilte van de vroege ochtend het klapperen van mijn tanden! Oké, plassen in het bakje (stap 1), stickje 20 seconden in de urine (stap 2) en dan eruit, dopje erop, naar beneden houden en wachten... wachten... en nog eens wachten (stap 3). Spannend hoor, André kijkt op zijn horloge en volgt elke seconde die de wijzer aflegt. 60 seconden lang... spanning en OOOOOOhhhhh ja hoor!!! POSITIEF! Een licht streepje maar toch... Ik blijk zwanger te zijn!!! Heb ik altijd gedacht te gaan juichen, springen en André te zoenen bij een positieve test! Niets van dat alles. Stijf van verbazing, perplex van de positieve uitslag en erg verbaasd gaan we ons bed weer in, de test mee in mijn handen. Stel je voor dat het streepje er misschien vanaf zou vallen of zo hihihi. Wat een geluk, wat fijn, helemaal door het dolle heen. Wat moeten we nu? Afwachten? Of moeten we het juist iedereen vertellen? We weten het niet. Ik ren naar de computerkamer, kan het niet laten... De eersten die van mijn zwangerschap afweten zijn mijn online vriendinnen van Kindje op Komst. Snel nog even terug het bedje in. Na nog een paar minuutjes zo samen te liggen gaan we ons bed uit. André gaat gewoon naar het werk en ik besluit de huisarts op de hoogte te brengen. Heel gek deze dag, maar ook zo gewoontjes... voor de buitenwereld dan.
Natuurlijk vertel ik het aan mijn zus. Voor de rest houden we het nog even stil, eerst de echo afwachten.

9.40 uur: Ik ga bij mijn zus op de koffie. Ons kleine meiske is er ook natuurlijk. Als mama voor de koffie zorgt fluister ik haar in de oortjes van de baby in mijn buik en het "geheimpje" dat ze mama mag vertellen. Als mijn zus bij de tafel komt fluistert ze "Bianca heeft een geheimpjeee…". Ik kan het niet laten om er achteraan te roepen "Ik ben zwanger!". De eerste keer dat ik het uitspreek. Blij maar emotioneel. Mijn zus feliciteert me en is ontzettend blij voor ons. Tranen in onze ogen.Trots en blij, gelukkig en angstig tegelijk. Ik ben trots op het kleine meiske, dat ze het zo lief zei... Geweldig! ‘s Avonds vertellen André en ik het op dezelfde wijze aan onze zwager... De uitslag van het bloed blijkt overigens goed, opluchting dus.

De dagen gaan verder. Ik eet gezond, voel me goed, neem mijn foliumzuur en vitamines. Ik heb wel veel migraineaanvallen en ben daardoor soms een aantal dagen uit mijn hum. Buiten dat voel ik me verder oké. Natuurlijk ben ik veel op het forum van KOK te vinden. Ik deel er veel lief en leed, geluk en verdriet, en verdorie, wat staat dat dicht bij elkaar en wat komt dat nare toch vaak voor. Een miskraam, een missed abortion,.. Ik wil iedereen wel vasthouden, vertellen dat ik ze begrijp en ze sterkte wensen...
Ik ben blij dat mijn zus op de hoogte is, want zo kan ik gewoon praten over mijn gevoelens, als we winkelen gewoon kleertjes kijken, knuffels voelen en ruiken en samen fantaseren... Ook André heeft dit wel wat. Kopen doen we nog niet, want we willen echt iets meer zekerheid. Binnenkort hebben we de echo en daar leven we echt naar toe. Daarna kunnen we iedereen vertellen van ons geluk en kunnen ze delen in onze zwangerschap. André geeft aan angstig te zijn.. stel dat het mis gaat? Stel dat het weer zo zal zijn? We spreken af dat als er iets is, ik het hem echt vertel en we samen er gewoon voor gaan. Ik lees veel tijdschriften en folders. André en ik kijken samen in namenboekjes en de leuke namen schrijven we op. We halen de dozen met babyspullen van zolder, die ik samen met mijn zus bekijk, spullen van haar kleine meid die al weer zo groot is. Erg leuk om te zien en te fantaseren, maar ook mooi om terug te denken aan toen de kleine van hun baby was. 20 december 2004: Afspraak bij de huisarts. Ik ben vrolijk en voel me goed. Vertel wel van de erge migraineaanvallen die ik heb, vragen gesteld en hij heeft wat informatie gegeven. Het is een fijn gesprek. Thuis bel ik het AZG in Groningen. Ik geef alle informatie door aan de gynaecoloog over de miskraam eerder, de B12 en de migraine, en mag dan op 18 januari al komen. Heel snel al, dus: Joepieeeeeeee! Misschien krijg ik een echo, de kans dat ik een hartje erop hoor is klein, maar ik ben blij dat ik al zo snel mag komen. André vraagt voor deze datum vrij.

Januari: We weten nu dat we in het ziekenhuis willen bevallen en dat ons kleintje een Winnie the Pooh kamer krijgt... Broeken en bh's zitten iets strakker. Ik voel me goed, het enige erge wat ik blijf houden is mijn migraine. Maar ik blijf het gevoel hebben het voor een goed doel te doen... We leven samen toe naar het eerste VK-bezoek. Wat een spanning zeg! Of het wel goed is, krijgen we een echo, zien we "ons kleintje" en klopt het hartje...
 

Plaats reactie