Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Darryl

Het verhaal van Darryl

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ons verhaal begon reeds 5,5 jaar geleden, het lijkt zo lang en toch is het pas alsof het gisteren was dat onze Darryl (2de kindje) werd geboren.

Alles leek op een heel gewone zwangerschap en ik voelde me fantastisch. Ik had alleen wat schrik dat ook dit kindje zou worden geboren in stuitligging net als onze Brandon (1ste zoon). Toen ik op controle ging op 32 weken bleek er opeens iets mis en moest ik naar een universitair centrum voor verder onderzoek, daar kreeg ik te horen dat onze zoon niet levensvatbaar was. We wisten toen nog niet waarom want ik had zoveel leven in mijn buik dat het niet te geloven was. Later hoorden we dat hij niet zelfstandig zou kunnen ademen omdat zijn longen niet voldoende waren ontwikkeld. Hij zou hooguit een uurtje leven na de geboorte, geen enkele operatie kon hem redden. Een week later werd hij geboren, hij was heel klein want zijn gebeenderte was te weinig ontwikkeld. Vooral zijn armpjes en beentjes waren heel kort, voor de rest zag hij eruit als een piepkleine baby. Je voelde dat hij weinig of geen gebeenderte had als je over zijn hoofdje en lichaampje wreef. Hij leek als 2 druppels water op zijn grote broer en hij leefde net geen uurtje. Hij doofde als een kaarsje uit en we mochten hem bij ons houden tot 's avonds heel laat en 's anderendaags zijn we nog bij hem geweest. We zagen hem en namen afscheid van hem net voor hij werd gekist.

Hij lag in een sneeuwwit kistje die zijn papa had getimmerd en die zijn mama had geschilderd. Het stond te drogen in onze woonplaats en samen probeerden we op elk ons eigen manier afscheid te nemen van onze kleine engel. Het werd een heel rustige en intieme begrafenis en ik kon het niet aan om de aarde op het kistje te zien vallen. Nu na 5 jaar is hij nog steeds bij ons, zijn foto met mama en grote broer staat in onze woonplaats. Zijn zusje die een jaar na hem werd geboren spreekt van haar klein broertje die in de hemel is. Zijn grote broer zegt altijd als het regent en de zon schijnt dat het 'kermis' is voor onze Darryl...De laatste woorden voor hem stonden op het rouwkaartje die mama zelf schreef..

Lieve Darryl
Alles stond al klaar, het wachten duurde al zo lang
Toen ging ik op controle, de diagnose maakte me bang
Hetgeen ze ons vertelden, het kon toch niet waar zijn
Ik wil er niet aan denken, het doet te veel pijn
We hadden zoveel wensen voor jou en droomden jou erbij
Het heeft niet mogen baten, de droom liet ons stikken en ging aan ons voorbij
Je broertje wou je zo graag kennen en spelen en stoeien
Nu kwam het noodlot om de hoek zich met ons bemoeien
We hebben zoveel vragen maar hoop is er niet meer bij
We kunnen je niet houden en laten je rustig gaan........

De diagnose van onze kleine jongen was: Osteogenesis Imperfecta type 2. Hoe lang het ook al lijkt geleden, het doet nog steeds veel pijn. Het verdriet krijgt een plaatsje in je leven, het wordt alleen draaglijker om aan hem te denken . Het is alleen jammer dat zoveel mensen eraan voorbijgaan alsof het nooit is gebeurd. Woorden van troost die soms echt geen troost brengen en ook vaak onverschilligheid bij de mensen van je omgeving, zeker na enkele jaren.... Volgend jaar zou hij naar het eerste leerjaar zijn gegaan en zijn eerste communie doen, ik weet nu al dat het een moeilijke periode zal zijn........

De papa en mama van Darryl.
Hij stierf 16/02/1995.

Plaats reactie