Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Gido

Het verhaal van Gido

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Wij zijn Werner (28) en Hana (24). We wonen sinds 5 jaar samen in Helmond. Samen hebben we een zoontje Gino van 2 en zoontje Gido* waar dit verhaal over gaat.

Ons verhaal begint in oktober 2005. We besluiten te stoppen met de pil, we wilden nog een kindje. 21 november 2005 hebben we een test gedaan en ja ik ben zwanger. De eerste maand lijkt alles prima te gaan. Ik ben een beetje misselijk maar dat had ik bij de eerste zwangerschap ook. Rond de 11e week van de zwangerschap gingen we voor de 1e controle naar de verloskundige. Ik had een beetje hoog bloeddruk en wat eiwitten in de urine. Maar dat was niet erg, zei de verloskundige, dat hebben veel vrouwen tijdens de zwangerschap. 4 weken later kom ik weer bij de verloskundige voor de 2e controle. En toen had ik weer hoge bloeddruk en eiwitten in de urine. Maar omdat ik een beetje ongerust was moest ik een week later nog een keer komen voor de bloeddruk. Een week later weer hetzelfde. Ik moest me niet druk maken, zei de verloskundige, alles was goed. Maar mijn gevoel zei iets anders. Dus ik besluit om naar de huisarts te gaan. Hij wilde een urine-onderzoek doen. Een paar dagen later moest ik terug komen voor de uitslag en toen bleek niet alleen eiwitten maar ook bloed in de urine te zijn. Hij denkt dat mijn nierfunctie achteruit is gegaan, dus stuurt hij me door naar het ziekenhuis.

7 maart 2006 hadden we een afspraak in het ziekenhuis en toen begon onze nachtmerrie. Ik was 20 weken zwanger. De arts doet de echo op mijn buik en het is een tijdje stil. Ik vraag aan hem of alles goed is, hij is nog even stil en dan zeg hij “Ik haal nog even een arts erbij want het ziet er niet goed uit.” Mijn vermoeden werd bevestigd, ons kindje is niet gezond. Ik barst in tranen en zeg tegen Werner “Zie je nou wel dat ik gelijk had, het voelde gewoon niet goed.” Ons kindje had dwerggroei, zijn longen zijn niet goed ontwikkeld en hij heeft een waterhoofd. Ons kindje had geen kans om te leven. De arts belt meteen met academisch ziekenhuis in Maastricht om een afspraak te maken, want zij zijn er in gespecialiseerd. 9 maart 2006 moesten we naar Maastricht. We werden omsingeld door 3 artsen en er werd een echo van 2 uur gemaakt. We hadden al besloten om de zwangerschap te beëindigen. En dan krijg je al die vragen. Willen jullie het kindje zien? Doen jullie hem een naam geven? Doe je hem zelf begraven of moet het ziekenhuis dat voor jullie doen? Er werd ook tegen me gezegd dat ik gewoon moest bevallen. Ik vroeg om een keizersnee maar dat kreeg ik niet, het was voor mij beter om gewoon te bevallen. Alles was zo onwerkelijk. 17 maart 2006 om 7.30 werden we verwacht in Maastricht voor de bevalling. Mijn zusje ging met ons mee, daar was ik erg blij mee, ze was/is voor ons een grote steun. Die zelfde avond om 20 uur 40 min is ons zoontje Gido met 21 weken zwangerschap geboren. Ik was erg bang voor wat ik zou zien, maar dat was niet nodig, want hij was en is voor ons het mooiste kindje, net als zijn grote broer Gino. We hebben veel foto's van hem gemaakt, we hebben hem bewonderd, vastgehouden en veel kusjes gegeven.

En dan komt de tijd om afscheid te nemen. We hebben nog nooit zo iets moeilijks in ons leven moeten doen, hem achterlaten, wetende dat we hem nooit meer zullen zien, vasthouden of kusjes kunnen geven. Dat zal altijd het moeilijkste zijn wat we ooit hebben moeten doen. En dat moment zullen we nooit meer vergeten. Die pijn en leegte, het is onmenselijk. Nu hopen we dat we het een plekje kunnen geven en dat we er mee leren leven. Het zal voorlopig nog heel erg moeilijk blijven om hiermee om te gaan. We missen Gido heel erg en we hadden het allemaal anders gewild. Maar hij zal in ieder geval voor ons voor altijd blijven bestaan. Gelukkig hebben we veel foto's en zijn voetafdrukken in inkt als blijvende herinneringen. Natuurlijk is het niet genoeg, maar we zullen het hiermee moeten doen, helaas. We hebben ook een site voor Gido gemaakt zodat iedereen hem kan bewonderen.

Veel liefs

 

Plaats reactie