Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Ilona's kindjes

Het verhaal van Ilona's kindjes

(3 stemmen, gemiddeld 4.33 van 5)

Ik ben Ilona en ik wil graag mijn verhaal vertellen over het verlies van mijn 2 kindjes.

In januari 2005 hebben mijn man Raymond en ik besloten dat we graag kinderen wilden. Dit was altijd onze wens. Maar ik kreeg geen menstruatie. In maart ben ik door mijn huisarts door verwezen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Die zag het probleem: ik heb het p.c.o.s syndroom. Dat houdt in dat je niet via de natuurlijke weg een eisprong krijgt. Dus zou ik gaan beginnen met clomid tabletjes; die werkten niet. In juni 2005 zijn we begonnen met hormooninjecties om de eitjes te laten groeien. En ja hoor, in juli had ik een eitje, helemaal blij! Maar dat eitje groeide niet goed. In augustus werd de dosis verhoogd naar 100 EH en dit een maand lang, weer iedere dag prikken.

In september kreeg ik weer een echo en ik had 7 eitjes. De gynaecoloog vertelde dat we ''het'' in die week moesten gaan proberen. In oktober werd ik meteen zwanger en we waren helemaal in de wolken. Meteen iedereen het nieuws verteld. Ik was behoorlijk ziek, erg misselijk en moe. Met de eerste 7 weken echo zagen we dat het niet één kindje was, maar het waren er 2! Daar had ik in het begin erg veel moeite mee. Ik dacht hoe moet ik dat allemaal oplossen, oppas, werk etc. In december was ik zo ontzettend moe dat ik bijna 24 u overdag sliep, eten lukte niet. Toen begon ik erg veel slijm te verliezen. Een paar keer het ziekenhuis gebeld, maar ik hoefde me hier niet druk om te maken. In januari had ik vaak last van krampen, maar dit hoorde erbij, werd er gezegd. In februari had ik zo'n pijn in mijn buik dat ik haast niet meer kon staan. Weer het ziekenhuis opgebeld en werd er een echo gemaakt. Alles was goed, de hartjes klopten goed en de kindjes bewogen goed.

Maandag 27 februari gingen mijn man en ik nog even boodschappen doen en toen had ik erg veel last van krampen en pijn in mijn rug. In de auto zag ik dat de pijn rond de 5 minuten kwam en ik dacht nee dit is niet goed. Eenmaal thuis naar het toilet en het voelde niet goed. Ik heb mijn man erbij gehaald en die zag een vochtblaas zitten. We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan. Daar kregen we het te horen ”U heeft al 2 cm ontsluiting en het eerste vruchtzakje hangt er al gedeeltelijk uit.” Dan stort je wereld in!!!!!!

3 weken plat liggen. Ik was toen 23 weken en dagen, en maar hopen dat we de 26 weken haalden. Ik kreeg weeënremmers, maar de weeën gingen overal dwars doorheen. Woensdag werd ik overgeplaatst naar het Sophia Kinderziekenhuis. Daar werd een echo gemaakt en zagen ze het. Al 3 cm ontsluiting en het voetje zat tussen de ontsluiting. Er kon eventueel een bandje geplaatst worden, maar de kans dat mijn vliezen dan zouden breken was erg groot. En de kindjes waren te klein om te overleven... ‘s Avonds om half 7 kreeg ik last van rug, weeën. En ja hoor, om half 9 zette dit door. Ik kreeg koorts want ik bleek een infectie te hebben. Om 22.00 uur werd ik naar de verloskamer gebracht omdat mijn weeën heviger werden. Om 22.30 uur werden mijn vliezen gebroken en om 22.50 uur is ons zoontje Kevin geboren. Om 23.15 uur begonnen de volgende weeën en om 23.55 uur is ons dochtertje Brenda geboren. Maar helaas, Kevin was na 1 minuut al overleden en Brenda na dik 3 kwartier.

Zo hebben we afscheid moeten nemen van onze 2 mooie kindjes. We hebben gelukkig goede begeleiding gekregen en veel steun van familie en vrienden. Het ziekenhuis had op de dag van de bevalling gelukkig een fototoestel, dus we hebben gelukkig hele mooie foto's. Zelf heb ik nog een gedichtje voor ze gemaakt.

Jullie kwamen te vroeg
Dit was voor jullie niet genoeg
Jullie werden geboren
en lieten van jullie horen
Jullie waren zo mooi, zo van ons
Maar er was een tijd van komen en gaan
Want op deze wereld was er voor jullie geen bestaan
Met een hoop verdriet en een traan
lieten wij jullie gaan
Nu hebben wij nog veel pijn
en dat zal nooit meer anders zijn
jullie stralen nu als een ster
al staat deze nog zo ver
wij zullen jullie nooit vergeten
en dat is een ding dat wij zeker weten!

Groetjes, Ilona

Plaats reactie