Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Casper

Het verhaal van Casper

(1 stem, gemiddeld 4.00 van 5)

Het verhaal over onze zoon Casper, ons mannetje. Mijn zwangerschap was vanaf het begin voorbeeldig.

Ons verhaal begint donderdag 28 september, ik ben dan 35 weken zwanger. De verloskundige heeft twijfel over de ligging van de baby en stuurt ons door voor een echo naar het ziekenhuis. Hier blijkt dat Casper een keurige hoofdligging heeft, maar veel en veel te klein is voor zijn leeftijd. Tevens blijkt er nauwelijks vruchtwater aanwezig te zijn. Volgens de metingen van de gynaecoloog blijkt Casper circa 4 weken achter te zijn in zijn groei. De gynaecoloog stuurt ons naar huis met de mededeling: "Ik maak me ernstig zorgen en adviseer een uitgebreide echo te laten maken". Lichtelijk in paniek bellen we thuis de verloskundige op, om de boodschap door te geven. Zij gaat aan de slag en dezelfde middag kunnen we in het ziekenhuis terecht voor een uitgebreide echo. Hier wordt hetzelfde geconstateerd, echter alle functies die ze kunnen controleren blijken goed te zijn. Uit voorzorg moet ik wel blijven en lig diezelfde dag nog op de kraamafdeling.

Op zaterdag 30 september 2000 wordt besloten om de bevalling op woensdag 4 oktober in te leiden. Omdat er een kleine kans bestaat dat er met spoed een keizersnee moet worden uitgevoerd, krijg ik tijdens het bevallen niets te eten. Op vrijdag 6 oktober 2000 wordt uiteindelijk onze zoon Casper, via een keizersnee geboren. De keizersnee is uitgevoerd omdat de ontsluiting niet wilde vorderden en ik uitgeput was na drie nachten niet slapen en niet eten. Na 3 dagen weeën had ik nog maar 4 cm ontsluiting. Casper woog maar 1577 gram, maar had een prima start. Bij nader onderzoek blijkt dat de longen nog niet voldoende gerijpt zijn, maar met een beetje extra zuurstof gaat het prima. Zondagochtend krijgen wij de schrik van ons leven. Casper heeft een klaplong gekregen en vecht voor zijn leven. De verpleging doet er alles aan om hem er door heen te slepen en met succes. In een paar dagen herstelt Casper goed van de klaplong, zodat woensdag 11 oktober geen beademing of extra zuurstof meer nodig is. Iedereen haalt opgelucht adem. Wij, onze families maar ook de verpleging en artsen. Casper heeft het gered. 's Avonds worden wij opgeschrikt door een afschuwelijk telefoontje vanuit het ziekenhuis; "Het gaat niet goed met Casper, kunnen jullie komen". In een sneltrein vaart naar het ziekenhuis gereden, maar daar aangekomen was ons mannetje al overleden en lag na zijn lange gevecht met een tevreden en ontspannen gezichtje in de armen van de verpleegkundige. Maar ook al keek hij nog zo tevreden en ontspannen, onze wereld zakte onder onze voeten vandaan.

Totaal lam geslagen nemen wij hem over van de verpleegkundige en huilen, huilen om ons dappere ventje. Hij heeft zo gevochten maar kon het niet winnen. Wij worden met Casper naar een klein kamertje gebracht waar we rustig nog van onze knul kunnen genieten en onze familie kunnen bellen. Al onze ouders en broer zijn snel ter plekke en hebben ons vanaf dat moment gesteund. Samen hebben wij Casper gewassen, gewogen en aangekleed. Ondanks al ons verdriet, werden we rustig als we naar zijn snoetje keken. Hieruit straalde zo'n rust en ontspannenheid. Echt een blik van "het is goed zo". Voor ons was het direct heel duidelijk dat we Casper graag mee naar huis wilde nemen. Helaas was dit dezelfde avond niet mogelijk, in verband met onderzoek. De artsen maar ook wij wilde graag weten waaraan Casper was overleden, want niemand kon ons dat op dat moment vertellen, er waren geen aanwijzingen. Uit het onderzoek is naar voren gekomen dat Casper een longbloeding heeft gehad als gevolg van zijn vroeggeboorte, groeiachterstand, beginnende infectie, te weinig bloedplaatjes, een open ductus (buisje waarbij bij ongeboren baby's bloed door heen stroomt van het hart naar de longen) en een dosis pech.

De volgende dag is Casper in een klein rond biezen mandje bij ons thuis gekomen en hebben wij 's avonds hem zijn eigen kleertjes aangedaan en verzorgd. Overdag stond Casper in zijn mandje bij ons op bed, want ik moest nog veel rusten door de uitgevoerde keizersnee. Van 09.30 tot 23.30 uur hadden we bezoek van familie, vrienden en kennissen die Casper graag even wilde zien. En wij wilde hem graag laten zien, onze grote trots. Een pastoor, welke een goede bekende is van onze familie, heeft de kerkdienst geleid. De kerk zat trouwens stampvol. Ondanks dat we niet iedereen hebben gezien, heeft het ons erg veel goed gedaan, om zoveel mensen om ons heen te hebben. Onze ouders hadden 2 kleine kruisjes gekocht en deze al in de eerste dagen na zijn overlijden bij Casper op zijn trui gespeld. Tijdens de kerkdienst zijn deze kruisjes verhuisd van zijn truitje naar een ketting om onze nek. Zo dragen wij Casper altijd dicht bij ons. Aan Casper hebben wij onze vriendschapsringen mee gegeven, zodat hij ook iets van papa en mama bij zich heeft. Daarnaast hebben Casper zijn oma-oma's, opa's, oma's, oom en tante ook een kleinood aan hem meegegeven, in de vorm van briefjes, broches en een reisamulet. Aan het eind van de dienst zijn alle gasten naar buiten gegaan. Daarna hebben wij Casper voor de allerlaatste keer geknuffeld en afscheid van hem genomen, en hem op zijn buikje terug gelegd in zijn mandje, zo lag hij het liefst, waarna wij het het dekseltje hebben gesloten.

Henry en Jolanda Verschoor
 

Plaats reactie