Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Bianca (deel 3)

Het verhaal van Bianca (deel 3)

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
Vlinderverhalen
Vlinderverhalen
  • Vorige
  • 1 of 2
  • Volgende

"SAMEN STAAN WE STERK!"

Ons kleintje is na bijna 10 week gestorven.

Terugkijkend op de weken voor dit, blijkt dat het moment dat ik de brief met mijn vermoedens schreef, precies het moment is geweest dat ons kleintje niet meer leefde, de beslissing had genomen die voor ons te zwaar zou zijn... Vanaf hier stopt mijn dagboek... Er staat nog 8 februari, maar geen woord meer op papier... Dan begint het wachten, wanneer komt "ons kleintje"? Ik wil graag dat mijn lichaam het zelf doet, de uitdrijving, dat moet gewoon, het moet toch sterk zijn dit te kunnen?
Ik doe de uitdrijving zelf thuis in het bijzijn van een arts en André. Ons kleintje wordt door de arts met alle zorgvuldigheid en liefde in een kommetje met water gelegd. Een scheutje alcohol toevoegend, waar we om lachen, heel gek. Daar "zwemt" een compleet minimensje... Als de arts vertrekt staren we ernaar en we besluiten om morgen "ons kleintje" een mooi plekje te doen geven op de begraafplaats. Bij het urntje van mijn mams.

Een dag na dit pijnlijke en o zo trieste gebeuren wordt ik diep teleurgesteld door mijn lichaam. Ik bloed hevig en heb ernstig pijn en krampen. Met hoge snelheid word ik door de ambulance naar het AZG in Groningen gebracht waar ik met spoed gecuretteerd wordt, omdat ik een nabloeding heb. Na 2 dagen mag ik naar huis. André en ik maken samen een heel mooi doosje om daar "ons Kleintje" in te leggen. We nemen afscheid door het te begraven bij ons mams op het grafje. Zij zal waken over ons kleintje, het is goed zo. Een kaarsje in een urntje branden we, om vervolgens terug te keren naar huis... heel stilletjes verder. Alsof dat niet genoeg is en alsof we nu niet eens aan rust toe zouden zijn om alles te kunnen verwerken, wordt het echt dramatisch voor ons. Als ik ziek blijf en blijf vloeien gebeurt ons weer hetzelfde. Ik voel me in en in uitgeput, op en verdrietig. Ik wil rust, maar helaas moet ik weer naar het ziekenhuis en wordt ik NOGMAALS gecuretteerd. Een fikse baarmoederontsteking treft mij en maakt me ziek. Na 3 dagen infuus lijkt het eindelijk alsof er een eind komt aan dit drama, alsof zwanger zijn voorbij is. Voor nu althans... De tijd na de missed abortion...

Eindelijk was ik af van het hoofdstukje zwanger zijn en miskraam. Lichamelijk gezien dan, want geestelijk was ik best wel verdrietig. Ik kon gelukkig goed praten met de mensen om me heen en natuurlijk op Kindje op Komst. Wat was het fijn dat ik daar weer terecht kon, praten over mezelf, wat me was overkomen, andere meiden steunen van wie ik begreep hoe zij zich moesten voelen, omdat we helaas hetzelfde meemaakten, en gewoon weer verder gaan met het dagelijks leven, alles weer oppakken waar we waren gebleven van voor de zwangerschap.
Ook André knapte weer op. We praatten veel, maar hadden ook ons dipjes, de ups en downs... Maanden gingen verder.

Moeilijke maand...  Ik zou moeten lopen met een dikke buik. Dit is de tijd dat we ons kinderkamertje moeten aanschouwen, dat we de geboortekaartjes besteld moeten hebben.
De laatste maanden zijn sluimerend voorbij gegaan, langzaam, en toch is er in die korte tijd zo veel gebeurd... maar niks van al het bovengenoemde. 21 augustus 2005: Het is precies 1 jaar geleden, onze 1e miskraam. De miskraam die ik had zonder te weten zwanger te zijn, maar oh zo verdrietig, en oh zo een gewenst kindje, dat ons niet gegund mocht wezen. 22/23 augustus: Ik zou nu uitgerekend zijn van de 2e zwangerschap, van "ons kleintje". Af en toe heb ik het die dag moeilijk en dwaal ik af...Ik ben zoals altijd veel op het forum, dat blijft leuk, gezellig en prettig. Ik heb een geweldige buurvrouw die ook deze dag even langskomt. André en ik ontvangen een kaart van goede vrienden en natuurlijk komt mijn lieve zus, waar ik goed mee kan praten en mijn gevoelens bij geuit mogen worden, langs.
Het lijkt alsof André aan deze maand niks bijzonders vindt, alsof hij niet taalt naar wat voor maand dit is. Mannen zijn ook zo anders met zulke dingen. Maar ik heb dat wel degelijk, het had zo anders kunnen zijn, zo anders MOETEN zijn, en ik ben teleurgesteld. Wederom boos op mijn lichaam, mijn geest en het niet snappen van de natuur en al die dingen. Onmacht voelen... Dan komt plots mijn lieverd met het idee, net alsof het hem is ingegeven en hij straalt er bij... we kijken elkaar aan en net als ons vaker overkwam, snappen we precies wat de ander denkt. We stoppen met de pil, die ik tijdelijk weer nam om mijn lichaam en geest rust te geven, weg dat ding... wat een gevoel, heerlijk, en zo trots!!!

Het nieuwe jaar breekt aan 2006
Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe hoop. En hoop doet leven. Misschien hebben we dit jaar geluk? Mag nu eens onze wens vervuld worden, ons diepste verlangen overgaan in werkelijkheid, dat dromen waar worden?

Ik heb (vorig jaar weliswaar) een klein gedichtje geschreven, het is als volgt:

Onvervuld verlangen...

Als verdriet blijft hangen,
een diep onvervuld verlangen,

niet uitkomende wens
een groeiend wezentje, een kindje, zo intens,

lijkt zo gewoon, zo veel voor te komen,
maar bij ons blijft het bij dromen,

Gegund geweest, maar helaas ontnomen,
waarom blijft het toch bij dromen?

Vragen, verdriet, verlangen en zorgen,
speelt gisteren, vandaag en morgen,

wachten tot uiteindelijk mag
onze wens vervult die dag,

een groeiend wezentje, een kindje, zo intens,
dat niet bij dromen blijft, maar een vervulde wens!

Lieve mensen, André en ik blijven hopen dat ooit onze droom vervuld wordt. We gaan verder, met een lach en een traan, met vrienden en familie om ons heen, met ups en downs. Soms moeten we echt knokken voor elkaar en ons leventje, maar hoe het ook went of keert "SAMEN STAAN WE STERK!" en "SAMEN GAAN WE VERDER!!!"
 

Plaats reactie