Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Esmee

Het verhaal van Esmee

(1 stem, gemiddeld 3.00 van 5)

Ons mooie meisje
Op donderdag 4 mei gingen we voor een routinecontrole naar de verloskundigen. Ik was toen 20 weken en 2 dagen zwanger.

Alles ging geweldig, tot het moment van het horen van het hartje. Er werd gezocht en gezocht, maar ze konden het hartje van ons kindje niet vinden. Wat er dan allemaal in je omgaat..... Er werd door onze verloskundigen meteen een afspraak gemaakt in het ziekenhuis, het LUMC in Leiden, voor een echo. In het trappenhuis, buiten het bereik van andere mensen, werd het mij allemaal te veel en ik stortte in. Ik moest verschrikkelijk huilen, ik zag het allemaal niet meer zitten. Hetgeen waar ik me mee staande heb gehouden, was de gedachte dat de baby zich verstopt kon hebben, maar ja, een baby van 20 weken, moet ongeveer 25 cm zijn, dus die kan zich niet meer verstoppen. We reden in volle vaart naar het ziekenhuis, wat eigenlijk onzinnig is, omdat het toch al te laat is, maar toch. Je probeert er alles aan te doen. In het ziekenhuis werden we vriendelijk ontvangen en naar een privé-kamer gebracht. Daar moesten we wachten op de arts-assistent, want die was nog even bezig. Het wachten leek uren te duren, terwijl het niet langer moet zijn geweest dan een kwartier. Ik wilde het wel en ook weer niet weten. Wel, omdat ik wilde weten wat er aan de hand was en de hoop had, dat ze het allemaal mis hadden. En niet, omdat ik bang was, dat ze gelijk hadden. De arts-assistent nam gelijk het echo-apparaat mee. Ik hoefde maar 1 sec. naar het eeldscherm te kijken en ik wist dat het mis was. Ik zei: "Het beweegt niet eens". We hadden met de 16e week pret-echo's laten maken dus ik wist waar ik naar moest kijken. De arts-assistent bevestigde mijn reactie. We waren verslagen, onze zekerheden waren onder onze voeten vandaan geschopt. Onze mooie dromen, waren donderwolken geworden, die met windkracht 12 werden geblazen. Onze toekomst was verdwenen en iets wat we heel graag wilden, werd uitgesloten. De vragen die in je opkomen zijn er een hele boel en vaak niet met elkaar te rijmen. We werden alleen gelaten met ons verdriet, om de eerste klap te verwerken. We hebben samen heel hard gehuild, we begrepen er helemaal niets van. Waarom??? We hadden dit zo graag gewild...... Na een kwartier kwam de arts-assistent weer, ze moest nog een echo maken, om de lengte van het kindje te bepalen. Het was heel raar om weer het beeld van de echo te bekijken, maar het was noodzakelijk en ik moest van mezelf meekijken. Ze bepaalde dat de grootte ong. 8 cm moest zijn. Erg klein dus, ze dacht dat het kindje al wat eerder overleden was. Dit werd bevestigd toen er een vruchtwaterpunctie bij me was afgenomen. De kleur van het vruchtwater was erg donker. Ze denken nu dat Esmee al twee weken eerder overleden is. Daarna kwam de arts-assistent terug met de gynaecoloog. Die vertelde ons dat ik ingeleid zou worden, omdat het kindje te groot was voor een curettage. Daarna werd ons gevraagd wanneer we terug wilden komen voor de inleiding. We konden kiezen, voor of na het weekend. De arts zei met nadruk dat er vrijdagmiddag om 16.00 uur een plekje voor ons was, dus we kozen voor vrijdag. We mochten naar huis, en dat wilden we ook graag. We hadden zo'n 3 uur in het ziekenhuis gezeten.

We waren weer thuis, verslagen en verdoofd hebben we de avond, nacht en de dag erna doorgebracht. We hebben alle beslissingen genomen die er genomen moesten worden en binnen 5 minuten waren we erover uit welke namen we zouden nemen. Als het een jongentje is krijgt hij de naam Bram en als het een meisje is krijgt ze de naam Esmee. Die nacht heb ik niet veel geslapen, ik lag veel na te denken en te malen, o.a. over wat me morgen te wachten stond.
Ik wist helemaal niets, dit was mijn eerste zwangerschap en dus ook bevalling. Ik had er geen weet van wat er allemaal ging gebeuren. Mark heeft wel geslapen, maar ik was al blij dat er tenminste iemand sliep. Om een uur of half vier gingen we naar het ziekenhuis, bepakt en bezakt. We hadden geen idee hoelang het allemaal zou gaan duren. Er was ons verteld dat het 1 dag maar ook 3 dagen kon duren. Ik ging van die 3 dagen uit, dan kon de tijdsduur nooit tegenvallen. In het ziekenhuis aangekomen, werden we naar dezelfde kamer begeleid als de dag ervoor. Heel erg confronterend, maar wel vertrouwd. Mark mocht gelukkig ook blijven slapen, dus hij had ook al zijn spullen meegenomen. Het was een erg druk weekend op de verloskunde (waar we overigens geen last van hebben ondervonden), dus we moesten even wachten op de arts-assistent (een ander dan gisteren), want ze was nog bezig. Toen ze er was, spraken we de laatste dingen door, en ze vertelde een beetje, wat ons allemaal te wachten stond. Om 18.00 uur ging ik aan het infuus. Ze hadden daarvoor 13 buisjes bloed afgenomen, voor verder onderzoek, naar infecties en zo. Nu was het wachten op het moment dat ik weeën zou krijgen, de vliezen zouden breken en ons kindje geboren zou worden. Die nacht heb ik weer niet veel geslapen, Mark gelukkig wel. Ik werd om 7 uur wakker, ik voelde wat langs mijn benen lopen, de vliezen waren gebroken. Kort daarop volgden de weeën, die waren best wel vervelend, vooral de rugweeën. Er was mij wel verteld dat ik pijnstilling kon krijgen, omdat de verpleging vond, dat ik niet onnodig pijn hoefde te lijden, maar ik vond een ruggenprik of een injectie niet nodig. Dit was het laatste wat ik voor ons kindje kon doen.

Ik moest al een hele tijd naar de w.c., maar ik durfde niet omdat ze me hadden verteld, dat er kans op was dat je kindje op de w.c. geboren kon worden. Dat vond ik geen fijne gedachte. Ik stelde het uit en uit. Op een geven moment moest ik heel erg nodig, ik kon het niet meer ophouden, dus ik ging maar. Ik had gelukkig een postoel naast mijn bed, dus ik hoefde niet helemaal de gang op. Ik stapte uit bed, ging op de po, ontspande mijn spieren en ik voelde de baby glijden, een heel vreemd gevoel. Ons kindje was geboren. Om 14.50 uur 's middags. We belden gelijk de verpleging en die stonden met 4 sec. in de kamer. Ze hoorde dat het kindje geboren was, ze vond het overigens erg vervelend dat het op de po gebeurd was, en riep meteen de arts. Ik denk achteraf, dat het wel goed was om naar de w.c. te gaan, want zo ontspande ik eindelijk mijn spieren, anders had het ben ik bang veel langer geduurd. Ook de arts was er binnen enkele seconden. Ik werd op bed geholpen en de navelstreng werd doorgeknipt. Esmee, werd naast ons neer gelegd op een plateau, we hadden zelf een badcape meegenomen, en daar lag ze op. Ze werd mooi neergelegd, in de foetushouding. Helaas konden ze niet zien of het een jongen of een meisje was. Dat bleek later uit de uitslag van de vruchtwaterpunctie die we twee weken later kregen. Ons sterke vermoeden werd bevestigd, een meisje. We zagen gelijk dat er iets mis was. Ze had een afwijking in haar gezicht, een ernstige vorm van een open gehemelte. Toen we het zagen, was dat heel vreemd, we schrokken zelfs een beetje, maar het gaf ook een gevoel van begrip, het verdriet blijft even groot, maar er was misschien een reden waarom het mis was gegaan.

We werden alleen gelaten, en we konden onze dochter goed in ons opnemen. We hebben gehuild maar ook genoten. Ze zag er zo mooi uit! Ze had Mark zijn handen en mijn tenen. Alles was zo gedetailleerd, prachtig. We hebben meteen foto's gemaakt, ook een paar met een pen er naast, om de verhoudingen aan te geven. De tijd verstreek en Esmee ging er steeds slechter uitzien, het was net een chocolaatje in de zon, haar beentjes, armpjes en hoofdje werden steeds platter, ze "liep een beetje uit". Dit kwam mede door de temperatuur in het ziekenhuis, en omdat ze al wat langer overleden was. We hebben aan de verpleegster gevraagd of ze haar mee wilde nemen voor de foto's, want ik wilde wel dat ze mooi op de foto kwam, de herinnering van het eerste beeld van haar, wilden we vasthouden, ook d.m.v. de foto's. We wisten namelijk al bijna zeker dat onze foto's niet mooi zouden worden (was een oud toestel). Ze is toen, nadat ze dik twee uur bij ons had gelegen, nadat we afscheid hadden genomen, meegenomen voor de foto's. We hebben haar daarna niet meer gezien. Ze hebben haar na de foto's gewogen en gemeten. Ze woog 65 gram en ze was 15 centimeter. Alles ging goed met me, matig bloedverlies, geen koorts, dus we mochten naar huis. Ik ging met gemengde gevoelens naar huis, ik wilde wel lekker naar huis, mijn eigen bed, enz..., maar het was zo veilig in het ziekenhuis en iedereen begreep ons en wist wat ons allemaal overkomen was.

Eenmaal thuis drong het gemis erger tot ons door dan ooit. Het was allemaal zo leeg, ik, het huis. Je leest het ook in boeken; je komt thuis met zijn tweeën, in een leeg huis, terwijl je daarvoor ook al met zijn tweeën was. Deze opmerking is gewoon waar. Alles is in een tijdsbestek van 2 dagen, totaal veranderd. Alles spookt er door je hoofd. Hoe moet het nu verder, kan ik het wel aan, kunnen we het samen wel aan, hoe ziet onze toekomst er uit, en de grote vraag; WAAROM...

We hebben gelijk een "monumentje" voor Esmee gemaakt, op de boekenkast, met alle felicitatiekaarten voor de zwangerschap, het badcapeje, haar eerste speentje, haar eerste knuffeltje, het bedeltje die ik van mijn schoonmoeder had gekregen, het 9 maanden dagboek, de eerste echo's, de laatste echo, het geboortekaartje vanuit het ziekenhuis, een foto van haar, de zwangerschapskaart en een kaarsje dat elke dag brandt! Later zijn daar ook de kaarten bij gekomen van de mensen die met ons meeleefden.

De verloskundige kwam in de eerste week elke dag langs, om te kijken hoe het met mijn lichaam ging, maar vooral om te kijken hoe het met ons geestelijk ging. Ik vond het iedere keer erg prettig als ze er was, veiligheid. De dagen leken weken te duren en de weken leken maanden de duren. De dagen ging zo langzaam, ik zat echt de uren af te tellen. Af en toe kon ik mezelf vermaken met een boek of een t.v.-programma, maar af en toe ook helemaal niet, dan zat ik een beetje voor me uit te staren, te huilen of hysterisch te wezen. We waren allebei heel verloren, maar we hadden gelukkig veel steun aan elkaar en aan de mensen om ons heen. Het gaat nu weer een beetje bij beetje beter met ons, dat komt denk ik ook, doordat we dingen afsluiten. Alles wordt beetje bij beetje duidelijker. Inmiddels hebben we de uitslagen binnen van de obductie (dat heeft 8 weken geduurd). Esmee miste 1 longetje en ze had een zware hartafwijking. Ze had 2 kamers en 1 boezem, en ze miste een kransslagader. Er waren wel andere aderen aangelegd die daar normaal niet zitten, dus ik denk dat de natuur dit zo op wilde lossen. Nadat ik had gehoord hoe een hartje zich ontwikkelt in de zwangerschap, dacht ik: "Had haar hartje nog maar een keer gedraaid, dan.....". De afwijking in haar gezichtje, het opengehemelte, staat waarschijnlijk los van haar hartafwijking, maar dat kunnen ze ons niet met zekerheid zeggen. We hebben ook heel erg inspanning gezeten over de erfelijkheid. Maar gelukkig zijn er geen aanwijzingen gevonden dat de afwijkingen van Esmee erfelijk zijn.

We hebben haar maandag 17 juli begraven. Het was een hele mooie begrafenis, maar verschrikkelijk moeilijk. Het deed heel veel pijn om haar daar achter te laten. Ik wilde haar meenemen, voor goed, voor altijd bij me houden, maar dit kon niet. Mijn hart ging kapot toen ik het zand op haar kistje hoorde, door merg en been. Ik kwam toen pas tot de conclusie dat het over was en ik haar niet meer hier op aarde zal zien, maar er komt een moment dat ik haar weer zie. Ik ben altijd heel erg blij en dankbaar als ze tekentjes aan ons geeft.

Mark en Femke, papa en mama van ons vlinderkind Esmee* 6 mei 2000

Het verhaal van onze dochter: www.lieve-engeltjes.nl/engeltje/EsmeeR/index.html
 

Plaats reactie