Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Bianca (deel 2)

Het verhaal van Bianca (deel 2)

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Vlinderverhalen
Vlinderverhalen
  • Vorige
  • 1 of 2
  • Volgende

"SAMEN STAAN WE STERK!"

 

18 januari: Eindelijk is het de dag...Ons bezoek aan de verloskundige. Om 13.30 uur melden we ons, ook ons nichtje is mee. Na een paar lange minuten worden we opgeroepen om naar de echokamer te komen en op een bed plaats te nemen, André er naast. Ons nichtje bij hem op schoot. Hij houdt mijn hand vast, knipoogt, en heel gespannen laten we het maar gebeuren. Het lijkt ontiegelijk lang te duren, maar in werkelijkheid zal het misschien een minuut of 2 hebben geduurd. Het schermpje gaat aan, ik krijg gel op mijn buik... Spanning, oh het lijkt wel alsof mijn hart elk moment eruit kan springen. Op het schermpje verschijnt iets, iets dat we nooit eerder zagen maar oh zo dondersgoed begrepen. Een heel klein ieniminimensje met een krachtig kloppend hartje!!! Wat voelen Dré en ik ons gelukkig en ik kan het niet laten om in tranen uit te barsten, van geluk... Oh wat voel ik me heerlijk!

Weer een nieuwtje om mee te delen in ons dagboekje dat ik vanaf dag 1 bijhield. André's ogen straalden, ook hij was blij met dit kleintje dat zo goed zijn best deed. Met het allermooiste afbeeldinkje ooit gezien, gingen we naar huis. Nooit eerder zo blij geweest. Ons kleintje, 2,2 cm groot, een kloppend hartje en 9 weekjes en 2 daagjes oud. De verloskundige vertelt ons de 23e augustus uitgerekend te zijn. Opluchting, vreugde en emoties van geluk, moest ik toch even huilen. Gelukkig alles zag er goed uit. Thuis hebben we de echo gescand en op het forum van KOK geplaatst. We hebben hem mooi geplastificeerd om nooit kapot te kunnen gaan. Dierbaar pronkte de echo op dat moment op de kast in de woonkamer. We bezoeken natuurlijk al onze vrienden, familie en kennissen om ze op de hoogte te brengen. We namen de echo mee en iedereen mocht "ons kleintje" zien. We waren zoooo trots, niet te beschrijven ons gevoel. Van mijn zus kregen we een cadeau, een wipstoeltje, voor "ons kleintje". Geweldig leuk zeg, het begint allemaal echt te worden nu... Ook krijgen we felicitatiekaarten en gelukwensen... Iedereen weet inmiddels van onze zwangerschap. Voor het dagboek dat we bijhouden maakt André weer een foto van mijn buik. Elke maand 1, om te bewaren en om het verschil te zien. Een kopie van de echo zou er ook in komen. Zo werd het een mooi dagboekje...

Ik regelde kraamzorg en zwangerschapsgym. Wist ik veel dat dat nog lang niet hoefde. Dré en ik waren helemaal in de wolken en we hadden stiekem een album voor foto’s en een knuffeltje gekocht. Het was laat in januari toen mijn gevoel zei dat er iets niet klopte, dat mijn kindje niet leefde of althans dat het niet oké was. Omdat ik mijn gevoel niet uit durfde te spreken en al helemaal niet durfde vast te leggen in mijn dagboek, schreef ik het apart op een los papiertje dat ik ver weg stopte; eigenlijk met de hoop dat wat daarop stond niet zou kloppen. Mijn nichtje beseft ook terdege dat er wat gaande is in mijn buik. Ze zegt "Ik doe voorzichtig hoor, maak de baby niet stuk!". En ze vraagt regelmatig "Is de baby al groot?” of “Heeft de baby al armen?". Ze is er mee bezig en maakt op 3-jarige leeftijd zelfs een tekening. Een tekening, zo vertelt ze, waar ik op sta met de baby in de buik en ernaast staat André die me een kus geeft. Deze tekening is gemaakt op 7 februari, 1 dag voor de echo... 

08 februari: Vandaag is de echo. Ze doen een nekplooimeting, waarvoor we in aanmerking komen, in verband met Downsyndroom en hartafwijkingen in de familie. André kan helaas niet mee, maar mijn beide zussen en nichtje zijn bij me. Ik ben blij dat ik niet alleen hoef met in mijn achter hoofd nog steeds het sterke gevoel... Sinds 2 weken is ook mijn migraine als sneeuw voor de zon verdwenen. We gaan even de stad in, shoppen... Mijn zus wil iets voor ons kopen en ik zeg nog "Doe maar niet, want stel dat het niet goed is.". Maar ze geeft me toch het cadeau.


In het ziekenhuis hoeven we niet lang te wachten voor we naar de echokamer mogen. Eén zus en Wendy zijn mee naar binnen, mijn andere zus blijft liever in de wachtkamer. Op het moment dat het beeldscherm aangaat zeg ik tegen de echoscopiste "Ik kijk niet, ik weet het al…" en draai mijn gezicht zijwaarts. Zodra ze de echo aanzet zie ik haar gezicht en dat van mijn zus vertrekken... Mijn zus in de wachtkamer hoort een ijzige schreeuw vanuit de echokamer... Ik wist het en had gelijk,mijn gevoel is bewaarheid, bevestigd. Moedergevoelens, zo heb ik het genoemd. Dat moet het geweest zijn, al zo snel voelen en weten dat je kindje niet meer leeft... Ik ben ontroostbaar, zak ineen op de grond en mijn zus neemt Wendy mee naar de wachtkamer. Ik blijf achter en heel even denk ik “Dit red ik noooooooooooit.” Maar al snel was mijn zus er weer, om me te troosten, vast te nemen, en even later is er hulp om me op te vangen. Ik praat met een ZKH-psych om me bij mijn positieven te krijgen en rustig te worden. Ik blijf huilen en roepen “Ik wist het, ik wist het.” en even later... “Hoe vertel ik dit mijn maatje, hoe moet ik dit Andre zeggen...”.

We besluiten André niet te bellen en te laten komen. Het is bijna 5 uur inmiddels en spitstijd in Groningen... Hem nu te laten rijden, wetende dat er iets niet goed is, is niet juist! Sterker nog, gevaarlijk hem zo te laten komen. Plus de gedachte in mijn achterhoofd "Dit was zijn grootste angst, een telefoontje van mij op het werk...” Totaal verslagen en vol verdriet gaan we op weg naar huis. Mijn nichtje blijft zeggen “Tante Bianca, wat is er nou?” Dat kind begrijpt zo goed wat er was en zei “Is de baby ziek?” En ze geeft een handkus vanuit achter de auto... De rit duurt eindeloos lang. Ik heb al 100 keer in mijn hoofd geoefend hoe ik mijn maatje dit zou zeggen, welke woorden ik zou gebruiken... Thuis aangekomen wacht ik op André en op dat moment hoeven we, buiten dat we elkaar aankijken, geen woord te zeggen... Hij snapt het… hij voelt het... en weet het. Ik heb toen van heel ver weg mijn brief erbij genomen. André zegt niks en dat hoeft ook niet, we snappen elkaar....

De brief; geschreven bij mijn vermoeden op 26 januari 2005

Lief kleintje,
Ik schrijf het maar even apart van mijn dagboek op, want het is een gevoel, waarvan ik hoop dat het niet klopt. Stel dat het wel zo is, dan is het zo geweest als bewijs dat ik nu al zorgen om je had, een natuurlijk instinct, moedergevoel??? Geen idee,maar is alles wat nu al te maken heeft met het houden van jou.
Vandaag zou ik 10 weken en 4 dagen zwanger zijn Met 9 weken en 3 dagen hadden we de echo van je. Volgens de termijnecho precies 9 weekjes en de berekening 2,2 cm klein. Mijn gevoel, vanaf de eerste keer bij Men R (huisarts) zegt me dat het niet goed is. De groei, de aanleg, of wat dan ook. We zagen je hartje zo krachtig kloppen als maar kon. Wat waren we blij, het bewijs dat jij leeft en volgens onze berekeningen op groei zou kloppen. Wij dachten immers van niet. En toch ben ik onzeker, niet opgelucht. Lees ik boeken, bladen, internet dan zou een vruchtje van 9 weekjes al 3 cm kunnen zijn en dat scheelt veel bij jou kleintje: ,0,8 mm. Dat maakt me zorgelijk, de vraag of de groei goed is.Afgelopen nacht verdriet, angst, maar André kon me niet stillen, zei “Daar moet je gewoon geen zorgen om maken, als het niet goed is zouden ze dat in het UMCG zeggen.”
Dat hielp me niet natuurlijk. Ik heb me uit zijn armen gerukt, de angst en verdriet alleen oplossend, huilend. Ik wou anders horen, maar weet dat ik van een man zoiets niet mag verwachten.

Morgen bel ik AZG om te informeren naar de trippletest en dan vraag ik na over jouw groei. Misschien kunnen ze me geruststellen, want over 5 weken hoef ik er pas weer heen. En dan geen echo, misschien het hartje horen, jouw hartje, jouw leven. Hopelijk horen we dat.Ik schrijf dit, omdat als ik mijn gevoel uit, een vreemd figuur sla misschien. Maar stel dat ik gelijk heb, dan is het werkelijk het hechte gevoel geweest wat nu al tussen jou en mij is.

"Lief kleintje, slaap maar. Als vechten niet meer wil hoeft het niet, die keus mag jij maken. Als het te zwaar wordt hoef je niet voor ons te lijden." We zullen zien wat onze toekomst brengt. Voorlopig moet ik geloven en vertrouwen dat het je goed gaat, je groeit en leeft binnen in me…

Succes verder kleintje, doe je best en zorg dat je groeit en ontwikkelt en over 7,5 maandjes bij ons bent.
Liefs van mij -xxxx-
 

Plaats reactie