Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Dean

Het verhaal van Dean

(1 stem, gemiddeld 4.00 van 5)

Hoi ik ben Isabelle en ben 25 jaar en mijn vriend Martijn 26 jaar. Samen hebben we een gezonde dochter Alicia van 2 jaar en ons engeltje Dean.

Ons verhaal begint in de zomer van 2004. Het begon weer te kriebelen en ik was dus ook binnen een maand weer in blijde verwachting. Met 11 weken kreeg ik een termijnecho waarop te zien was dat ik was uitgerekend op 8 april 2005. De hele zwangerschap verliep goed. Eind februari ging ik met verlof en vanaf de 37e week had ik al veel last van voorweeën.

Het was maandagochtend 18 april, ik was toen 41 weken en 3 dagen zwanger. Martijn ging naar zijn werk en ik zei tegen hem dat het volgens mij nu toch begonnen was maar stelde voor dat ie toch maar naar zijn werk ging want voor het zelfde geld zou het weer vals alarm zijn. Dit keer zette het toch door dus ik belde Martijn op om half 11 met de mededeling dat het er toch op leek dat ons kindje eindelijk ging komen. Binnen een kwartier was Martijn thuis en vroeg of ik de verloskundige al had gebeld. Dat had ik nog niet gedaan dus Martijn ging bellen. De verloskundige kwam om half 12 en ik had toen al 5 cm ontsluiting. Ze zei “dit voelt al zo rijp, dit zal geen 2 uur meer duren”. Mijn vader, moeder en schoonzus heb ik gebeld omdat zij erbij zouden zijn. Zij kwamen snel naar ons huis toe. De verloskundige ging mijn vliezen breken en voelen hoe het kindje er voor lag. Ze kon het niet goed voelen en ze dacht eerst dat ze iets van geslachtsdelen voelde. Ze heeft toen een collega erbij gebeld die dacht dat het om een hoofdligging ging maar wat zij precies voelde wist ze niet. “Bel maar een ambulance!”. Ik raakte in paniek. Ik begon al persdrang te krijgen maar moest het ophouden.

In het ziekenhuis aangekomen werd ik snel de verloskamer ingereden. Er kwam een gynaecoloog bij die voelde en zei dat er iets op zijn hoofdje zat. Hij dacht dat het ging om een ophoping van bloedvaten. Toen ons zoontje Dean om 13.20 uur geboren werd, had ik al gauw door dat het dat niet was, maar ook dat het niet goed zat. Ik kreeg Dean heel even op mijn buik en toen werd hij meegenomen voor onderzoeken. Ze gingen een echo maken van zijn hoofdje. Op dat moment stond onze wereld op zijn kop omdat ik toch diep in mijn hart voelde dat Dean geen kansen had in dit leven. Na 2,5 uur wachten kregen wij te horen waar wij ook al zo bang voor waren: Dean zou geen levenskansen hebben. Hij heeft een soort van open ruggetje maar bij hem zat het op zijn hoofdje. De hersenen waren buiten de schedel gegroeid en werden eigenlijk meteen weer vernietigd. Wat er dus op zijn hoofdje zat was alleen maar hersenweefsel en zonder hersenen heb je geen menswaardig bestaan. Zijn leven zou slechts bestaan uit reflexen.

Samen met de artsen hebben wij besloten om Dean morfine toe te dienen om hem zo min mogelijk pijn te laten lijden. Heel moeilijk, maar wel het beste voor hem. Dit mannetje had geen kansen en zou op den duur te komen overlijden. We hebben nog twee hele mooie dagen met hem gehad en hele mooie dierbare herinneringen aan hem. Alle liefde en aandacht aan hem gegeven. Het is zo'n mooi en lief mannetje en met muts net als alle andere kinderen en dan denk je waarom is hem dit leven niet gegund. Hij lijkt precies op zijn grote zus. Na 40 uur vechten voor zijn leven met zijn sterke hartje dat hij had, is op woensdagochtend 20 april zijn strijd gestreden. Met heel veel verdriet moeten wij nu afscheid van hem nemen.

Je bent zo gewenst lieve Dean. We hebben zo naar je uitgekeken en nu moeten wij, met pijn in ons hart en liefdevolle herinneringen aan jou, door met ons leven. Vooral voor je grote zus want die heeft ons ook hard nodig. Vrijdag 22 april hebben wij afscheid genomen van onze Dean met familie en vrienden. Het was een mooie plechtigheid met vele mooie bloemen, gedichten en mooie muziek, vooral the river (live versie) van Bruce Springsteen. Nu moeten wij verder zonder hem, maar we hebben heel veel steun aan onze familie en vrienden .

Lief mannetje ,

je had geen kansen in dit leven.
Toch heb je door even hier te zijn,
ons leven een zachte tint gegeven.


Voetafdrukjes

Voetafdrukjes op de badkamervloer,
lekker in bad geweest.
Voetafdrukjes langs de vloedlijn,
wandelen met pappa en mamma.
Spelen met de wind,
Voetafdrukjes inde modder,
ravotten in de tuin.
Het zijn de afdrukjes
die ik zo graag wil zien.
Maar het enige afdrukje die ik zie
staat op het dressoir.
Het is er een van een voetje
dat nooit zal lopen of rennen.
De enige herinnering die ik heb
is hoe het voetje ooit schopte in mijn buik.

Lieve Dean we houden van je en zullen je nooit maar dan ook nooit vergeten
liefs pappa ,mamma en je zus Alicia.

Dit verhaal is geschreven door Isabelle Schouten.

Plaats reactie